ตอนที่ 421 เฒ่าอำมหิต (1)

ตอนที่ 421 เฒ่าอำมหิต (1)

……….

คล้อยหลังจากที่อู๋ขุยซานเปิดปาก ห้องโถงก็ตกสู่ความเงียบอีกครั้ง

ดูท่าครั้งนี้มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้จะตัดสินใจแน่วแน่ เข้าสู่การแก่งแย่งผลประโยชน์แล้ว

ทุกคนไม่ได้โง่ ตั้งแต่ที่ฟางผิงลากสองบริษัทใหญ่ลงน้ำ อันที่จริงทุกคนก็รู้จุดประสงค์ของเขาแล้ว

ฝึกวิชามาถึงขั้นนี้แทบจะอยู่ในตำแหน่งใหญ่โต ใครจะเป็นคนโง่ได้

หรือพวกเจิ้งหมิงหงจะมองไม่ออกอีก?

มองออกตั้งนานแล้ว!

แต่แม้เจิ้งหมิงหงจะถูกคำพูดของฟางผิงไล่ต้อนจนถึงขั้นขายหน้าอยู่บ้างก็ไม่ยอมเอ่ยปาก เพราะไม่อยากให้เรื่องแย่ลงไปกว่านี้

เขาสูญเสียสสารไม่แตกดับของตัวเองไปเล็กน้อย ถูกฟางผิงที่อยู่ขั้นห้าประชดแดกดัน นั่นยังไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

ความสามารถในการกล้ำกลืนฝืนทน คนที่อยู่ตรงนี้มีกันแทบทุกคนอยู่แล้ว มีแค่ส่วนน้อยเท่านั้นที่จะรับไม่ไหวอยู่บ้าง

เงียบไปพักหนึ่ง อู๋ชวนเอ่ยว่า “ฉันก็อยู่ต่อไม่ได้งั้นเหรอ?”

เขาเป็นถึงผู้บังคับการกองตั้งมั่นเฝ้าระวังทางใต้

หนึ่งในสี่กองตั้งมั่น!

แม้ประสบการณ์ของเขาจะนับว่าไม่ลึกล้ำพอ แต่เขาเป็นยอดฝีมือขั้นเก้า รวมถึงฐานะผู้บังคับการกองตั้งมั่นเฝ้าระวัง ถือเป็นหนึ่งในระดับสูงของมนุษย์เช่นกัน

อู๋ขุยซานมองเขาอยู่สักพัก จู่ๆ ก็เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ในเมื่อผู้บังคับการยินดีที่จะอยู่ต่อ งั้นก็ได้ คนที่อยู่ตรงนี้ ใครยินดีจะอยู่ต่อก็ได้ทั้งนั้น แน่นอนว่าบางครั้งรู้มากไปอาจไม่ใช่เรื่องดี”

คนฉลาดยังคงมีมาก อู๋ขุยซานพูดแบบนี้ หลายคนก็ไม่มากความ ลุกขึ้นเดินออกไปทันที

รู้มากอาจไม่ใช่เรื่องดีจริงๆ

สิ่งที่อู๋ขุยซานพูดว่า ‘ไม่ให้ก็ช่วงชิง’ เขาที่เป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นแปด อธิการบดีมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้แห่งหนึ่ง เอาความมั่นใจที่ไหนมาพูดแบบนี้?

แม้ว่าประธานสองบริษัทใหญ่พวกนี้จะเป็นยอดฝีมือขั้นแปด แต่ไม่ได้หมายความว่าสองบริษัทใหญ่มีความสามารถแค่นี้จริงๆ

หลังจากที่คนบางส่วนออกไปแล้ว สุดท้ายในห้องโถงก็มีคนเหลือแค่แปดคน

ประธานสองบริษัทใหญ่ อู๋ชวน อู๋ขุยซาน ฟางผิง ตาเฒ่าหลี่ หวังจินหยาง…คนสุดท้ายกลับเป็นเฉินเย่าถิง

เห็นเฉินเย่าถิงอยู่ต่อ อู๋ขุยซานแปลกใจอย่างเห็นได้ชัด กลับไม่พูดมากอะไร

เฉินเย่าถิงจะอยู่ที่นี่ให้ได้ งั้นเขาก็จะไม่ไล่คนเหมือนกัน

ส่วนหวังจินหยาง หากเขาจะอยู่ต่อก็ตามใจเถอะ แม้ว่าหวังจินหยางจะฝีมือธรรมดา ดูเหมือนไม่มีคนหนุนหลัง ในความเป็นจริงสามารถมองเป็นตัวแทนของหนานเจียงได้เหมือนกัน

คนอื่นๆ ไปแล้ว จู่ๆ อู๋ขุยซานก็ปลดปล่อยพลังจิตใจออกมา ชั่วพริบตารอบทิศทางของห้องโถงก็ถูกปกคลุมด้วยม่านพลังจิตใจ

เจิ้งหมิงหงขมวดคิ้วเล็กน้อย เอ่ยว่า “อู๋ขุยซาน นายอยากพูดอะไร!”

เวลานี้อู๋ขุยซานนั่งลงแล้ว ใบหน้ายังมีรอยยิ้มประดับอยู่ตลอด ไม่สนใจเจิ้งหมิงหง แต่บอกเป็นนัยให้ฟางผิงนั่งลงข้างเขา

รอฟางผิงนั่งแล้ว อู๋ขุยซานก็เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “นายเนี่ยนะ ยังเด็กเกินไป บางครั้งต้องวางแผนเผื่อการเคลื่อนไหวข้างหลังด้วย จะรีบร้อนเกินไปไม่ได้ อันที่จริงเรื่องนี้สามารถค่อยเป็นค่อยไป รออีกหน่อยได้ รอพวกเราได้หลักฐานที่จ้าวอวี่เกี่ยวข้องกับลัทธินอกรีต ภายใต้สถานการณ์ที่หลักฐานมัดตัว เด็ดหัวจ้าวอวี่ไปที่กระทรวงพาณิชย์ได้ด้วยซ้ำ ไม่ใช่เจรจาต่อรองกับสองบริษัทนี้ เข้าใจความหมายของฉันหรือเปล่า? ไม่จำเป็นต้องเคลื่อนไหวใหญ่โต ไม่จำเป็นต้องให้คนรู้ทั่วกัน เพื่อสยบปัญหา หลายเรื่องสามารถค่อยๆ พูดกันได้ ขายหุ้นเท่านั้น นับเป็นเรื่องอะไรกัน หุ้นพวกนี้ของมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ มูลค่าน่าจะไม่กี่เจ็ดหมื่นแปดหมื่นล้าน สำหรับสองบริษัทใหญ่แค่เงินเล็กน้อยเท่านั้น”

ฟางผิงพยักหน้าระรัว “ผมแค่รู้สึกว่าจะช้าเกินไปแล้ว…”

“ช้าหน่อยไม่เป็นไร ตอนที่ควรอดทนก็ต้องอดทน”

“อู๋ขุยซาน ที่นี่ไม่ใช่มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้! ถ้านายอยากสอนนักศึกษา รอกลับมหาวิทยาลัยแล้วค่อยสอน!”

เจิ้งหมิงหงขมวดคิ้ว เผยสีหน้าไม่พอใจ

อู๋ขุยซานหัวเราะ ก่อนจะพยักหน้าว่า “ได้ งั้นฉันไม่สอนแล้ว เอาแบบนี้เถอะ เจิ้งหมิงหง ซุนเยวี่ยชิง หุ้นของมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้และหุ้นบางส่วนของบริษัทยาบำรุงในมือฟางผิง พวกนายซื้อกลับไปเถอะ ไม่จำเป็นต้องใช้เงินสด จัดสรรยาบำรุงและอาวุธในมูลค่าสองแสนล้าน…เท่าราคาทุนก็พอแล้ว”

“…”

เกิดเป็นความเงียบจนน่าตกใจ!

ล้ออะไรกันเล่น!

ฟางผิงเผยสีหน้าตกตะลึงเช่นกัน ตาเฒ่าอู๋เจ๋งจริงๆ!

นี่ก็คือช่วงชิงที่เขาพูดถึง?

ช่วงชิงจริงๆ นั่นแหละ ยาบำรุงและอาวุธที่มูลค่าสองแสนล้านเท่าราคาทุน สองบริษัทใหญ่ขายออกไป เกรงว่าน่าจะเกือบล้านล้าน!

นี่เทียบกับช่วงชิงแล้วยังเจ๋งเป้งกว่าอีก!

แต่ประเด็นสำคัญอยู่ที่แค่คุณพูดออกไปก็สำเร็จแล้วหรือไง?

แน่นอน ฟางผิงรู้ว่าอู๋ขุยซานต้องมีความมั่นใจอยู่บ้าง ประเด็นอยู่ที่ความมั่นใจแบบนี้มาจากไหน แค่หุ้นเล็กน้อยนั้นของมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้งั้นเหรอ อย่าพูดว่าจัดสรรทรัพยากรเท่าราคาทุนสองแสนล้านเลย ให้แปดหมื่นล้าน ฟางผิงก็คิดว่าได้กำไรแล้ว

เจิ้งหมิงหงยิ้มอย่างเยือกเย็น “อู๋ขุยซาน นายยังไม่ตื่นเต็มตาหรือคิดว่าตัวเองว่างเกินไป?”