ตอนที่ 431 วัยรุ่นสมัยนี้ (1)

ตอนที่ 431 วัยรุ่นสมัยนี้ (1)

…………….

สมาคมผู้ฝึกยุทธ์

ฟางผิงถูกฉินเฟิ่งชิงมองจนรู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง เอ่ยอย่างโมโหว่า “ถ้านายยังมองฉันอีก จะชกนายให้ตายคอยดู!”

“นายชดใช้ผมฉันมา!”

ฉินเฟิ่งชิงทำสีหน้าขุ่นเคือง ฉันอุตส่าห์เชื่อนาย!

ฟางผิงเอ่ยอย่างหงุดหงิดว่า “ชดใช้อะไร นายโกนผมนายเอง เกี่ยวอะไรกับฉัน? ฉันเอามีดไปโกนหัวนายหรือไง?”

“ก่อนหน้านี้นาย…”

ระหว่างที่ฉินเฟิ่งชิงพูด จู่ๆ ก็เงียบไป เผยสีหน้ารันทด แค่นเสียงในลำคอกลับไม่พูดออกมาอีก

จะพูดอะไรได้?

เขาดึงดันจะโกนผมเอง หรือจะให้พูดว่าถูกฟางผิงหลอก?

ประเด็นอยู่ที่ว่าไม่ใช่แค่เรื่องโกนผม เขาปวดใจที่ไม่เหลือไว้แม้แต่ตอผม

เงียบไปพักหนึ่ง ก่อนฉินเฟิ่งชิงจะเอ่ยอย่างกลัดกลุ้มว่า “อธิการอู๋ยังอยู่ในมหาวิทยาลัยหรือเปล่า?”

“น่าจะอยู่มั้ง”

ฟางผิงชำเลืองมองเขา รู้ว่าเขาคิดจะทำอะไร แต่ยังคงพูดโจมตีว่า “นายไป อาจจะถูกซ้อมตายก็ได้ ฉันไร้ทางเลือกถึงเป็นแบบนี้ นายอยู่ดีๆ หาเรื่องใส่ตัวเอง ยังจะให้อธิการใช้สสารไม่แตกดับ นายเห็นเขาเป็นพ่อตัวเองหรือไง”

ฉินเฟิ่งชิงหน้าดำเป็นก้นหม้อ แต่ยังคงแค่นเสียงอย่างรวดเร็ว “ช่างเถอะ ฉันขี้เกียจจะหาเรื่องนายแล้วเหมือนกัน อันที่จริงฉันก็ไม่ได้อยากฟื้นฟูเท่าไหร่ ฝึกวิชาได้เร็วขึ้นจริงๆ ลดการสิ้นเปลืองไม่น้อย”

“เห็นไหมล่ะ ฉันไม่ได้หลอกนาย?” ฟางผิงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม พยักหน้าว่า “ลดการสิ้นเปลืองได้หลายแคลก็เป็นเรื่องดีเหมือนกัน ช่วงเวลาสำคัญสามารถรักษาชีวิตได้ เป็นหลักการนี้หรือเปล่า?”

ฉินเฟิ่งชิงเงียบไม่ส่งเสียง เวลานี้หวงจิ่งสาวเท้าเข้ามาแล้ว

เห็นหัวโล้นของฉินเฟิ่งชิง หวงจิ่งก็ถอนหายใจ ไม่รู้ว่าความเป็นพ่อคนกำเริบหรือเปล่าถึงยื่นมือไปลูบหัวล้านของเขา หวงจิ่งถอนหายใจว่า “ครั้งหน้าอย่าโง่แบบนี้อีก”

ฟางผิงเห็นยังขนลุกขนพอง เหล่าหวงอยากลูบหัวเขา พูดตรงๆ ก็ได้ ยังจำเป็นต้องแสร้งเอ่ยปลอบใจด้วยหรือไง

ฉินเฟิ่งชิงซาบซึ้งเป็นอันดับแรก ก่อนหน้าจะเปลี่ยนสี แค่นเสียงในลำคอ!

ตาแก่นิสัยเสีย!

ก่อนหน้านี้ฟางผิงหลอกตัวเอง เขาก็ยืนอยู่ข้างๆ ทำไมไม่เห็นบอกอะไรเลย?

ตอนนี้มาทำตัวเป็นคนดี!

ฉินเฟิ่งชิงสะบัดหัวไม่เปิดโอกาสให้หวงจิ่งลูบต่อไปอีก

หวงจิ่งเสียดายอยู่บ้าง หัวล้านลูบลื่นมือจริงๆ ไม่แปลกใจที่ก่อนหน้านี้หลี่ฉางเซิงลูบหัวฟางผิงไม่ยอมปล่อย

ฟางผิงไม่ชักช้าเช่นกัน เห็นหวงจิ่งมาแล้วจึงคว้าแผนที่ถ้ำใต้ดินเซี่ยงไฮ้ออกมาว่า “ปักหมุดสถานที่ออกมา สถานการณ์หลักๆ อธิบายให้ชัดเจน ตกลงสัตว์ปีศาจอยู่ระดับไหน ฝีมือเป็นยังไง รอบๆ ยังมีสัตว์ปีศาจตัวอื่นหรือเปล่า นายบอกมาให้หมด”

ระหว่างที่พูด ฟางผิงก็เอ่ยอย่างจริงจัง “อย่าบอกข้อมูลมั่วๆ ฉันไม่ได้กลัวอะไร แต่ครั้งนี้อธิการหวงจะไปกับพวกเราด้วย นายทำอธิการตายก็ครุ่นคิดเอาเองเถอะ!”

หวงจิ่งได้ฟังแทบไม่รู้ว่าเป็นความรู้สึกยังไง

สรุปแล้วมีแค่ฉันที่ตาย?

แล้วเธอล่ะ?

ฉินเฟิ่งชิงยังจะคิดยังไงอีก? เขายังตายเลย ฉินเฟิ่งชิงยังจะมีชีวิตรอด?

จากความหมายของคำพูดฟางผิง ฟางผิงและฉินเฟิ่งชิงน่าจะตายไม่ได้ ความเป็นไปได้มากที่สุดน่าจะเป็นเขาที่จบเห่ก่อนใคร

จู่ๆ หวงจิ่งก็ไม่อยากเข้าไปกับพวกเขาแล้ว ถอนหายใจว่า “หรือจะรอให้หลี่ฉางเซิงออกจากด่านมาก่อน”