ตอนที่ 435-2 ปีศาจเอย คนเอย ไม่ง่ายเลย (2)

ตอนที่ 435 ปีศาจเอย คนเอย ไม่ง่ายเลย (2)

…………….

เห็นสุนัขพันธุ์ปักกิ่งยังคงคำรามต่อ ปีศาจเขาทองไม่สนใจอีก ก้มหน้าก้มตาปลูกต้นไม้ ปล่อยให้มันส่งเสียต่อไป เขาไม่ไป แม้ราชาของพื้นที่หวงห้ามจะออกมา อย่างมากค่อยไปเวลานั้นก็ได้

ระหว่างที่เตรียมจะมองข้ามสุนัขพันธุ์ปักกิ่งตัวนั้น มันกลับคำรามออกมาหลายประโยค เวลานี้เจี่ยวโมโหขึ้นมาอยู่บ้างแล้ว

‘ปัง!’

‘ปัง!’

เกิดเป็นเสียงดังก้องราวกับตีกลองหนัง บนเขาสีทองของเจี่ยวระเบิดพลังฟ้าดินอย่างรุนแรงขึ้น ฟันไปทางสุนัขพันธุ์ปักกิ่งจนอีกฝ่ายเลือดเนื้อกระจุยกระจาย

นึกไม่ถึงว่าป่าร้อยอสูรจะใช้เผ่าพันธุ์ของมันมาข่มขู่มัน!

เผ่าพันธุ์ของปีศาจเขาทองไม่ได้มีแค่มันตัวเดียว มันเป็นเพียงหนึ่งในฝูง เป็นราชาปีศาจเขาทองในเขตแดนจ็ดทางใต้

ป่าราชันเจี่ยวเป็นพื้นที่ที่เต็มไปด้วยอันตราย เวลานั้นมันออกมาจากพื้นที่หวงห้ามก็เพื่อทะลวงด่าน จึงเลือกที่พักชั่วคราวแห่งนี้ แต่เผ่าพันธุ์ปีศาจเขาทองไม่ได้ตามตัวเองออกมาด้วยกัน

ป่าร้อยอสูรก็เป็นพื้นที่อาศัยหลักของเผ่าพันธุ์ปีศาจเขาทองเช่นกัน

พลังฟ้าดินฟาดฟันออกไปติดต่อกัน สุนัขพันธุ์ปักกิ่งตัวนั้นแทบไม่ต่อต้าน ทั้งไม่กล้าต่อต้านด้วย กลับยังคงคำรามไม่หยุดหย่อน

พวกราชาหมดความอดทนแล้ว หากปีศาจเขาทองไม่ไปเข้าพบอีก นั่นหมายความว่ามันมีความคิดจะกบฏ ราชาจากพื้นที่หวงห้ามไม่อาจปล่อยให้มันรุกล้ำแหล่งแร่ของเมืองเยามู่

ฟันอีกฝ่ายไปยกใหญ่แล้ว แววตาของเจี่ยวก็ปรากฏความไม่พอใจวาบผ่านขึ้นมา

หลังจากนั้นสักพักเจี่ยวก็คำรามออกมา ใช้กรงเล็บตบสุนัขพันธุ์ปักกิ่งตัวนั้น ครู่ต่อมาก็ทะยานตัวขึ้นฟ้า มุ่งหน้าไปยังป่าร้อยอสูร

—

เขาสุนัขเม่น

ฟางผิงเก็บงำลมหายใจ มุ่งตรงไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง

ไม่นานฟางผิงก็ข้ามเขามาหลายลูก มาถึงหุบเขาขนาดใหญ่ที่ฉินเฟิ่งชิงบอกไว้

เวลานี้กลางหุบเขาเงียบสงัดอย่างมาก

ฟางผิงไม่รู้ว่าตกลงหวงจิ่งจะมาหรือเปล่า รออยู่สักพักหนึ่ง ก่อนจะเผยตัวออกมา มองหาหวงจิ่งว่าอยู่ที่นี่หรือเปล่า

เพิ่งจะปรากฏตัว เงาดำร่างหนึ่งก็พุ่งออกมาจากที่ใกล้ๆ

ฟางผิงระวังตัวอย่างหนัก รีบถอยหลังไป มองชัดแล้วว่าเป็นหวงจิ่ง เวลานี้ค่อยถอนหายใจว่า “อธิการ คุณมาถึงแล้วเหรอครับ”

“ชู่ว!”

หวงจิ่งทำท่าบอกเป็นนัย กดเสียงว่า “มีสัตว์ปีศาจขั้นเจ็ดอยู่ที่นี่จริงๆ ห่างจากพวกเราไม่ไกล จุดลึกของหุบเขาก็คือที่อยู่อาศัยของมัน ฉันอาจไม่สามารถฆ่ามันได้ราบรื่นเสมอไป รอฉันล่ออีกฝ่ายไปแล้ว เธอก็แฝงตัวเข้าไป ดูว่าพอจะเอาหินพลังงานไปได้บางส่วนหรือเปล่า เอาไปได้จะดีที่สุด เอาไปไม่ได้ก็ไม่ต้องฝืน ฆ่าอีกฝ่ายไม่สำเร็จ เธอก็หนีไปซะ ไม่ต้องรออะไร ฉันจะส่งสัญญาณให้ จำไว้ว่าที่นี่อยู่ใกล้กับป่าร้อยอสูร แม้ควันหลงจากการต่อสู้ของขั้นเจ็ดจะไม่เยอะมาก แต่ก็ต้องระวังไม่ให้ดึงดูดความสนใจสัตว์ปีศาจจากป่าร้อยอสูร”

“อธิการครับ อีกฝ่ายแข็งแกร่งมากงั้นเหรอ?”

“ตอนนี้ยังไม่สามารถบอกได้ชัด มองจากพลัง มีโอกาสสูงที่จะอยู่ขั้นเจ็ดตอนต้นหรือตอนกลาง แต่ว่าสัตว์ปีศาจล้วนมีวิธีเอาตัวรอดเป็นพิเศษ อาจไม่สามารถฆ่ามันอย่างราบรื่นเสมอไป เธออย่าลืมว่าต้องเก็บงำลมหายใจตลอด หากถูกอีกฝ่ายค้นพบว่าเธอปะปนเข้าไปในรังมัน มีโอกาสสูงที่จะทิ้งฉันแล้วไปหาเธอแทน”

“ขั้นเจ็ดตอนต้นหรือตอนกลาง คุณจัดการน่าจะไม่มีปัญหาสินะครับ?”

ก่อนหน้านี้หวงจิ่งก็มีการเตรียมตัวมาแล้ว ฟางผิงคิดว่าหากไม่มีความมั่นใจเลย ตาเฒ่าคงไม่รับปากเข้ามาด้วยหรอก

หวงจิ่งกดเสียงว่า “เรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้นได้เสมอ สรุปแล้วระวังตัวหน่อย ถ้าไม่ใช่เพราะว่าเธอเก็บงำลมหายใจได้ ฉันคงไม่กล้าให้เธอตามมาหรอก”

“เข้าใจแล้วครับ”

ระหว่างที่พูดฟางผิงก็เริ่มขุดดิน…หวงจิ่งเผยสีหน้าดำคล้ำ เอ่ยอย่างจนใจ “เธอจะทำอะไร?”

“ขุดดินไงครับ ขุดลงไปถึงใต้ดิน”

“แหล่งแร่อยู่ข้างหน้า ฉันไม่ได้บอกไปแล้วเหรอว่าอยู่ข้างในสุด?”

ฟางผิงพยักหน้าว่า “ผมรู้ ผมจะขุดเส้นทางไว้ก่อน เผื่ออีกฝ่ายย้อนกลับมาจริงๆ จะหนีได้สะดวกกว่า”

เจ้าเด็กนี้มีประสบการณ์หนีไม่ใช่น้อยๆ