ตอนที่ 437-2 ฆ่าปีศาจปิดปาก (2)

ตอนที่ 437 ฆ่าปีศาจปิดปาก (2)

…………….

สัตว์ปีศาจขั้นแปดตัวเดียวก็เพียงพอให้เอาชีวิตเขาแล้ว นึกไม่ถึงว่ายังมีตัวที่สองตามมา

ปีศาจสุนัขเม่นขนาดใหญ่ที่กำลังจู่โจมหวงจิ่งตัวนั้น ชะงักการเคลื่อนไหวเล็กน้อย หันไปมองแสงสีทองที่ไล่ตามมาเข้ามาอย่างรวดเร็ว

เจ้าตัวที่อยู่เผ่าพันธุ์ปีศาจเขาทอง?

มันมาได้ยังไง?

ก่อนหน้านี้มันก็รับรู้ถึงลมหายใจของราชาปีศาจเขาทองเช่นกัน แต่อยู่ระดับอารยะเหมือนกัน ทุกคนต่างไม่ล่วงล้ำอาณาเขตกันและกัน พื้นที่หวงห้ามเรียกราชาปีศาจเขาทองเข้าพบ มันก็รู้เรื่องเหมือนกัน

ราชาปีศาจเขาทองผ่านทางมา ยังมีลมหายใจของผู้ส่งสารด้วย มันรับรู้ได้ น่าจะไปพื้นที่หวงห้ามกัน

ทำไมเจ้าหมอนี้ถึงไล่ตามมาล่ะ?

แม้จะสงสัยอยู่บ้าง ปีศาจสุนัขเม่นกลับไม่คิดมากมาย เจ้าหมอนั่นอาจจะมาดูว่ามีผลประโยชน์ให้เก็บเกี่ยวหรือเปล่า?

ดวงตาขนาดใหญ่กวาดมองผู้ฝึกยุทธ์จากดินแดนแห่งการเกิดใหม่ที่อยู่ตรงหน้าแวบหนึ่ง ก่อนแววตามันจะเผยความดุดันขึ้นมา เจ้าหมอนี้ฆ่าลูกหลานของมัน ต้องฆ่าเขาให้เร็วที่สุด อีกอย่าง…กระบี่สั้นเล่มนั้น บางทีอาจสามารถดูดกลืนได้เหมือนกัน!

ชั่วพริบตานั้นปีศาจสุนัขเม่นก็โจมตีถี่ขึ้น ทั้งเพิ่มอานุภาพมากกว่าเดิม

หวงจิ่งกระอักเลือดออกมา พลังฟ้าดินทั่วร่างเริ่มเบาบางลง เขาแทบจะต้านไม่ไหวแล้ว ไม่มีที่ให้หนีด้วยซ้ำ!

เวลานี้ประตูซานเจียวและสะพานฟ้าดินของหวงจิ่งต่างปรากฏขึ้นมา!

ถึงจะตายก็ต้องทุ่มโจมตีสุดชีวิต!

กระบี่สั้นสีทองประกายแสงวูบวาบเช่นกัน ในเมื่อเอาไปไม่ได้ งั้นก็ต้องหาวิธีระเบิดตัวเอง!

ในระหว่างที่หวงจิ่งเตรียมตัวจะทุ่มโจมตีสุดชีวิต แม้จะตายก็ต้องทำให้สัตว์ปีศาจตัวนี้บาดเจ็บหนัก แสงสีทองนั้นก็เข้ามาใกล้ ก่อนจะหยุดลง

ปีศาจสุนัขเม่นจู่โจมช้าลงเล็กน้อย หันหัวขนาดใหญ่ที่มีจุดประปรายมองเจี่ยว ก่อนจะคำรามออกมา

“โฮก!”

เจี่ยวคำรามขึ้นเช่นกัน ราวกับกำลังสนทนาอะไรกันอยู่

แววตาปีศาจสุนัขเม่นเผยโทสะขึ้นมา ไอ้บ้านี่ก็ต้องการกระบี่สั้น?

ปีศาจสุนัขเม่นคำรามต่อ เจี่ยวก็โต้ตอบกลับ

หลังจากนั้นสักพัก คล้ายกับทั้งสองฝ่ายบรรลุข้อตกลงร่วมกัน ดวงตาขนาดใหญ่ของเจี่ยวเบนมองไปทางหวงจิ่งทันที

หวงจิ่งกัดฟัน สะพานฟ้าดินเริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรง ชั่วพริบตานั้นเจี่ยวก็ถลาเข้ามาทางเขาปานสายฟ้าแลบ!

สัตว์ปีศาจขั้นแปดสองตัวจู่โจมเขาที่อยู่ขั้นเจ็ด หวงจิ่งไม่อยากยอมแพ้ จะต้องตายไปแบบนี้แล้ว?

ในตอนที่เขาเริ่มสั่นสะเทือนประตูซานเจียว เตรียมจะระเบิดเมื่ออีกฝ่ายเข้ามาประชิด ครู่ต่อมาเรื่องที่ทำให้เขาเหนือความคาดหมายก็เกิดขึ้น!

ประกายแสงสีทองที่พุ่งเข้ามาเปลี่ยนทิศทางในชั่วพริบตา ฝ่าเข้าไปหาปีศาจสุนัขเม่นแทน!

‘เปรี้ยง!’

สัตว์ปีศาจสีทองสองตัวปะทะกันขึ้นมาทันที

จู่ๆ เจี่ยวก็โจมตีปีศาจสุนัขเม่นอย่างกะทันหัน หวงจิ่งคาดไม่ถึงอยู่บ้าง ทั้งปีศาจสุนัขเม่นก็คาดไม่ถึงเหมือนกัน

มันได้ตกลงกับปีศาจเขาทองแล้ว ถึงกระทั่งนอกจากกระบี่สั้น มันก็ไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น ทำไมราชาปีศาจเขาทองยังจะโจมตีมันอีก?

ราชาปีศาจเขาทองไม่กลัวว่าพื้นที่หวงห้ามจะรู้เรื่องทั้งหมดนี้หรือไง?

“โฮก!”

ปีศาจสุนัขเม่นคำรามราวกับกำลังพูดอะไรบางอย่าง

แม้หวงจิ่งจะตกตะลึง กลับไม่คิดอะไรอีก รีบเก็บประตูซานเจียวและสะพานฟ้าดินเข้าไป หมุนตัวเตรียมจะหนี

ยังไม่ทันออกไปไหน กลับมีพลังสกัดตัวเขาไว้

เจี่ยวที่กำลังจู่โจมปีศาจสุนัขเม่นล็อกตัวเขาไว้ ดวงตาสีทองขนาดใหญ่มองมาทางเขาเช่นกัน ทั้งมองไปทางกระบี่สั้นเล่มนั้นด้วย โจมตีปีศาจสุนัขเม่นอย่างบ้าคลั่ง พลางคำรามมาทางหวงจิ่ง!

เห็นแววตาระแวดระวังและสับสนจากผู้ฝึกยุทธ์เมืองแห่งความหวังตรงหน้า เจี่ยวก็เดือดดาลขึ้นมา!

โง่เง่า!

ไร้สมอง!

แค่นี้ก็ไม่เข้าใจ?

ตอนนี้ไม่สามารถสื่อสารกับอีกฝ่ายได้ ไม่งั้นเจี่ยวต้องหลุดปากด่ากราดออกมาแน่ สู้เจ้าพ่อครัวคนนั้นไม่ได้สักนิด!

ส่งสายตาเป็นนัยแล้ว นายยังไม่เข้าใจอีก?

ใช้กระบี่ของนายฆ่าเจ้านี่!

มันมีฝีมือพอๆ กับอีกฝ่าย ตอนนี้ทำได้เพียงสกัดไว้สุดกำลัง เสียทีที่มันคิดว่าผู้ฝึกยุทธ์จากเมืองแห่งความหวังมีแต่คนฉลาด ตอนนี้ดูท่าจะโง่งมยิ่งกว่า!

เจี่ยวมีโทสะอย่างหนัก โกรธเคืองด้วยเช่นกัน!

มันฆ่าผู้ส่งสารจากพื้นที่หวงห้าม ทั้งจู่โจมผู้คุ้มกันประตูของพื้นที่หวงห้าม เพราะไม่อยากไปพื้นที่หวงห้าม อยากจะสร้างสถานการณ์ว่าถูกเจ้าต้นไม้โง่นั่นจู่โจม ภายใต้การบาดเจ็บหนักจึงไม่สามารถไปพื้นที่หวงห้ามได้

ผู้คุ้มกันนั้นรู้เห็นเหตุการณ์ มันรู้ว่าเจ้าต้นไม้โง่นั่นไม่ได้จู่โจม ดังนั้นเจี่ยวจึงคิดฆ่ามันปิดปาก

แต่ความสามารถของตัวเองไม่ได้เหนือชั้นจากอีกฝ่ายเท่าไหร่ เวลานี้ต้องพึ่งไอ้โง่จากเมืองแห่งความหวังมาช่วยเหลือ!

ทำไมเขาถึงไม่เข้าใจ?

ทำไม!

เจี่ยวมีโทสะอย่างยิ่ง ส่งสายตาเป็นนัยให้หวงจิ่งอย่างบ้าคลั่ง เดี๋ยวก็มองที่กระบี่ เดี๋ยวก็มองที่ปีศาจสุนัขเม่น ใช้กระบี่ฟันมันสิ!

ตอนนี้หวงจิ่งยังงุนงงอยู่บ้าง แต่ผ่านไปสักพัก คล้ายจะเข้าใจอะไรขึ้นมา แต่ยังคงสับสนอยู่เล็กน้อย

เขารู้ว่าสัตว์ปีศาจมีสติปัญญา