ตอนที่ 458 ฟางผิงผู้มีคุณธรรม (1)

ตอนที่ 458 ฟางผิงผู้มีคุณธรรม (1)

………………..

นอกห้องรับรอง

ฟางผิงส่งทุกคนออกจากประตูแล้วก็ถอนหายใจว่า “นึกไม่ถึงว่าเรื่องราวจะกลายเป็นแบบนี้ได้ ตอนแรกคิดว่าพวกรุ่นพี่เดินทางมาไกล เจ้าภาพต้องต้อนรับอย่างเป็นมิตร งานเลี้ยงตอนเย็นยังตระเตรียมไว้หมดแล้ว…”

เมื่อคำพูดนี้ออกมา เจี่ยงเชาก็เอ่ยอย่างสนใจ “ยังมีงานเลี้ยงด้วย?”

หลี่เฟยที่อยู่ด้านข้างเอ่ยด้วยใบหน้าดำคล้ำ “หุบปาก!”

พูดจบก็มองไปทางฟางผิงด้วยรอยยิ้ม “รุ่นน้องฟางไม่จำเป็นต้องเกรงใจ พวกเราล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ มารยาทพื้นฐานพวกนี้คงไม่จำเป็นแล้ว”

ฟางผิงถอนหายใจอย่างโล่งอก ไม่จำเป็นก็ดีแล้ว ฉันไม่ได้เตรียมไว้จริงๆ สักหน่อย

คิดแบบนี้แล้ว ฟางผิงก็ลังเลเล็กน้อย ผ่านไปสักพักจึงเอ่ยว่า “พนันอาวุธวิเศษห้าชิ้นยังคงมีมูลค่าเกินไป หากว่า…พวกรุ่นพี่อย่าเข้าใจผิด ฉันหมายถึงอะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น ถ้าหากเสียอาวุธไปห้าชิ้นจริงๆ…”

เห็นว่าสีหน้าทุกคนดูไม่ได้ ฟางผิงก็เอ่ยทันที “ถ้าฉินเฟิ่งชิงชนะจริงๆ ฉันจะให้เขาคืนของให้ทุกคน!”

“คำพูดนี้ของรุ่นน้องฟางหมายความว่ายังไง?”

เจิ้งหนานฉีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “ไม่ว่าจะแพ้หรือชนะ ผู้ฝึกยุทธ์จะไม่มีความรับผิดชอบเลยสักนิดหรือไง?”

หลี่เฟยสีหน้าดูไม่ได้เช่นกัน ขมวดคิ้วว่า “ความปรารถนาดีของรุ่นน้องฟาง พวกเราสามารถเข้าใจได้ แต่จะดูถูกพวกเราเกินไปแล้ว! แพ้หรือชนะพวกเรารับได้ทั้งนั้น คืนให้พวกเรางั้นเหรอ? นี่รุ่นน้องฟางจะให้พวกเราขายหน้าถึงบรรพบุรุษเลยหรือไง?”

ซูจื่อซู่เอ่ยเกลี้ยกล่อมเช่นกัน “ฟางผิง ไม่เป็นไรหรอก ไม่จำเป็นต้องคิดเยอะขนาดนั้น แม้จะแพ้จริงๆ พวกเราก็เสียอาวุธไปแค่ครึ่งหนึ่งเท่านั้น…ยังไงฉันก็ไม่เป็นไรอยู่แล้ว”

ตอนนี้เจี่ยงเชาก็ไม่ได้ใส่ใจเหมือนก่อนหน้านี้เช่นกัน หัวเราะว่า “อันที่จริงแทบไม่ได้ใช้อาวุธวิเศษเหมือนกัน ยิ่งไปกว่านั้น นายก็ดูถูกพวกเราเกินไปแล้ว? พวกเราจะแพ้ได้ไง? นายให้เจ้าโล้นนั่นเตรียมผลไม้พลังงานไว้ให้ดีเถอะ ขอแบบที่ดีที่สุดเยอะๆ หน่อย แบบทั่วไปไม่อยู่ในสายตาฉันเท่าไหร่”

“…”

แพ้แล้วนึกไม่ถึงว่าจะให้เจ้าโล้นคืนของให้พวกเขา!

เห็นพวกเขาเป็นอะไรกัน!

ยิ่งไปกว่านั้น ยอดฝีมือขั้นหกตอนกลางและตอนปลายอย่างพวกเราจะแพ้ให้กับนักศึกษามหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ได้งั้นเหรอ?

ตอนนี้ตอบรับไป ถ้าพวกเขาชนะ ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีหน้าไปเอ่ยปากขอรางวัลกับนายโล้นนั่นหรือไง?

พวกเขาต่างปฏิเสธเสียงแข็ง ฟางผิงจึงเอ่ยด้วยรอยยิ้มขมขื่น “งั้นก็แล้วไปเถอะ เป็นฉันที่ใช้ความคิดต่ำต้อยคาดเดาคนที่มีคุณธรรมสูงส่งไปเอง”

ระหว่างที่พูด ฟางผิงก็ส่งทุกคนขึ้นรถบัส ท้ายที่สุดฟางผิงก็เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นฉันจะรอให้พวกรุ่นพี่ช่วยชี้แนะในวันพรุ่งนี้แล้วกัน การต่อสู้ของผู้ฝึกยุทธ์ การทุ่มสุดกำลังถือเป็นการให้ความเคารพที่สูงสุดของผู้ฝึกยุทธ์แล้ว! ดังนั้นพรุ่งนี้ถึงแม้ฉันจะเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ก็ขอให้พวกรุ่นพี่ทุ่มเทออกมาสุดกำลัง! แม้พวกเราต้องพ่ายแพ้ในกระบวนท่าเดียวก็เป็นเพราะไม่มีความสามารถพอเอง ฉันไม่อยากให้ทุกคนอ่อนข้อให้เพียงเพราะพวกเราลำดับขั้นต่ำกว่า!”

เมื่อคำพูดนี้ออกมา หลี่เฟยก็เอ่ยอย่างเคร่งขรึมเช่นกัน “ไม่ออมมือแน่นอน!”

เจิ้งหนานฉีมองเขาอย่างลึกล้ำ เอ่ยว่า “พ่อฉันเคยสอนว่าฝึกวรยุทธ์ต้องฝึกจิตใจเป็นอันดับแรก รุ่นน้องฟางวางใจเถอะ หากประมือกันจริงๆ ฉันไม่ทำเรื่องบกพร่องต่อหน้าที่แน่นอน”

ฟางผิงไม่พูดอะไร กำหมัดมือขวา ก่อนจะทำความเคารพให้หนึ่งครั้ง

คารวะแบบผู้ฝึกยุทธ์ไป ทีมแลกเปลี่ยนทั้งสิบคนก็ทยอยเผยสีหน้าจริงจังขึ้นมาทันที รวมถึงเจี่ยงเชาที่เอ้อละเหยลอยชายก็คารวะกลับด้วยท่าทีเคร่งขรึมเช่นกัน

ทำความเคารพกันแล้ว จู่ๆ ซูจื่อซู่ก็หน้าขึ้นสีเล็กน้อย เอ่ยอย่างกระตือรือร้นว่า “ตื่นเต้นจริงๆ! คารวะแบบผู้ฝึกยุทธ์ ก่อนหน้านี้พวกพี่เจี่ยงออกไปทำสงคราม ทุกคนถึงจะคารวะแก่กัน…”

ซูจื่อซู่ตื่นเต้นขึ้นมาอยู่บ้าง สำหรับผู้ฝึกยุทธ์ การคารวะให้กัน นั่นถือเป็นการให้เกียรติ เห็นความสำคัญ มองคุณเป็นคู่ต่อสู้หรือวีรบุรุษอย่างแท้จริง

การปฏิบัติเช่นนี้…พวกเขาไม่เคยได้รับมาก่อนจริงๆ

คนอื่นๆ ปากไม่พูดอะไร ในใจกลับเบิกบานไม่น้อย

กระทั่งเจิ้งหนานฉีที่เย็นชา ตอนนี้ก็พยักหน้าให้ฟางผิงเช่นกัน ราวกับพยายามฝืนยิ้มออกไป ก่อนจะสาวเท้าขึ้นรถ

“ฟางผิง บอกนายหัวล้านนั่นด้วย พรุ่งนี้ฉันจะจัดเขาหนักๆ แน่ ดูสิว่าเขาจะยังกำราบเสิบสานอีกหรือเปล่า!” เจี่ยงเชายื่นหัวออกมาจากหน้าต่างหัวเราะเช่นกัน

ฟางผิงเอ่ยด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “เดี๋ยวจะบอกให้!”

รถบัสคันใหญ่ค่อยๆ เคลื่อนออกไป

หลังจากนั้นสักพัก รัฐมนตรีหวังที่เมื่อกี้ไม่ได้ตามมาด้วยก็ตบไหล่ฟางผิงเบาๆ ถอนหายใจว่า “โหดร้ายจริงๆ!”

ฟางผิงงุนงง หันมามองรัฐมนตรีหวังอย่างสับสน

รัฐมนตรีหวังเห็นสีหน้านี้ของเขาก็แทบจะตั้งคำถามกับชีวิตตัวเองขึ้นมา

เธอ…มั่นใจนะว่าไม่ได้แสดงละครอยู่?

“ช่างเถอะ แล้วแต่พวกเธอละกัน”

รัฐมนตรีหวังถอนหายใจ ครุ่นคิดแล้วยังคงเอ่ยว่า “เด็กพวกนี้ไม่ได้นิสัยไม่ดีอะไร แค่ขาดประสบการณ์เท่านั้น หลายเรื่องยังไม่ค่อยเข้าใจ ฉันเห็นว่าพวกเขา…เหมือนจะมองเธอราวกับเป็นเพื่อนคนหนึ่ง ฟางผิง เธออย่าลงมือหนักเกินไปล่ะ”