ตอนที่ 461
ตอนที่ 461 มิตรภาพเป็นเรื่องหลัก การแข่งขันเป็นเรื่องรอง (1)
October 22, 2026
ตอนที่ 461 มิตรภาพเป็นเรื่องหลัก การแข่งขันเป็นเรื่องรอง (1)
………………..
พวกฟางผิงพูดคุยกันอย่างออกรส หัวเราะอย่างสนุกสนาน
ในความเป็นจริง ฉินเฟิ่งชิงแทบจะด่าถึงมารดาแล้ว พูดเล่นไม่กี่ประโยคแล้วก็ก่นด่าว่า “เอายารักษาให้ฉันหน่อยสิ!”
ฟางผิงไม่สนใจเขา มองไปทางหวังจินหยางว่า “เขาหลอมร่างกายเป็นดาบ ใช้ส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายตัวเองหลอมเป็นอาวุธใช่หรือเปล่า?”
“อืม”
“เขาหลอมหัวสินะ?”
“ใช่”
“เขายังไม่ได้หลอมกะโหลก อยากจะหลอมให้หัวแข็งแกร่ง…นั่นต้องใช้หัวชนกับแผ่นเหล็กทุกวัน นี่ถึงจะเป็นวิธีหลอมที่เหมาะสมที่สุด?”
“น่าจะอย่างนั้น”
ฟางผิงเข้าใจทันที “ไม่น่าล่ะ ฉันก็ว่าแล้วทำไมสมองเขามีปัญหาขึ้นเรื่อยๆ ที่แท้สาเหตุก็อยู่ตรงนี้นี่เอง!”
ฉินเฟิ่งชิงหน้าดำเป็นก้นหม้อ กัดฟันว่า “ฉันเอาหัวชนแผ่นเหล็ก นายพอใจหรือยัง?”
ความจริง…ฟางผิงพูดถูก แต่เจ้าหมอนี่คิดมากเกินไป
ฉินเฟิ่งชิงก่นด่าในใจ เจ้าพวกนี้ประสาทชัดๆ ฉันใช้ร่างกายหลอมเป็นดาบ ควรจะนับถือฉันไม่ใช่หรือไง?
หากเป็นคนอื่น รู้ว่าเขาทำให้หัวแข็งแกร่งขึ้นมาได้ยังไง น่าจะนับถืออย่างหนักแล้วด้วยซ้ำ?
อยู่กับเจ้าพวกนี่ช่างน่าเศร้าจริงๆ!
ฉินเฟิ่งชิงคร่ำครวญในใจ ก็ถูก เจ้าพวกนี้ได้รับบาดเจ็บแทบเป็นเรื่องปกติ ใช้หัวชนกับแผ่นเหล็กจะนับเป็นเรื่องอะไร
ฟางผิงก่อนหน้านี้ยังถูกคนอัดจนกลายเป็นโครงกระดูกอยู่เลย น่าเสียดายที่ตัวเองไม่เห็น
อาการบาดเจ็บที่เนื้อหนังทั้งหมดพังทลาย พูดเหมือนจะตลก อันที่จริงความเจ็บปวดนั้นยากที่จะจินตนาการอย่างยิ่ง
หากเปลี่ยนเป็นเจ้าพวกที่อยู่ตรงข้ามนั้น…
ฉินเฟิ่งชิงเผยแววตาดูแคลน แม้ไอ้เวรฟางผิงจะชอบหลอกเขา แต่เทียบกับเจ้าพวกนั้นแล้ว ถือเป็นคนจิตใจกล้าแกร่งจริงๆ หากเป็นพวกเขาอาจจะเจ็บจนตายไปแล้ว
ฉินเฟิ่งชิงยังกำลังครุ่นคิด ฟางผิงถอนหายใจว่า “ใช้สมองหน่อย”
ฉินเฟิ่งชิงสีหน้าแทบดูไม่ได้ “ฉันชนะแล้ว!”
“นายชนะ?”
ฟางผิงเผยสีหน้าจนใจ นายใช้ตาข้างไหนมองว่าตัวเองชนะ?
คร้านจะพูดมากเช่นกัน ฟางผิงถอนหายใจว่า “อาการบาดเจ็บของนาย ต้องใช้เวลานานเท่าไหร่ถึงจะฟื้นฟูได้?”
“ใช้ยาบำรุงสักหน่อย ครึ่งเดือนไม่ก็หนึ่งเดือนอย่างต่ำล่ะมั้ง”
“นายปัญญาอ่อนหรือไง?”
ฟางผิงไร้เรี่ยวแรงอยู่บ้าง กดเสียงว่า “บนเวทีหลักมีขั้นแปดสองคน อีกคนหนึ่งไม่พูดถึง รัฐมนตรีหวังอยู่ที่นั่น นายเป็นนักศึกษา เรียกว่าอาจารย์ก็ได้แล้ว นายเอามือโครงกระดูกของนายไปโบกผ่านหูผ่านตาให้เขาเห็นสักร้อยครั้ง โบกจนใกล้จะหลุดออกมา สิ้นเปลืองสสารไม่แตกดับสักเล็กน้อย นายคิดว่ารัฐมนตรีหวังจะใส่ใจหรือเปล่า? ไม่ได้บาดเจ็บหนักอะไรสักหน่อย วันเดียวเขาก็น่าจะรักษากลับมาได้แล้ว เขาไม่ช่วยนาย นายก็ไม่ต้องไปไหน ยกแขนโครงกระดูกยืนอยู่ข้างเขานั่นแหละ เขาจะขายหน้าหรือนายขายหน้า? นายสนใจเรื่องขายหน้าด้วยหรือไง? ได้สสารไม่แตกดับช่วย นอกจากสามารถรักษาบาดแผลแล้ว ยังจะสามารถเสริมสร้างร่างกายให้แข็งแกร่ง ฟินดีไหมล่ะ? ปัญญาอ่อน ยังมีเวลาว่างมาโม้กับพวกฉันตรงนี้อีก แถมมีหน้ามาขอยาบำรุงจากฉัน?”
ฟางผิงด่าออกไป ฉินเฟิ่งชิงทำหน้าตื่นรู้ขึ้นมาทันที!
แม่งเหอะ!
เจ้าฟางผิงชั่วร้ายได้ใจจริงๆ!
แม้ว่าเขาจะฉลาดและหน้าหนา แต่ตอนนี้ดูท่า เทียบกับฟางผิงแล้วยังด้อยไปเล็กน้อย
ฉินเฟิ่งชิงหยัดกายขึ้นเตรียมจะวิ่งไปแล้ว ฟางผิงตะโกนว่า “เดี๋ยวก่อน!”