ตอนที่ 470-2 ทุกคนกลับมาแล้ว (2)

ตอนที่ 470 ทุกคนกลับมาแล้ว (2)

………………..

ฟางผิงกลัดกลุ้มขึ้นมาอีกครั้ง เอ่ยอย่างร้อนใจว่า “ตอนนี้ถ้ำใต้ดินเซี่ยงไฮ้สงบแล้วเหรอครับ?”

“อืม ผู้อำนวยการหนานและผู้บังคับการจางยังเฝ้าระวังอีกหลายวัน พวกเราไม่เป็นไรแล้ว อีกอย่างผู้ฝึกยุทธ์ของเมืองเยาขุยก็เริ่มออกมาเคลื่อนไหวเหมือนกัน ข่าวสารของพวกเขาฉับไวกว่าพวกเรา น่าจะนับว่าสงบแล้ว”

“ไม่ได้ต่อสู้กัน…”

ฟางผิงเสียดายอยู่บ้าง นี่หากสู้กันขึ้นมา มียอดฝีมือขั้นเก้าตายไปบางส่วนถึงจะเป็นเรื่องดี

น่าเสียดาย สัตว์ปีศาจมีสติปัญญามากกว่าที่เขาคิดไว้อยู่บ้าง

อู๋ขุยซานเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “แม้จะไม่ได้สู้กันขึ้นมา แต่ครั้งนี้เธอนับว่าทำผลงานแล้ว ก่อนหน้านี้ทั้งสองฝ่ายยังทำสงครามกัน ครั้งนี้เมืองเทียนเหมินจะอพยพแล้วจริงๆ แถมน่าจะไม่นานนี้ หากไม่เหนือความคาดหมาย อย่างมากสี่ห้าเดือน เมืองเทียนเหมินจะอพยพจากที่เดิมแล้ว นี่หมายความว่าแนวต้านของเมืองความหวังสามารถขยายออกไปข้างหน้ากว่าร้อยลี้! ก่อนหน้านี้ทั้งสองเมืองอยู่ใกล้กันเกินไป แม้ว่าครั้งก่อนจะบีบเค้นให้เมืองเทียนเหมินเหมือนจะมีแนวโน้มอพยพ แต่ก็ไม่ได้ทำให้เมืองเทียนเหมินอพยพอย่างเป็นทางการอยู่เรื่อยมา ตอนนี้อีกฝ่ายออกไปแล้ว งั้นพื้นที่ปฏิบัติการของพวกเราก็มากขึ้นแล้ว”

ด้านข้าง จู่ๆ หลู่เฟิ่งโหรวก็เอ่ยว่า “ไอ้เดรัจฉานนั่นจะไปแล้วงั้นเหรอ?”

อู๋ขุยซานเผยแววตาซับซ้อน ไม่นานก็เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ไปก็ไปเถอะ เห็นบ่อยจนขัดหูขัดตา ครั้งนี้เขาไม่ได้ราบรื่นอะไร ตอนแรกก็เผยอาวุธวิเศษออกมา จากนั้นระหว่างสงครามใหญ่ถูกสัตว์ปีศาจสามตัวล้อมโจมตีเกือบเอาชีวิตไม่รอด หากไม่ใช่ว่าคนของเขตหวงห้ามสอดมือคงถูกฆ่าไปแล้ว ไปได้ก็ดี…”

“สัตว์ปีศาจสามตัวยังฆ่าเขาไม่ได้อีก?” สีหน้าของหลู่เฟิ่งโหรวดูไม่ได้อย่างยิ่ง

อู๋ขุยซานเงียบไปพักหนึ่ง สุดท้ายจึงเอ่ยว่า “เขามีอาวุธวิเศษขั้นเก้าในมือ อาวุธวิเศษขั้นเก้าอย่างแท้จริงรวมกับความสามารถขั้นเก้าตอนกลางอย่างเขา ฝีมือแทบเทียบได้กับขั้นเก้าตอนปลาย อยากจะฆ่าเขา อย่างน้อยต้องเป็นยอดฝีมือขั้นเก้าตอนปลายลงมือหรือไม่ก็ยอดฝีมือตอนกลางที่มีอาวุธวิเศษขั้นเก้า”

ตอนนี้แม้เขาจะทะลวงถึงขั้นเก้า มีอาวุธวิเศษในมือ เกรงว่าคงฆ่าอีกฝ่ายไม่ได้อยู่ดี ผลการรบเสมอกันก็นับว่าโชคดีแล้ว

หากเขาคิดจะฆ่าเจ้าเมืองเทียนเหมินจริงๆ อย่างน้อยต้องทะลวงถึงขั้นเก้าตอนกลาง จากนั้นเลื่อนระดับอาวุธวิเศษเป็นขั้นเก้าอย่างเป็นทางการ เวลานั้นจะถือว่าทั้งสองฝ่ายเท่ากันแล้ว

แต่นี่ยังต้องการเวลา เขาไม่รู้ว่าปีไหนเดือนไหนถึงจะมีโอกาสนี้ได้

เห็นทั้งสองคนพูดตึงเครียดขึ้นมาอยู่บ้าง หวงจิ่งก็เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เอาเถอะ อย่าเพิ่งพูดเรื่องพวกนี้เลย สัตว์ปีศาจของฉันล่ะ? ฉันอยู่ที่เมืองความหวังเอาแต่พะวงอยู่ตลอดเวลา…”

เขายังไม่ทันพูดจบ ตาเฒ่าหลี่ก็ยื่นเท้าออกมา เอะอะเสียงดังว่า “รองเท้าห่วยแตกอะไรเนี่ย!”

ตอนแรกหวงจิ่งยังไม่ทันสังเกต อู๋ขุยซานกลับมองไปแวบหนึ่ง ผ่านไปสักพักจึงอดไม่ไหว กระแอมไอเบาๆ “อาวุธวิเศษ?”

ตาเฒ่าหลี่เอ่ยเสียงดังว่า “ใช่แล้ว ในคลังสินค้ายังมีกระบี่อีกเล่ม ผู้เฒ่าหลิว เดี๋ยวคุณไปเอามาซะสิ”

ด้านข้างนั้นฟางผิงเผยสีหน้าขมขื่น นี่มันประโยคที่ฉันอยากจะพูด ฉันกำลังเตรียมจะพูดเถอะ!

ตอนนี้ตาเฒ่าหลี่แย่งพูดเป็นซะแล้ว! ฉวยโอกาสที่ตาเฒ่าหลี่ยังไม่พูดต่อ ฟางผิงจึงเอ่ยทันที “อธิการ อาจารย์หลู่และอาจารย์ถังต่างมีอาวุธวิเศษแล้ว ผู้เฒ่าหลิวผมก็เตรียมให้แล้วเหมือนกัน ส่วนอาจารย์หลี่ให้ใช้รองเท้าขั้นเจ็ดไปก่อน อธิการหวงก็หลอมรวมเข้ากับตัวเองสักหน่อย คุณมีอาวุธวิเศษแล้ว ผมเลยไม่ได้เตรียมไว้ให้”

ตอนนี้สามคนที่เพิ่งออกมาล้วนนิ่งอึ้งไป

นี่มันเรื่องอะไรกัน?

แจกจ่ายอาวุธวิเศษล็อตใหญ่?

อู๋ขุยซานตะลึงไปพักหนึ่ง กระแอมไอเบาๆ “เธอหมายถึง…”

“ปรมาจารย์หกคนของมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ อาวุธวิเศษหกชิ้น!”

อู๋ขุยซานพ่นลมออกมา เพิ่งคิดจะถามต่อ ฟางผิงจึงเอ่ยทันที “อาวุธวิเศษขั้นเจ็ดทั้งหมด ไม่นับว่าเรื่องใหญ่อะไร นี่เป็นเรื่องที่ศิษย์ควรทำอยู่แล้ว”

หลิวพั่วหลู่อดหัวเราะออกมาไม่ได้ “มีอาวุธวิเศษจริงๆ?”

“จริงครับ ผู้เฒ่าหลิว ผมยังเตรียมกระบี่วิเศษเล่มหนึ่งให้คุณเป็นพิเศษ ชื่ออาวุธวิเศษดั้งเดิมคือกระบี่คุนอู๋ คุณต้องชอบอย่างแน่นอน!”

พวกหลิวพั่วหลู่มองหน้ากัน หวงจิ่งทนไม่ไหว ละล่ำละลักว่า “ได้มายังไง?”

ฟางผิงเริ่มบรรยายเรื่องราวขึ้นมาอีกครั้ง

ด้านข้างตาเฒ่าหลี่เบะปาก เธอคิดว่าฉันจะแย่งผลงานหรือไง?

สิบกว่านาทีหลังจากนั้น ฟางผิงก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในมหาวิทยาลัยช่วงนี้

หวงจิ่งทำหน้าตกตะลึง หลิวพั่วหลู่เผยท่าทีพอใจ อารมณ์ดีไม่น้อย