ตอนที่ 484 ถ้ำใต้ดินเทียนหนานอุบัติ (1)

ตอนที่ 484 ถ้ำใต้ดินเทียนหนานอุบัติ (1)

………………..

วันที่ 26 เดือนเมษายน

ภายในเขาชิงหมาง

ตอนนี้ทางเข้าถ้ำใต้ดินใจกลางหุบเขาถูกขุดออกมาโดยตรง

สี่ทิศทางรอบหุบเขามีป้อมปืนนับไม่ถ้วนตั้งขึ้นรอแล้ว

ห่างออกไปรอบนอก อุปกรณ์ทางทหารสมัยใหม่เตรียมพร้อมโจมตีทุกเมื่อ

“หากถูกคนบุกออกมาจริงๆ…เขาชิงหมางคงไม่อาจฟื้นฟูได้”

ถังเฟิงเอ่ยขึ้นมาเบาๆ ก่อนจะส่ายหัวเล็กน้อย “แต่ถึงเวลานั้นจริงๆ พวกเราต้านไม่อยู่…นั่นแสดงว่าไม่ได้มีแค่ขั้นเก้าคนเดียวแล้ว อันที่จริงก็ไม่ได้มีประโยชน์มากมาย”

อาวุธเทคโนโลยีสมัยใหม่ของทหารจัดการกับยอดฝีมือต่ำกว่าขั้นเจ็ดบางส่วนไม่ใช่เรื่องยาก

อันที่จริงโจมตียอดฝีมือขั้นเจ็ดบางส่วนก็มีหวังเหมือนกัน

ทางหน่วยทหาร ถึงกระทั่งมีปืนใหญ่ยิงหินพลังงาน อานุภาพแข็งแกร่งไร้เทียบเทียม ปืนหินพลังงานรวมกันยิง จัดการขั้นเจ็ดพวกนั้นไม่ใช่ปัญหา

แต่ถึงขั้นแปดแล้ว…ของพวกนี้แทบไม่มีประโยชน์อะไร

ร่างทองขั้นแปดเรียกได้ว่าไม่ตายไม่ดับสูญ

แม้ขั้นแปดจะตายได้ แต่มีแค่ต้องถูกผู้ที่แข็งแกร่งฆ่า ไม่ก็ถูกระเบิดนิวเคลียร์ทำลายจุดสำคัญ แต่มีคนโง่เท่านั้นที่ยืนนิ่งอยู่เฉยๆ ไม่งั้นอาวุธยังไม่ทันพุ่งมาถึง คนก็แทบมองไม่เห็นเงาแล้ว

ความร้อนของระเบิดนิวเคลียร์เพียงพอจะทำลายสสารไม่แตกดับทั้งหมด

ประเด็นยังอยู่ที่ได้เปรียบเรื่องความคล่องตัว โจมตีไม่โดน

พลังทำลายล้างแค่ฉิวเฉียดไม่สามารถฆ่าขั้นแปดพวกนี้ได้เสมอไป

ฟางผิงไม่สนใจเรื่องนี้เท่าไหร่ กลับมองไปรอบๆ เอ่ยอย่างตะลึงว่า “ปรมาจารย์เต็มไปหมด ผมเห็นเกือบแปดสิบคน ขั้นเก้ายังมีตั้งห้าหกคน!”

ระหว่างที่พูด ฟางผิงก็เอ่ยเสียงเบาว่า “อาจารย์ถัง คุณเพิ่งขั้นเจ็ดตอนต้นคงไม่อยู่แถวหน้าสุดหรอกนะครับ?”

หากจะพูดถึงอันตราย คนที่อยู่แถวหน้าพวกนี้ต้องอันตรายกว่าอยู่แล้ว

ถังเฟิงส่ายหน้า เอ่ยว่า “ทางมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ อธิการอยู่หน้าสุด พวกเราตามอยู่ข้างหลัง”

เขาเอ่ยเสริมต่อว่า “ยอดฝีมือขั้นเก้าครั้งนี้มาทั้งหมดสิบสองคน!”

“เยอะขนาดนี้เลย?”

ฟางผิงทำหน้าตกตะลึง ขั้นเก้าสิบสองคน เขาไม่เคยเห็นมาก่อนจริงๆ…ไม่สิ ขั้นเก้าที่รู้จักยังไม่เยอะขนาดนั้นเลย

ตอนนี้ยอดฝีมือขั้นเก้าที่เขารู้จัก นับแล้วก็มีอู๋ชวน จ้าวซิ่งอู่ หนานอวิ๋นเยวี่ย จางเว่ยอวี่ ผู้เฒ่าฟ่านพวกนี้

ฟางผิงเห็นหนานอวิ๋นเยวี่ย ทั้งเห็นจางเว่ยอวี่ด้วยเช่นกัน อู๋ชวนที่มักจะอยู่ทุกหนทุกแห่ง ครั้งนี้กลับไม่อยู่

จางเว่ยอวี่อยู่ที่นี่เป็นเรื่องปกติ เขาเป็นผู้บังคับกองตั้งมั่นเฝ้าระวังทางตะวันตก

ทั้งถ้ำใต้ดินเทียนหนานอยู่ในพื้นที่ตะวันตกเฉียงใต้ อยู่ภายในขอบเขตรับผิดชอบของเขา

ตอนนี้คนพวกนี้ต่างรักษาการณ์อยู่รอบทิศทางในหุบเขาไม่ได้ออกไปไหน

ถังเฟิงเอ่ยแนะนำฟางผิงเสียงเบาว่า “ชายกลางคนหน้าเหลี่ยมทางเหนือคนนั้นเห็นหรือเปล่า?”

“ครับ”

“ยอดฝีมือขั้นสุดยอดจากรัฐบาลกลาง ปรมาจารย์หวังอวี่ขั้นเก้า ถูกจัดในอันดับที่สิบของประเทศจีน”

“เขา? คนที่อยู่อันดับหลังผู้บังคับการอู๋?”

ฟางผิงรีบเปิดม่านพลังจิตใจขึ้นมา กระซิบว่า “เหล่าอู๋อ่อนแอขนาดนั้นเลย ทำไมรัฐบาลกลางถึงให้ปรมาจารย์ใหญ่คนนี้มาล่ะครับ?”

ถังเฟิงแทบจะหน้าดำเป็นก้นหม้อ!

แม่งเหอะ เธอคิดว่าตัวเองอยู่ขั้นไหนกัน?

เขาอยู่อันดับสิบของขั้นเก้า เธอรังเกียจที่เขาอ่อนแอ?

ไม่สิ กระทั่งอู๋ชวนยังถูกบอกว่าอ่อนแอ!

ถังเฟิงกัดฟันแน่น กดเสียงว่า “อย่าพูดเหลวไหล ปรมาจารย์ใหญ่หวังอวี่ไม่ได้อ่อนแอ หนึ่งหอกทลายฟ้า ในขั้นหกก็ได้ฉายาราชาหอกทางเหนือ”

ฟางผิงกระซิบว่า “หรือยังมีราชาหอกทางใต้อีก?”

“มี แต่ครั้งนี้ไม่ได้มา”

ระหว่างที่ถังเฟิงพูดก็ชี้เป็นนัย “คนที่อยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือ ข้างบนปรมาจารย์หวังอวี่คนนั้นคือราชามังกรหลินหลง เป็นปรมาจารย์ใหญ่จากรัฐบาลกลางเหมือนกัน”

ฟางผิงพยักหน้า รับบทสนทนาว่า “คนนี้ผมเหมือนเคยเห็นข้อมูลมาก่อน ถูกจัดในอันดับที่สิบเจ็ดของขั้นเก้า”

“อืม เขานั่นแหละ” ถังเฟิงเอ่ยต่อ “คนผมยาวสีขาวทางตะวันตกคนนั้น…”

ฟางผิงรีบเอ่ยว่า “เคยเห็นในรูป ราชาขวานสิงไคเหวิน อันดับยี่สิบเอ็ดของขั้นเก้า ได้ยินว่าตอนที่ยังหนุ่มใช้กระบี่ หลังจากนั้นถูกคนซ้อมจนย่อยยับจึงเปลี่ยนมาใช้ขวาน…”

ถังเฟิงกระแอมไอเบาๆ กดเสียงว่า “อย่าพูดมั่วซั่ว…เป็นฝีมือผู้บังคับการอู๋”

“หา?”

“ตอนที่ผู้บังคับการอู๋ยังหนุ่ม ก็…ก็ค่อนข้างเหิมเกริมเหมือนกัน อธิการคนก่อนเป็นยอดฝีมือกระบี่ เวลานั้นราชาขวานเรียกตัวเองว่าเป็นราชากระบี่…ยังไงก็แค่พูดไปอย่างนั้น ผลปรากฏว่าผู้บังคับการอู๋ไม่ค่อยพอใจ…ประลองความรู้กับเขาหลายครั้ง ค่อยๆ บีบให้เขาเปลี่ยนมาใช้ขวานแทน”

“แค่กๆๆ…”

ฟางผิงกลั้นหัวเราะ “ยังมีเรื่องแบบนี้ด้วย? คิดไม่ถึงจริงๆ”