ตอนที่ 488.2 วันนี้ทำลายเมือง (2)

ตอนที่ 488 วันนี้ทำลายเมือง (2)

………………..

ระหว่างที่ฟางผิงพูดก็สูดลมหายใจเข้าลึกว่า “พวกนายสองคนห้ามห่างฉันเกินหนึ่งพันเมตร ไม่งั้นเคล็ดวิชาลับจะสูญเสียประสิทธิภาพ ต้องตัดสินแพ้ชนะให้รวดเร็ว ล้อมฆ่าขั้นหกสองคนในฐานทัพก่อนค่อยไปฆ่าพวกขั้นหกที่อยู่รอบๆ จวนเจ้าเมือง สุดท้ายก็ไปจวนเจ้าเมือง! จับเป็นก็จับในจวนเจ้าเมือง! ห้ามเกินครึ่งชั่วโมง ที่นี่อยู่ห่างจากเมืองเทียนหนานไม่ไกล ยอดฝีมือยังกำลังประมือกันอยู่ ไล่ตามมาใช้เวลาไม่นานเหมือนกัน”

“เข้าใจแล้ว!”

หวังจินหยางและหลี่หานซงต่างเตรียมพร้อมขึ้นมา กระดูกทองของหลี่หานซงแทบจะเริ่มส่องแสงออกมาแล้ว

ฟางผิงเห็นแบบนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย “อย่าเพิ่งเปิดเผยออกมา แสงจากกระดูกทองสว่างมากเกินไป พลังไขกระดูกของพี่หวังก็เหมือนกัน รอพวกเราไปถึงที่นั่น ฉันตั้งม่านพลังจิตใจแล้วค่อยโจมตีฆ่าในครั้งเดียว!”

ฟางผิงสูดลมหายใจเข้าลึกอีกครั้ง เอ่ยอย่างกระตือรือร้นอยู่บ้าง “นี่เป็นสงครามทำลายเมือง! พูดตามตรงฉันไม่เคยประมือกับผู้ฝึกยุทธ์ที่หลอมสารจิงกับเลือดมาก่อน ไม่รู้ว่าตกลงอีกฝ่ายแข็งแกร่งขนาดไหน นี่เป็นคู่ต่อสู้ที่ยากต่อกร ลงถ้ำใต้ดินมาหลายครั้ง หากไม่หนีตายก็ลงมือปลิดชีพในชั่วพริบตา เจอกับคู่ต่อสู้ที่ทำให้คนตื่นเต้นแบบนี้ ไม่บ่อยเท่าไหร่จริงๆ!”

พวกเขาต่างหัวเราะ ฉินเฟิ่งชิงพึมพำว่า “นายลงถ้ำใต้ดินสี่ครั้งเอาแต่หนี ตั้งแต่ขั้นสามจนถึงขั้นหก หลังจากนี้เรียกนายว่านักวิ่งฟางยังจะดีกว่า!”

“นายยังมีหน้ามาว่าฉัน?”

“เชอะ เพราะฉันไปกับนายถึงได้ถูกไล่ฆ่าทุกวัน ฉันไปคนเดียวถูกไล่ฆ่าแค่ไม่กี่ครั้ง เจอแต่ระดับเดียวกันไม่ก็สูงกว่าหนึ่งขั้น จำเป็นต้องหนีที่ไหนกัน!”

ด้านข้าง หลี่หานซงเอ่ยอึกอักว่า “ฉันลงถ้ำใต้ดินคนเดียว…ยังไม่เคยหนีมาก่อนเหมือนกัน ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ลงถ้ำใต้ดินกับนายเจอกับยอดฝีมือทุกที”

หวังจินหยางเห็นพวกเขาพูดแบบนั้นก็เอ่ยอย่างจนใจ “เขาหมายตาแค่ของดี ของดีอยู่แค่ในบ้านของยอดฝีมือก็ต้องเจอยอดฝีมืออยู่แล้ว”

เป็นเรื่องง่ายจะตายไป!

ฟางผิงหมายตาของทั่วไปอย่างนั้นเหรอ?

เมืองเล็กๆ ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดขั้นสี่ขั้นห้า ฟางผิงไปหรือไง?

ถ้ำใต้ดินไม่ใช่ว่าไม่มีสถานที่ปลอดภัย ประเด็นอยู่ที่ฟางผิงไม่ไปเอง

ถ้ำใต้ดินมีภูเขาและป่าไม้ ข้างในมีสัตว์ปีศาจระดับกลางระดับล่าง ยอดฝีมือมนุษย์ฆ่าสัตว์ปีศาจก็ไปที่นั่นกัน

ฟางผิงไปไหมล่ะ?

เขาตั้งใจไปสถานที่ที่มีสัตว์ปีศาจระดับสูงอยู่ ไม่อันตรายก็แปลกแล้ว

ฟางผิงเอ่ยอย่างหงุดหงิดอยู่บ้าง “เลิกพล่ามกันได้แล้ว ไม่ใช่ว่าฉันอยากก่อเรื่องทุกครั้ง แค่อยากอยู่อย่างสงบๆ ในถ้ำใต้ดินไม่กี่วันเท่านั้น ใครจะรู้ว่าทุกครั้งเอาแต่เกิดเหตุไม่คาดฝัน”

ระหว่างที่พูด ฟางผิงก็ถอนหายใจว่า “ไปเถอะ ยอดฝีมือที่หลอมสารจิงกับเลือดแล้วเหลือไว้ท้ายสุด! ม่านพลังจิตใจใช้กับเขาไม่ได้ผล ประมือกันต้องเปิดเผยร่องรอยแน่ ครั้งนี้เวลาแสดงฝีมือของพวกเรามาถึงแล้ว ตกลงจะสามารถจัดการยอดฝีมือที่หลอมสารจิงกับเลือดได้หรือเปล่า ครั้งนี้ก็รู้ได้แล้ว”

สิ้นเสียง ฟางผิงก็เปิดใช้ม่านพลังงานกับทั้งสองคน ครู่ต่อมาพวกเขาก็ทะยานออกไป อันตรธานไปในความมืดทันที

ฉินเฟิ่งชิงเห็นพวกเขาออกไปแล้ว จู่ๆ ก็นึกอะไรบางอย่างได้ พึมพำว่า “เจ้าหมอนั่นมีแหวนมิติ ของต้องอยู่กับเขา อยากแบ่งให้พวกเราเท่าไหร่ก็มีแต่เขาที่รู้เห็นคนเดียวไม่ใช่หรือไง?”

“จริงสิ…ขุดแร่ครั้งก่อน เจ้าหมอนี้บอกว่าแบ่งให้ฉันห้าสิบเปอร์เซ็นต์…แบ่งถึงห้าเปอร์เซ็นต์หรือเปล่าเถอะ?”

“อีกอย่าง…เขามอบให้มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้เยอะขนาดนั้น ไม่เหลือไว้ให้ตัวเองเลยหรือไง?”

“ต้องมีของดีแน่ๆ!”

ช่วงเวลานี้ฉินเฟิ่งชิงตื่นรู้ขึ้นมาทันที ฟางผิงยังต้องซ่อนของดีไว้ไม่น้อยแน่

ไม่ใช่แค่เรื่องของคะแนนอย่างเดียว เจ้าหมอนี้มีเงินอย่างแท้จริง

บางที…ตัวเองอาจต้องประจบประแจงดีๆ สักหน่อยแล้ว?

—

เมืองเยวี่ยกุ้ย

นี่ก็คือชื่อเมืองแห่งหนึ่งที่อยู่ใต้การปกครอง

แม้เมืองเยวี่ยกุ้ยจะไม่นับว่าใหญ่มาก แต่ก็แทบไม่เล็กไปกว่าเมืองเซี่ยงไฮ้เลย

เมืองที่อยู่ใต้การปกครองเล็กๆ แห่งนี้มีผู้ฝึกยุทธ์ทหารนับพันไม่ใช่จำนวนน้อยๆ เลย

ตอนนี้ฐานทัพมีแสงไฟส่องสลัว ทหารคุ้มกันส่วนมากนอนหลับกันแล้ว

กลางอากาศเงาสามร่างค่อยๆ ร่วงลงมา

ทั้งสามคนสวมชุดสีดำกระชับตัว กระทั่งใบหน้ายังอำพรางไว้

หลี่หานซงรู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง จำเป็นด้วยหรือไง?

พวกเราไม่ได้คุ้นเคยกับพวกถ้ำใต้ดินสักหน่อย ยังกลัวว่าจะถูกคนอื่นจำได้?

แต่จากคำพูดของฟางผิง หากเปิดเผยรูปลักษณ์ ครั้งหน้าถูกคนตามจับกุม นั่นก็แย่แล้ว