ตอนที่ 515-2 แสดงความยินดีกับมนุษยชาติ (2)

ตอนที่ 515 แสดงความยินดีกับมนุษยชาติ (2)

………………..

ฟางผิงไม่สนใจเขา ควักศพของเจ้าเมืองเฉียงเวย เถี่ยมู่ หยางเต้าหงคนพวกนี้ออกมาทั้งหมด รวมถึงซากศพบางส่วนของมนุษย์ที่เก็บไว้ก่อนหน้านี้

นอกจากนี้ยังควักร่างสัตว์ปีศาจขั้นเจ็ดและต้นไม้ปีศาจดูดเลือดออกมา เวลานี้ฉินเฟิ่งชิงและหลี่หานซงจะน้ำลายไหลจริงๆ แล้ว

เจ้าหมอนี้จะได้ของมาเยอะเกินไปแล้ว

จากนั้นก็เป็นหินพลังงานระดับสูงหลายสิบจิน รวมถึงหินพลังงานระดับต่ำและระดับกลางจำนวนมาก ยังมีอาวุธและพวกผลไม้พลังงานอีกบางส่วน

นอกจากน้ำแร่ชีวิตที่ฟางผิงเก็บไว้ครึ่งใหญ่แล้ว ของอื่นๆ เขาแทบไม่ได้เหลือไว้

หลังจากนั้นฟางผิงก็ควักถุงหนังสัตว์ปีศาจจำนวนมากออกมา แบ่งให้ทุกคนสี่ห้าถุง

แบ่งถึงสุดท้ายแล้ว ฟางผิงก็ถอนหายใจว่า “เรื่องแหวนมิติจะป่าวประกาศออกไปไม่ได้ รอวันไหนรัฐบาลคิดค้นแหวนมิติขึ้นมาได้หรือมีคนอื่นๆ ใช้แหวนมิติก็ไม่มีปัญหาอะไรขนาดนั้นแล้ว”

ตอนนี้แหวนมิติยังคงเป็นอุปกรณ์วิเศษในตำนาน

ขั้นสุดยอดมีหรือไม่มี ตอนนี้ยังพูดยาก

หากฟางผิงไม่ปิดบังจริงๆ นั่นก็เป็นปัญหาแล้ว

ถ้าถูกยอดฝีมือหมายตา หรือขั้นสุดยอดบากหน้ามาขอ เขาจะไปเอาแหวนมิติที่ไหนมาให้พวกเขา

บรรจุของพวกนี้เรียบร้อยแล้ว ฟางผิงก็มองไปทางทุกคน เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ไป! ครั้งนี้พวกเรากลับไป รับรองว่าทุกคนต้องพากันอึ้งแน่!”

—

เมืองเทียนหนาน

ทุกคนปรึกษาแผนการ กำหนดคู่ต่อสู้เรียบร้อยแล้ว

หลู่เฟิ่งโหรวมองอู๋ขุยซานด้วยดวงตาแดงก่ำ อยากจะพูดอะไรสักอย่าง กลับไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี

เพราะเรื่องของลูกสาว เธอจึงจงเกลียดจงชังอู๋ขุยซานมาหลายปี

เพิ่งจะปรับความเข้าใจได้ไม่นาน แต่วันนี้อู๋ขุยซานกลับพาสภาพร่างกายที่เจ็บหนักไปเผชิญหน้ากับขั้นเก้า ยังจะมีชีวิตรอดกลับมาอีกหรือไง?

พ่อหายตัวไป ลูกสาวไม่อยู่แล้ว กระทั่งสามียังเตรียมจะไปตายอีก

ทำไมถึงเป็นแบบนี้?

หลู่เฟิ่งโหรวอยากร้องไห้ กลับร้องไม่ออก ทั้งไม่อยากจะร้องต่อหน้าทุกคนด้วย

ชั่วชีวิตนี้ของเธอ หลังจากลูกสาวตายไปก็ไม่อาจจะร้องไห้ได้อีกแล้ว

อู๋ขุยซานมองภรรยาแวบหนึ่ง แค่นยิ้มว่า “ชั่วชีวิตนี้ของฉัน ครึ่งแรกใช้ชีวิตอย่างสง่าผ่าเผย ครึ่งหลังต้องกล้ำกลืนฝืนทน! จะแก่แล้วก็ควรมีเกียรติสักหน่อย!”

ตอนที่ลูกสาวยังไม่ตาย อู๋ขุยซานใช้ชีวิตด้วยความสง่าผ่าเผยอย่างยิ่ง

เข้าสู่ขั้นเจ็ดได้เร็ว กลายเป็นยอดฝีมือปรมาจารย์ที่ทุกคนเลื่อมใส ภรรยาก็เป็นยอดฝีมือ ยังมีพ่อตาเป็นปรมาจารย์อีกคน ครอบครัวสุขสันต์ ผู้คนมากหน้าหลายตาอิจฉา

เวลานั้นมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้มีปรมาจารย์แค่สามคน หวงจิ่งยังไม่ได้เป็นปรมาจารย์

อธิการเฒ่าชอบใจเขามาโดยตลอด เกริ่นไว้นานแล้วว่ามหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้จะให้เขารับช่วงต่อ

กลายเป็นอธิการบดีหนึ่งในสองมหาวิทยาลัยชื่อดัง ตำแหน่งเป็นที่น่าเคารพนับถือ วันเวลาเหล่านั้น อู๋ขุยซานคิดว่าชีวิตตัวเองราบรื่นจริงๆ แม้ภัยคุกคามของถ้ำใต้ดินยังอยู่ เขาก็ไม่ได้มีแรงกดดันมากจนเกินไป

แต่เรื่องทุกอย่างนี้ก็พลิกกลับตาลปัตรหลังจากการเดินทางไปถ้ำใต้ดินครั้งนั้น

สิบปีให้หลัง เขาใช้ชีวิตได้ไม่เป็นสุข

ตอนนี้ต่อสู้ครั้งเดียวฆ่าขั้นแปดไปสามคน สกัดขั้นเก้าได้อีกคน บางทีนี่อาจเป็นช่วงเวลาที่มีเกียรติมากที่สุดในชั่วชีวิตของเขาแล้ว

สิ่งที่เสียดายเพียงอย่างเดียวคือไม่สามารถช่วยล้างแค้นให้ลูกสาวได้ ทิ้งภรรยาให้อยู่คนเดียว

“ใช้ชีวิตดีๆ!”

อู๋ขุยซานกอดหลู่เฟิ่งโหรวเบาๆ เอ่ยเสียงแผ่วว่า “มีชีวิตต่อไป อย่าให้ฉันเป็นกังวล”

“ขุยซาน…”

เวลานี้จู่ๆ หนานอวิ๋นเยวี่ยก็ขมวดคิ้วว่า “เดี๋ยวก่อน!”

ทุกคนที่กำลังจะเดินทางต่างชะงักฝีเท้า อู๋ขุยซานไม่สามารถจูบต่อไป หันไปมองหนานอวิ๋นเยวี่ยแวบหนึ่ง ฉันกำลังจะบอกลากับภรรยา เธออย่ามาขัดอารมณ์คนอื่นได้หรือเปล่า?

หนานอวิ๋ยเยวี่ยเป็นคนแรกที่พบเจอสิ่งผิดปกติ ไม่นานจางเว่ยอวี่ก็มองไปทางทะเลหวงห้ามที่อยู่ทิศใต้ เอ่ยอย่างสงสัยว่า “พวกเขา…กลับมาจากทางนั้นได้ยังไง?”

เจ้าพวกนี้ทำไมถึงกลับมาจากฝั่งตะวันตกของเขตทะเลหวงห้ามได้?

เพิ่งพูดจบ จู่ๆ จางเว่ยอวี่ก็สะบัดหัวเล็กน้อย ยอดฝีมือขั้นเก้าต่างสะบัดหัวเช่นกัน

หนานอวิ๋นเยวี่ยนวดขมับขึ้นมา เอ่ยอย่างไม่ค่อยมั่นใจ “นั่น…นั่นคือ…ขั้นเก้า?”

ศพของราชาเฉียงเวยถูกพากลับมา ขั้นเก้าที่ร่างกายสมบูรณ์ แม้จะตายแล้วก็ยังมีเอกลักษณ์บางอย่างอยู่

ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ราชาเฉียงเวยที่จนถึงตอนนี้แล้วยังปิดผนึกพลังงานจำนวนมากไว้ในร่างกายเพราะสาเหตุของน้ำแร่ชีวิต

แม้จะถูกฟางผิงทะลวงอก หลังจากนั้นไม่นานบาดแผลก็สมานตัว

ศพขั้นเก้าสภาพสมบูรณ์อยู่ใกล้ขนาดนี้ ความรู้สึกแทบไม่ต่างกับคนเป็น

ตอนที่หนานอวิ๋นเยวี่ยพูดประโยคนี้ จางเว่ยอวี่ก็เอ่ยอย่างตึงเครียดอยู่บ้าง “นี่…มีชีวิตอยู่หรือว่า…หรือว่าตายแล้ว?”

ขั้นเก้าตัวเป็นๆ จะถูกระดับกลางพวกนี้จับไว้?

น่าขำ!

ตายแล้ว…นั่นยิ่งทำให้คนงงไปใหญ่

เจ้าพวกนี้ไปเอาศพของขั้นเก้ามาจากไหนกัน?

“น่าจะ…ตายแล้วสินะ?”