ตอนที่ 517 พวกนายต้องเสียใจทีหลัง (1)

ตอนที่ 517 พวกนายต้องเสียใจทีหลัง (1)

………………..

เพราะอู๋ขุยซานยังกำลังฟื้นฟู พวกหนานอวิ๋นเยวี่ยจึงไม่รีบที่จะไปหาเจ้าเมืองพวกนั้น

ขั้นเก้าหลายคน ตอนนี้พากันจ้องฟางผิงไม่ละสายตา

พากันจ้องเขาทั้งหมด!

ฟางผิงใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ มองฉันทำไมกัน?

ฉันเอาของให้ไปหมดแล้ว!

หรือเซ็นสัญญาหนี้ พวกคุณไม่พอใจเลยคิดจะหาเรื่อง?

ตกสู่ความเงียบพักหนึ่ง หนานอวิ๋นเยวี่ยอยากพูดอะไรสักอย่าง…ผ่านไปสักพักจึงอดเอ่ยไม่ได้ “เจ้าหนู หลังจากนี้อย่าเสี่ยงอันตรายอีก รอถึงขั้นเจ็ดแล้วค่อยมาช่วยรัฐบาลขโมยน้ำแร่ชีวิตโดยเฉพาะเป็นยังไง?”

“แค่กๆๆ!”

ฟางผิงเกือบสำลักตาย!

คำพูดนี้คุณก็กล้าพูดออกมา?

หนานอวิ๋นเยวี่ยเห็นแบบนั้นก็เอ่ยอย่างจริงจัง “ประเทศจีนไม่ได้ขาดพลังต่อสู้ขั้นเจ็ด ประโยชน์ของเธอไม่ได้อยู่ที่การเข่นฆ่าซึ่งๆ หน้า ฉันได้ยินว่าก่อนหน้านี้เธอเคยขโมยที่ถ้ำใต้ดินหนานเจียงมาก่อนเหมือนกัน แบบนี้ครั้งหน้าพวกเราทำให้ระดับสูงถ้ำใต้ดินพวกนั้นบาดเจ็บหนัก ล่อขั้นเก้าออกไป เธอมาทำเรื่องนี้เป็นหลัก…”

ฟางผิงใบหน้าดำคล้ำเป็นอันดับแรก หลังจากนั้น…ก็ลูบคาง เอ่ยอย่างครุ่นคิดว่า “พอจะพิจารณาได้ แต่ทำเรื่องนี้เป็นหลักคงไม่ได้ รอวันไหนผมต้องการ พวกเราสามารถร่วมมือกันได้”

หนานอวิ๋นเยวี่ยเอ่ยอย่างครุ่นคิดว่า “ก็ถูก เรื่องนี้ทำครั้งสองครั้งยังพอว่า มากไป ทางเขตหวงห้ามอาจจะแจ้งเตือนพืชปีศาจหรือเจ้าเมืองพวกนั้น กลับยังต้องมาระวังอีกฝ่ายลอบฆ่าเธออีก”

ตอนนี้หนานอวิ๋นเยวี่ยคิดว่าฟางผิงเจ้าเด็กนี้มีความสำคัญอย่างมาก ถึงกระทั่งแทบเทียบได้กับขั้นเก้า

นึกมาถึงตรงนี้ หนานอวิ๋นเยวี่ยก็เอ่ยว่า “แบบนี้ละกัน เธอกับคนอื่นๆ รวมถึงคนที่ได้รับบาดเจ็บ ถอยออกไปก่อน…”

สงครามใหญ่กำลังจะเปิดฉาก หากถูกควันหลงเข้า ทำฟางผิงตายขึ้นมา นั่นก็เป็นความสูญเสียอย่างใหญ่หลวงแล้ว

หนานอวิ๋นเยวี่ยยังกำลังพูด ด้านข้างนั้น จู่ๆ หลี่เต๋อหย่งก็เผยสีหน้าราวกับคุณยายหมาป่า เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “นักศึกษาฟางผิง คิดไว้หรือยังเรียนจบแล้วสนใจไปหน่วยทหารหรือเปล่า? ไม่สิ ตอนนี้ก็ได้เหมือนกัน ไปหน่วยทหาร ฝ่ายอำนวยการยังมีตำแหน่งรองผู้อำนวยการว่าง เธอไปแล้ว…”

“รองผู้บัญชาการหลี่!”

จางเว่ยอวี่ขมวดคิ้ว เอ่ยอย่างไม่ค่อยพอใจ “ใช้เพื่อประโยชน์ส่วนตัว ไม่ใช่สิ่งที่หน่วยทหารควรทำ!”

ระหว่างที่พูด จางเว่ยอวี่ก็มองไปทางฟางผิง “ไม่ต้องสนใจเขา ฟางผิง ลองพิจารณามากองตั้งมั่นเฝ้าระวังดู…”

“ปรมาจารย์ทุกคน…”

ด้านข้างนั้น รัฐมนตรีหวังแทรกประโยคขึ้นมา “นี่เป็นคนของกระทรวงการศึกษา ตอนนี้สงครามยังไม่สิ้นสุด พวกนายพูดเรื่องพวกนี้จะเร็วเกินไปหน่อยหรือเปล่า?”

ยังไงเขาก็เป็นรองรัฐมนตรีกระทรวงการศึกษา

นี่หากฟางผิงถูกดึงตัวไป รัฐมนตรีจางต้องมาคิดบัญชีกับเขาแน่ๆ

ดูจากมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ก็รู้แล้ว!

มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ ตอนนี้สถานการณ์เป็นยังไง?

แต่ละคนมีอาวุธวิเศษหนึ่งชิ้น ยังไม่พอแค่นั้น ครั้งนี้อาจจะได้เปลี่ยนใหม่แล้ว

คนอื่นมีอาวุธวิเศษหนึ่งชิ้นถือว่าล้ำค่าแล้ว มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้กลับแล้วใหญ่ หลี่ฉางเซิงอาจจะได้เปลี่ยนใหม่เป็นอาวุธวิเศษขั้นเก้า อู๋ขุยซานก็ขั้นเก้าเหมือนกัน

หลู่เฟิ่งโหรวน่าจะเปลี่ยนเป็นขั้นแปด คนอื่นๆ ก็แทบไม่ต้องกลัดกลุ้มเรื่องอาวุธวิเศษ ต่อให้มีปรมาจารย์เพิ่มขึ้นมาอีกก็พอใช้อยู่ดี

นอกจากนี้หินพลังงาน ผลไม้พลังงานพวกนั้น รวมถึงน้ำแร่ชีวิตที่ไอ้เวรอู๋ขุยซานดื่มราวกับน้ำเปล่า ของพวกนี้…ในบ้านมีของแบบนี้แทบจะสร้างแหล่งแร่เมืองราชาได้หนึ่งแห่งแล้ว

ยังมีศพราชาเฉียงเวยนั่นอีก จู่ๆ รัฐมนตรีหวังก็ยิ้มตาหยีว่า “ฟางผิง ศพของเจ้าเมืองเฉียงเวยคิดจะขายบ้างหรือเปล่า?”

ฟางผิงเงียบมาโดยตลอด รอรัฐมนตรีหวังเอ่ยขึ้นมาจึงตอบทันที “เท่าไหร่ครับ?”

“ห้า…ห้าพันล้าน?”

ฟางผิงหน้าดำเป็นก้นหม้อ คุณคิดว่าผมไม่เคยจับเงินมาก่อนหรือไง?

รัฐมนตรีหวังกระอักกระอ่วนเช่นกัน ไม่มีเงินนี่นา แม้ฟางผิงจะให้เขียนสัญญา นั่นไม่ใช่ว่าใครเซ็นก็ได้ รับปากอย่างส่งเดชว่าสี่หมื่นห้าหมื่นล้านไป คืนไม่ไหวจะทำยังไง?

เหล่าอู๋เซ็นสัญญาห้าหมื่นล้าน นั่นเพราะเขาคืนไหว

อาวุธวิเศษขั้นเก้าหนึ่งชิ้น นี่ไม่ใช่แค่ห้าหมื่นล้านแล้ว

ฟางผิงมีการคาดเดาไว้เช่นกัน สัญญาที่เกินกำลังของตัวเองคงไม่ยอมอยู่แล้ว

ไม่งั้นให้ฉินเฟิ่งชิงเซ็นสัญญากู้ยืมหนึ่งล้านล้าน ไม่ใช่จะส่งให้ฟรีๆ หรือไง?

ติดหนี้นับเป็นค่าทรัพย์สินหรือเปล่า กลับไปยังต้องดูกันอีกที

ถ้าไม่นับ เขาก็จะให้เหล่าอู๋มอบอาวุธวิเศษให้เขาแทน ค่อยให้เหล่าอู๋ยืมใช้อีกที นี่น่าจะได้แล้ว ครั้งก่อนอาวุธวิเศษก็ทำแบบนั้น

ฟางผิงยังกำลังครุ่นคิดเรื่องพวกนี้ จู่ๆ ก็ตระหนักอะไรบางอย่างได้ เอ่ยว่า “ดอกเฉียงเวยถูกฆ่าแล้วเหรอครับ?”

“เปล่า”

ฟางผิงพอได้ยินว่ายังไม่ถูกฆ่าก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที “จริงเหรอครับ? ผมได้ยินว่าเจ้าเมืองเฉียงเวยและดอกเฉียงเวยเป็นชู้รักกัน…”