ตอนที่ 52 รสชาติของความโหดร้าย

ตอนที่ 52 รสชาติของความโหดร้าย

หลังจากนั้นสามชั่วโมง

เมืองรุ่ยหยาง เขตอันผิง

โรงแรมซวี่รื่อ

โรงแรมแห่งนี้ เป็นโรงแรมที่จองไว้สำหรับนักเรียนสายศิลปะการต่อสู้ของหยางเฉิงโดยเฉพาะ

ห้อง 1608

ฟางผิงวางกระเป๋าลง กวาดสายตามองเตียงสองหลังที่อยู่กลางห้อง ก่อนจะเริ่มครุ่นคิดถึงปัญหาที่ร้ายแรงข้อหนึ่ง!

โรงเรียนขี้เหนียวชะมัด จองห้องให้อยู่สี่คนต่อหนึ่งห้อง

แต่ตอนนี้มีแค่สองเตียง แล้วจะนอนหลับสี่คนยังไง?

ผู้ชายตัวใหญ่สี่คนนอนด้วยกัน กลางดึกอาจจะเผลอแตะโดนอะไรกันก็ได้ ใครจะไปรู้…

ลากสายตามองสามคนที่อยู่ในห้อง อู๋จื้อหาว จางเฮ่า หยางเจี้ยน…

หยางเจี้ยนร่างกายสูงใหญ่ แน่นอนว่าอันตรายที่สุด

ส่วนสองคนที่เหลือนั้น…

ฟางผิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า “ขอเตือนก่อนว่า ฉันเท้าเหม็น ชอบนอนกรน ถีบผ้าห่มตอนกลางคืน ทั้งยังกลิ้งไปกลิ้งมา…”

“บังเอิญจริงๆ ฉันก็ด้วย!” อู๋จื้อหาวยิ้มอย่างเริงร่า

จางเฮ่าเบนสายตามองทั้งสองคนอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ “เจ้าพวกปัญญาอ่อน! ได้ พวกนายนอนพื้นกันไปเลย ฉันจะนอนคนละเตียงกับหยางเจี้ยน”

พวกเขาสบสายตากัน อดหัวเราะออกมาไม่ได้

จางเฮ่าหัวเราะพักหนึ่ง ก่อนจะบ่นออกมา “โรงเรียนขี้เหนียวจริงๆ จองห้องเพิ่มหน่อยไม่ได้หรือไง”

อู๋จื้อหาวพูดแทงใจดำออกมา “ไม่ใช่ขี้เหนียว แต่คำนวณมาแล้ว วันที่สามจะมีคนถูกคัดออกจำนวนมาก รอคนไปแล้วก็จะเหลือแค่คนละห้อง ฉันถามมาแล้ว”

“ให้ตายเถอะ!”

จางเฮ่าสบถ พูดตรงเกินไปแล้ว

ฟางผิงก็ไม่แปลกใจ เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ตอนนี้นอนเบียดกันไปก่อนเถอะ ยังไงตอนกลางคืนพวกนายก็อย่ามาถีบฉันมั่วซั่วละกัน ครั้งนี้เตือนจริงๆ ช่วงนี้ฉันทะลวงด่านจวงกง พลังสังหารเต็มเปี่ยม เกิดอะไรขึ้นก็รับผล…”

“ไสหัวไปเลย!”

พวกเขาด่าออกมา ใครจะคิดบัดสีบัดเถลิงกับนายกัน

ส่วนพลังสังหารที่เขาพูดนั้น มีเพียงอู๋จื้อหาวที่ทำท่าเหมือนครุ่นคิด คนอื่นๆ แทบไม่คิดจริงจังอะไร

หยางเจี้ยนยิ้มอย่างไร้เดียงสา “ไม่งั้นพวกเราลองถามเปลี่ยนห้องกับพวกหลิวรั่วฉีกันไหม?”

พวกฟางผิงหันขวับมองเขาอย่างพร้อมเพรียง!

อะไรเนี่ย!

คิดว่านายจะเป็นคนซื่อๆ ซะอีก ที่แท้เจ้าหมอนี่นิสัยไม่ตรงปกชัดๆ!

หยางเจี้ยนรีบอธิบาย “ฉันหมายถึงว่า ห้องพวกผู้หญิงอาจจะใหญ่กว่าพวกเรา เปลี่ยนกันทั้งห้อง…”

“ฮ่าๆ!”

“ยิ่งอธิบายยิ่งฟังไม่ขึ้น”

“ใครจะเชื่อนายกัน!”

“…”

ทั้งสามคนผลัดกันแหย่หยางเจี้ยน ก่อนจะมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

หยางเจี้ยนรีบไปเปิดประตู พบว่าเป็นสองพี่น้องตระกูลถาน

ถานเฮ่าเข้ามาก็เอ่ยว่า “ข่าวใหญ่!”

“เมื่อกี้พ่อฉันคุยกับตัวแทนเขตอื่น พวกนายลองเดาว่า ฉันได้ยินอะไรมา?”

“ปีนี้มาตรฐานการตรวจร่างกายอาจอยู่ที่หนึ่งร้อยสิบสองแคล!”

ถานเฮ่าเพิ่งพูดจบ จางเฮ่าก็เอ่ยต่อทันที “ไม่จริงน่า?”

แม้ทุกคนจะเดาได้นานแล้ว แต่ก่อนหน้านี้จางเฮ่าคิดว่า หนึ่งร้อยสิบแคลน่าจะเพียงพอแล้ว

ถึงปราณของเขาจะไม่ถึงหนึ่งร้อยสิบแคล แต่วันพรุ่งนี้กินยาบำรุงสักหน่อย คงยังพอมีหวัง

ยังไงก็ต้องผ่านด่านตรวจร่างกายให้ได้ก่อน ถึงจะนับว่าการสอบศิลปะการต่อสู้ไม่ได้เสียเปล่า

“เรื่องจริง!”

ถานเฮ่าอธิบาย “ปีนี้ปราณของทุกคนสูงขึ้นมาไม่น้อย เมืองหยางเฉิงของเรา แค่ผลคำนวณของกองการศึกษา คนที่มีปราณสูงหนึ่งร้อยสิบขึ้นไปก็มีเป็นร้อยคนแล้ว ไหนจะกินยาบำรุงอีก ทั้งยังมีพวกม้ามืดอย่างฟางผิง…”

ฟางผิงไร้คำจะพูด “อย่าลากฉันไปเกี่ยว!”

ถานเฮ่าหัวเราะ “ได้ ไม่พูดถึงนาย ยังไงก็ไม่ได้รวมคนที่พัฒนาอย่างก้าวกระโดดเข้าไปด้วย ทางหยางเฉิง กลัวว่าอาจจะมีประมาณสองร้อยคนที่ค่าปราณหนึ่งร้อยสิบแคลขึ้นไป ส่วนที่อื่นก็ไม่ต่างกันมาก ได้ยินว่าปีนี้ทางรุ่ยหยางทำได้ดีเหมือนกัน เทียบกับสัดส่วนปีก่อนๆ ถ้ามหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ทั้งหมดไม่รับสมัครนักเรียนเพิ่ม ฉันว่าคงต้องใช้เกณฑ์ผ่านด่านตรวจร่างกายหนึ่งร้อยสิบสองแคลแล้ว”

คำพูดของถานเฮ่า ไม่ส่งผลกระทบต่อใครเท่าไหร่

ในกลุ่มนี้ มีเพียงจางเฮ่าคนเดียวที่ไม่อาจแตะเกณฑ์มาตรฐานได้ เวลานี้จึงผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด

ถึงปากจะบอกว่า มาเป็นแค่ตัวประกอบสำหรับการสอบ จะถูกคัดออกก็ไม่เป็นไร

แต่พอมาถึงจุดนี้จริงๆ นึกถึงความพยายามหลายปีที่ผ่านมา แค่ด่านตรวจร่างกายยังผ่านไม่ได้

แม้ภายนอกจางเฮ่าจะดูไม่สนใจ แต่ยังคงอดเศร้าในใจไม่ได้

“หนึ่งร้อยสิบสองแคล…”

รอยยิ้มของจางเฮ่าดูน่าเกลียดกว่าการร้องไห้เสียอีก “การสอบนั้นหมดหวังแล้ว คิดจะอยู่ให้นานกว่านี้ยิ่งเป็นไปไม่ได้…”

“จางเฮ่า…”

“ฉันไม่เป็นไร”

จางเฮ่าฝืนยิ้ม “ฉันเตรียมใจมาแล้ว แต่ตอนแรกฉันคิดว่าจะถูกคัดออกตอนสอบวิชาวัฒนธรรมเสร็จซะอีก แต่แบบนี้ก็ดี หลังจากนี้จะได้ตั้งใจสอบวิชาวัฒนธรรมไปเลย ค่อยเข้าเรียนพวกคลาสฝึกศิลปะการต่อสู้ก็ได้!”

ถานเฮ่าเห็นว่า คำพูดของเขาทำให้บรรยากาศตึงเครียด จึงยิ้มเจื่อน “ฉันได้ยินมาจากพวกเขาเหมือนกัน ไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่า ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว ใช่สิ ทำไมห้องพวกนายเล็กจัง?”