ตอนที่ 527-3 โตแล้วจะทำอะไรก็ได้ (3)

ตอนที่ 527 โตแล้วจะทำอะไรก็ได้ (3)

………………..

เฉินอวิ๋นซีได้ยินน้ำเสียงตกใจของฟางผิงก็ตื่นเต้นขึ้นมา นึกไม่ถึงว่าฟางผิงจะตกใจได้

ตระหนักถึงตรงนี้ เฉินอวิ๋นซีก็เอ่ยอย่างดีใจ “อืม จริงสิ! ก่อนหน้านี้นายไม่ใช่ให้ผลไป๋ชุ่ยฉันมาหรือไง? ตอนที่ฉันไปถึงจิงหนาน ปู่ฉันก็เอาผลไม้พลังงานที่ช่วยหลอมอวัยวะภายในให้อีกบางส่วน ในถ้ำใต้ดินจิงหนาน ฉันเข้าร่วมการล่าสัตว์ขนาดเล็กหลายครั้ง ต่อสู้บ่อยเข้า ดูดซับผลไม้พลังงานพวกนี้ ฉันก็หลอมหัวใจเป็นที่เรียบร้อยแล้ว”

ขั้นสี่ตอนปลาย เงื่อนไขก็คือหลอมหัวใจเสร็จสิ้น

ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสี่ตอนปลาย อันที่จริงสิ่งที่ยากที่สุดคือการหลอมหัวใจ

พวกหวังจินหยาง ความจริงแล้วอยู่ในขั้นสี่ตอนกลางนานเหมือนกัน

หลังจากขั้นสี่ตอนปลายไปแล้วถึงก้าวหน้าอย่างรวดเร็วได้

นี่เกี่ยวข้องกับเรื่องที่พวกเขาฟื้นตัวด้วยเช่นกัน อันที่จริงเพราะหลอมหัวใจเสร็จแล้ว จึงเป็นเหตุผลให้ขั้นตอนหลังจากนั้นง่ายขึ้นอยู่บ้าง

แม้ผลไป๋ชุ่ยและผลไม้พลังงานพวกนั้นจะสามารถเพิ่มความเร็วได้ แต่เฉินอวิ๋นซีทะลวงจากตอนกลางไปตอนปลายยังคงเร็วมากอยู่ดี

ฟางผิงเอ่ยอย่างสงสัยอยู่บ้าง “ง่ายขนาดนี้เลย? ผลไม้พลังงานที่ปู่ให้เธอประสิทธิภาพดีกว่าผลไป๋ชุ่ยงั้นเหรอ?”

จริงหรือเปล่า?

แม้ผลไป๋ชุ่ยจะไม่ใช่ผลไม้พลังงานระดับสูงอะไร แต่ในความเป็นจริงกลับพบเห็นได้ยาก สำหรับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสี่ขั้นห้า ผลไป๋ชุ่ยนั้นเหมาะจะหลอมอวัยวะภายในมากที่สุด

ฟางผิงนึกไม่ถึงว่าเหล่าเฉินจะยังมีผลพลังงานที่ประสิทธิภาพดีกว่า

ปลายสายโทรศัพท์นั้น เฉินอวิ๋นซีพูดอึกๆ อักๆ ว่า “ดีสิ ประสิทธิภาพดีจริงๆ!”

“งั้นเหรอ? ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน? ปู่เธออยู่หรือเปล่า?”

“ปู่ไม่อยู่…เอ๋ ปู่กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”

เสียงของเฉินอวิ๋นซีจากปลายสายมีท่าทีตกใจไม่น้อย เธอเพิ่งจะออกจากถ้ำใต้ดิน นึกไม่ถึงว่าปู่จะมาแล้ว?

เฉินเย่าถิงใบหน้าซีดเล็กน้อย มองหลานสาวแวบหนึ่ง เอ่ยอย่างจนใจอยู่บ้าง “เพิ่งออกมาจากถ้ำใต้ดิน ไม่โทรหาคนที่บ้าน แต่มาโทรหาคนนอกเนี่ยนะ หลานนี่มัน…”

เขาอยากจะซัดฝ่ามือใส่ให้ตายจริงๆ…หมายถึงฟางผิงที่อยู่ปลายสาย

ซัดฝ่ามือใส่หลานสาว นั่นไม่มีความจำเป็น

เฉินอวิ๋นซีเขินอายอยู่บ้าง ใบหน้าขึ้นสี เฉินเย่าถิงหัวเราะ ก่อนจะคว้ามือถือของเธอมาไว้ในมือ เอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจว่า “มีธุระ วางล่ะ เจ้าเด็กนี้ระวังตัวหน่อย!”

สิ้นเสียง เฉินเย่าถิงก็ตัดสายทันที

ฟางผิงเผยใบหน้าหมดคำพูด ตาแก่จะเหิมเกริมไปแล้ว เหิมเกริมจนถึงขั้นที่ตอนแรกผมคิดจะช่วยคุณสักหน่อย…ตอนนี้ต้องทบทวนใหม่อีกครั้งแล้ว

—

นอกถ้ำใต้ดินจิงหนาน

เฉินเย่าถิงเผยแววตาซับซ้อน มองหลานสาวไปแวบหนึ่ง จู่ๆ ก็เอ่ยอย่างโมโหว่า “เจ้าเด็กนั่นขั้นหกแล้ว เขามีไพ่ตายเป็นของตัวเอง มีความลับของตัวเอง ครั้งนี้ระเบิดเมืองราชาในถ้ำใต้ดินหนึ่งแห่ง หลอกขั้นเก้าไปตายได้เป็นเบือ! หลานต้องเรียนรู้จากเขาบ้าง? ปู่ให้หลานไปฝึกวิชาดีๆ ไม่ได้ส่งไปตาย! ขั้นสี่ตอนปลาย…เพื่อขั้นสี่ตอนปลาย หลาน…”

เฉินเย่าถิงทั้งปวดหัวและโมโห กัดฟันแน่น “คิดจะทำให้ปู่โมโหตายหรือไง? ถูกคนชกทะลุหัวใจ…หากไม่ใช่ว่าผู้เฒ่าจางเจอหลานเข้า…หลานก็ตายไปแล้ว! หลานนี่มันจริงๆ เลย อยากจะให้ปู่โมโหตายสินะ? ใครใช้ให้ทำอะไรสุ่มสี่สุ่มห้าแบบนั้น! ใครใช้ให้ออกไปข้างนอกตามลำพัง! หลังจากนี้จะลองทำลายอวัยวะที่เหลืออื่นๆ อีกหรือเปล่าล่ะ จะได้เข้าสู่ขั้นสี่สูงสุดไวๆ ยังไง?”

เฉินอวิ๋นซีเอ่ยขลาดกลัว “ปู่ นั่นไม่ใช่ว่าจะตายฟรีหรือไง หนูไม่อยากตายสักหน่อย”

“เธอ…”

เฉินเย่าถิงปวดหัวแทบระเบิดอยู่บ้าง เหลวไหล เธอรู้ด้วยว่าจะตายฟรี?

เห็นปู่มีแนวโน้มจะระเบิดโทสะ เฉินอวิ๋นซีก็รีบเอ่ยทันที “ปู่คะ มันคือเหตุไม่คาดฝัน หนูไม่ได้ตั้งใจ…”

เฉินเยาถิงแค่นเสียงในลำคอ ขมวดคิ้วว่า “ไม่มีความจำเป็นต้องไขว่คว้าเพิ่มขีดความสามารถขนาดนี้! เธออยู่ในระดับนี้ เป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสี่ ปู่ก็ดีใจมากแล้ว ไม่ต้องเปรียบเทียบตัวเองกับเจ้าปีศาจพวกนั้น พวกเขามีไพ่ตายและความลับเป็นของตัวเอง บางเรื่องไม่ใช่ว่าเธอทุ่มสุดชีวิตก็จะทำสำเร็จได้”

“รุ่นพี่ฉินไม่มี”