ตอนที่ 529-2 คนที่รู้คุณคน มีแค่ฉันฟางผิงเท่านั้น (2)

ตอนที่ 529 คนที่รู้คุณคน มีแค่ฉันฟางผิงเท่านั้น (2)

………………..

ฟางผิงพยักหน้าว่า “เรื่องนี้ผมเข้าใจ หากอันตรายเกินไป งั้นผมจะครุ่นคิดอีกที แต่ผมคิดว่ากระทั่งพวกเจี่ยงเชายังกล้าเข้าไป ไม่น่าจะมีอันตรายเท่าไหร่ อันที่จริงไปเขตหวงห้าม ผมไม่ได้ไปเพื่อกลายเป็นปรมาจารย์ ประเด็นหลักยังเพราะอยากเปิดหูเปิดตามากกว่านี้ ลงถ้ำใต้ดินมาหลายครั้ง อัจฉริยะถ้ำใต้ดินผมไม่เคยเจอเลยสักครั้ง ผมก็อยากเห็นเหมือนกันว่าตกลงพวกเขาแข็งแกร่งขนาดไหน! นี่เป็นโอกาสที่หายาก ในพื้นที่อื่นๆ ผมอาจจะต้องระวังยอดฝีมือลงมือกับพวกเรา แต่ไปเขตหวงห้าม จากคำพูดของรัฐมนตรีจาง ยอดฝีมือมีข้อผูกมัดอยู่ หากเป็นระดับเดียวกัน…ผมไม่กลัวใครจริงๆ!”

“รออธิการออกจากด่านแล้วค่อยว่ากันเถอะ”

“ครับ”

“จริงสิ ของที่เธอแลกเปลี่ยนพวกนั้น…”

“อธิการ อย่าวางแผนกับผมเลยครับ ผมจะใช้ยังไงขอคิดดูก่อนละกัน”

หวงจิ่งยิ้มอย่างขื่นขม ส่ายหัวไม่พูดอะไรอีก แม้จะพูดว่าฟางผิงร้ายกาจ สุดท้ายแล้วของพวกนั้นกลับมีโอกาสใช้กับคนอื่นมากกว่า

ผลไป๋ชุ่ย ดอกหลอมเส้นเดินปราณ ผลบ่มจิตใจ…ของพวกนี้ ฟางผิงแทบไม่ได้ใช้

ทั้งของพวกนี้กลับเป็นของที่ฟางผิงแลกเปลี่ยนมากที่สุด

ต้องใช้กับคนอื่นอยู่แล้ว

ตอนนี้หวงจิ่งไม่รู้ว่าควรจะพูดยังไงดีจริงๆ ตั้งแต่ฟางผิงแสดงฝีมือในมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ โดยเฉพาะหลังจากรับตำแหน่งประธานสมาคม ก็สร้างคุณูปการให้มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ครั้งแล้วครั้งเล่า

ปากบอกว่าจะทำให้มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้กลายเป็นสินทรัพย์ส่วนตัวของเขาในอนาคต แต่ในใจของพวกปรมาจารย์ล้วนรู้ดีอยู่แล้ว

บางเรื่องไม่จำเป็นต้องพูดพร่ำออกมาเช่นกัน

ฟางผิงปฏิบัติกับมหาวิทยาลัยยังไง ปฏิบัติกับพวกปรมาจารย์ยังไง ปฏิบัติกับพวกนักศึกษายังไง ทุกคนต่างรู้แก่ใจดี

—

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง

ตาเฒ่าหลี่เข้ามาที่สมาคมผู้ฝึกยุทธ์ เห็นฟางผิงก็ไม่ชักช้า เอ่ยอย่างตรงไปตรงมาว่า “วิชากระบี่ทะลวงฟ้าเป็นของฉันแล้ว อีกอย่างถ้ายังมีน้ำแร่ชีวิต เอาให้ฉันสักแปดหรือสิบจิน หลายวันนี้ฉันต้องเข้าด่าน”

ฟางผิงมองเขาอยู่พักหนึ่ง ถอนหายใจว่า “ระวังหน่อย ผมลงเงินกับคุณไปตั้งมาก ถ้าคุณจัดการขั้นเก้าได้คนเดียวแล้วก็ตาย นั่นคงขาดทุนย่อยยับ อย่างน้อยก็ต้องจัดการขั้นสุดยอดถึงจะชดเชยให้ผมได้”

ตาเฒ่าหลี่ลูบคางขบคิดเล็กน้อย ผ่านไปสักพักจึงเอ่ยว่า “ยากเกินไป ไว้ค่อยว่าเถอะ รอฉันฝึกจนปราณถึงสิบล้านแล้วจะไปจัดการขั้นสุดยอดอีกที!”

ฟางผิงหัวเราะ ไม่พูดเรื่องนี้ต่อแล้ว “ของยังไม่ได้ส่งมา ส่งมาแล้วผมจะส่งไปให้คุณ น้ำแร่ชีวิต…ให้คุณสามสิบสามจินก่อน พอให้อยู่รอดอีกหลายวันสินะ”

น้ำแร่ชีวิตเก้าสิบจิน ให้หวังจินหยางห้าจิน ให้รัฐมนตรีหวังสองจิน ให้ตาเฒ่าหลี่อีกสามสิบสามจิน ฟางผิงก็เหลือแค่ห้าสิบจินเท่านั้น

ตาเฒ่าหลี่มองอย่างแปลกๆ เอ่ยอย่างคาดไม่ถึง “ยังเหลือเยอะขนาดนี้?”

“อืม ประหยัดใช้หน่อย หลอมกระบี่อมตะเป็นยังไงบ้างแล้ว?”

“รอเหล่าอู๋ถึงขั้นเก้าแล้วค่อยหลอมอีกที ตอนนี้มหาวิทยาลัยกำลังจัดซื้อวัตถุดิบเสริมอย่างอื่น”

“มีอาวุธวิเศษขั้นเก้า รวมกับเคล็ดวิชาระดับสูงที่สร้างโดยขั้นสุดยอด…เวลานี้มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้จะนับว่ามีพลังต่อสู้ของขั้นเก้าสองคนอย่างแท้จริงแล้ว!”

ฟางผิงดีใจเช่นกัน ยิ่งมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้แข็งแกร่งเท่าไหร่เขาก็ยิ่งสามารถทำอะไรได้ตามใจเท่านั้น

ในประเทศจีน มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ถึงจะเป็นที่พึ่งพิงที่ใหญ่ที่สุดของเขา

ฟางผิงมีของดีนับไม่ถ้วน คิดว่าคนใหญ่คนโตพวกนั้นไม่เห็นจริงๆ หรือไง?

เขามีสิ่งผิดปกติมากมาย คนใหญ่คนโตพวกนั้นกลับไม่มีใครคิดเปิดโปง เป็นเพราะมีการคงอยู่ของมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้

ก่อนหน้านี้คนที่สนใจฟางผิงมีแค่ยอดฝีมือขั้นเจ็ดขั้นแปด ยอดฝีมือพวกนี้ไม่กล้าหาเรื่องมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้อยู่แล้ว

ตอนนี้ขั้นเก้า รวมถึงขั้นสุดยอดล้วนตระหนักถึงฟางผิง

แต่ขั้นสุดยอดไม่ได้ใส่ใจจนเกินไป ยอดฝีมือขั้นเก้า…หลังจากที่อู๋ขุยซานระเบิดพลัง หลี่ฉางเซิงเดินสู่เส้นทางหมื่นวิถีเป็นหนึ่ง ขั้นเก้าก็ไม่กล้าหาเรื่องฟางผิงอย่างส่งเดชอีก

ไม่มีเบื้องหลังที่ยิ่งใหญ่ บางเรื่องฟางผิงไม่สามารถให้คำตอบออกไปได้จริงๆ

หวังจินหยางถือกำเนิดจากมหาวิทยาลัยหนานเจียง ก่อนหน้านี้เกิดเรื่องบาดหมางกับสองบริษัทใหญ่ มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้สร้างสายพานการผลิตของตัวเอง ทั้งยังรีดไถค่าชดเชยกลับมาอีกจำนวนมาก

หวังจินหยางล่ะ?

เวลานั้นเขาก็พูดออกไปว่ามหาวิทยาลัยหนานเจียงต้องการจะสร้างสายพานการผลิตของตัวเองเหมือนกัน ปรากฏว่าจนถึงตอนนี้ยังไม่เห็นมีใครหยิบยกขึ้นมาพูด

สองบริษัทใหญ่ไม่สนใจเขาอย่างสิ้นเชิง!