ตอนที่ 533-3 ฟางผิงผู้ยิ่งใหญ่ (3) ....................

ตอนที่ 533 ฟางผิงผู้ยิ่งใหญ่ (3)

………………..

“นี่ฉันจะมีแฟนคลับเป็นปรมาจารย์กลุ่มใหญ่แล้วงั้นเหรอ?”

ฟางผิงคิดฟุ้งซ่านในใจ

แน่นอนว่าหวังให้การปรากฏพลังจิตใจทำให้ทุกคนก้มลงกราบจริงๆ นั้นเป็นเรื่องไร้สาระ

แต่หลังจากนี้เขาเหมาะที่จะแสดงความใจกว้างมีคุณธรรมอยู่บ้าง วางท่าทีทำเพื่อประเทศชาติและประชาชน ไม่แน่ว่าจะทำให้ปรมาจารย์พวกนี้เลื่อมใสจริงๆ ก็ได้

“คนเราโดดเด่นเกินไป พูดอะไรคนอื่นก็เชื่อทั้งนั้น!”

“ฉันแค่อยากจะใช้ชีวิตอย่าสงบสุขบ้างเท่านั้น แค่พูดให้ดูสูงส่งหน่อย พวกคุณก็คิดเป็นจริงเป็นจังกันแล้ว”

ฟางผิงนินทาในใจยกใหญ่ ทั้งปกปิดความดีใจไม่มิดอยู่บ้าง

พลังจิตใจปรากฏแล้ว!

ทั้งยังเป็นเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่ง แม้จะไม่ได้ปรากฏเสมือนจริงทั้งหมด แต่ฟางผิงรู้สึกว่าดีกว่าภาพเคลื่อนไหวสั้นๆ ของหลู่เฟิ่งโหรวเยอะเลย

รวมถึงสิงโตสีทองของหัวสิงโตด้วย!

“หลังจากนี้ใครหาเรื่องฉัน ฉันจะเขวี้ยงเมืองใส่เขาซะ! นี่จะเจ๋งไปแล้ว!”

“ประเด็นอยู่ที่ฉันยังสามารถเติมแต่งต่อไปได้อีก กลับไปแสดงให้ทั่วประเทศ ทั่วโลกได้ดู บางทีอาจจะปรากฏแผนที่โลกขึ้นมาจริงๆ ก็ได้…หรืออาจจะเป็นโลก…ให้ตายเถอะ ระหว่างต่อสู้ฉันใช้โลกทุบคน ไม่ใช่จะเจ๋งมากหรือไง? ทุบพลังจิตใจคนอื่นระเบิดได้อย่างง่ายดาย!”

ฟางผิงนึกมาถึงตรงนี้ก็แทบจะข่มกลั้นรอยยิ้มไม่ได้แล้ว

แน่นอนว่าต้องสงวนท่าทีไว้เล็กน้อย!

ปรมาจารย์จากข้างนอกยังอยู่ที่นี่เยอะแยะ

ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่ปรากฏแข็งแกร่งหรือเปล่า แม้ว่าจะเกี่ยวข้องกับพื้นฐานร่างกาย แต่สิ่งที่สำคัญมากกว่านั้นยังคงเป็นความแข็งแกร่งของพลังจิตใจ รวมถึงความเสมือนจริงของการปรากฏพลังจิตใจ

เมืองเล็กๆ ที่เลือนรางของเขานี้ อย่าพูดว่าทุบขั้นแปดขั้นเก้าเลย แค่ทุบขั้นเจ็ดอาจจะทุบไม่ได้ด้วยซ้ำ

“ยินดีกับปรมาจารย์!”

“ยินดีกับมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้!”

“…”

ฟางผิงใบหน้าแข็งทื่อ พวกนายจะชมเกินจริงไปแล้ว!

ไม่เห็นเหรอว่าประตูซานเจียวของฉันปิดสนิทแค่บานเดียว?

ปรมาจารย์อยู่ที่นี่ตั้งเยอะแยะ พวกนายยังกล้าเยินยอขนาดนี้อีก?

เหิมเกริมจริงๆ!

นึกถึงตรงนี้ ฟางผิงจึงตะโกนว่า “นักศึกษาทุกคนเข้าใจผิดแล้ว ฉันยังไม่ได้เป็นปรมาจารย์ รับคำเรียกปรมาจารย์ไม่ไหว…”

“ฮ่าๆๆ แม่ทัพไม่จำเป็นต้องถ่อมตัว เป็นเรื่องในไม่ช้าก็เร็วนี้แล้ว”

มีปรมาจารย์เอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ หัวเราะเสียงดังว่า “จากความเร็วของแม่ทัพ ระดับสูงอยู่ห่างแค่ปลายนิ้ว!”

“ถูกต้อง อีกไม่นานนี้แหละ เรียกแบบนี้ได้อยู่แล้ว กลับเป็นพวกฉันที่ล้าหลังอยู่บ้าง”

“ฮ่าๆๆ ผู้ฝึกยุทธ์รุ่นใหม่โดดเด่นขึ้นเป็นสิ่งที่พวกเราอยากเห็นเหมือนกัน โดยเฉพาะอัจฉริยะอย่างแม่ทัพฟาง…”

เวลานี้ฟางผิงนั่งไม่ติดที่อยู่บ้าง พอได้แล้ว!

อย่าเยินยออีกเลย!

หากเยินยอต่อไป หลังจากนี้เจอเรื่องอะไร ฉันต้องจ่ายเงินอย่างนั้นเหรอ?

ต้องเซ็นสัญญาหนี้หรือเปล่า?

ฟางผิงไม่รับบทสนทนา กระโดดลงมาจากอากาศ ปรมาจารย์คนอื่นๆ ทยอยลงมาเช่นกัน

ยังคงมีปรมาจารย์เอ่ยชมไม่หยุดว่า “แม่ทัพฟางมีความมุ่งมั่น…”

เขาพูดไม่ทันจบ ฟางผิงก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “รับไม่ไหว! ศิษย์รู้ตัวว่าความสามารถอ่อนแอ ฝีมือต้อยต่ำ ไม่กล้ามองตัวเองเป็นปรมาจารย์จริงๆ ขอความเคารพจากปรมาจารย์ทุกท่านด้วย”

พูดจบ ฟางผิงก็ส่งสายตาให้พวกหลู่เฟิ่งโหรว ช่วยด้วย!

หากอวยต่อไป ผมจะถูกย่างบนตะแกรงแล้วจริงๆ!

หลู่เฟิ่งโหรวทำหน้าหมดคำพูด ฉันว่าแล้วเจ้าเด็กนี้ไม่ใช่คนแบบนั้น ตอนนี้ร้อนตัวแล้วสินะ