ตอนที่ 540
ตอนที่ 540 รสชาติที่คุ้นเคย (1)
October 22, 2026
ตอนที่ 540 รสชาติที่คุ้นเคย (1)
………………..
ฟางผิงเป็นแขกที่มาจากข้างนอกกลับเหิมเกริมอย่างถึงที่สุด
หลี่อี้หมิงส่งประกายกระบี่ให้เขา เขาก็ส่งกลับมา…ประกายดาบที่ใหญ่กว่าร้อยเท่า!
บางคนไม่พอใจ บางคนระวังตัวขึ้นมา
หลี่อี้หมิงกลับไม่ได้พูดอะไร แต่ใบหน้าแปลกออกไปอยู่บ้าง ยิ้มตาหยีว่า “น่าสนใจ นึกไม่ถึงว่าจะมีคนที่เหิมเกริมกว่าฉันอีก! น่าสนใจๆ!”
หลี่อี้หมิงพูดแบบนี้ ผู้ฝึกยุทธ์ทหารบางส่วนด้านข้างต่างมองฟางผิงอย่างเห็นใจอยู่บ้าง
จบแล้ว หลี่อี้หมิงสนใจหมอนี้ หลังจากนี้หมอนี้ต้องมีปัญหาแล้ว
—
เหตุผลเดียวกัน
หวังจินหยางมองเจ้าคนที่อยู่ไกลออกไปนั้นอย่างเห็นใจ จบแล้ว!
ท้าทายฟางผิงก่อนไม่พูดถึง ตอนนี้ยังจะเหิมเกริมกว่าเขาอีก ดูท่ายังต้องเล่นกับเขาต่อไปอีก เจ้าหมอนี้จบจริงๆ แล้ว
หวังจินหยางคำนวณในใจ ฟางผิงจะใช้เวลาจัดการเจ้าหมอนี้นานเท่าไหร่?
จะหลอกอีกฝ่ายจนหมดตัว หรือว่าหลอกเหมือนหัวเหล็ก เห็นเขาก็เพิ่มปัญหาให้?
ทั้งสองฝ่ายต่างมองแขกของตัวเองอย่างเห็นใจ ฟางผิงกลับไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่ ดาบปราณหายไปแล้ว เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “หยอกเล่นเท่านั้น คนกันเอง จะต่อสู้กันจริงๆ ได้ยังไง มีพลังแบบนี้ ไม่สู้เอาไปฆ่าพวกถ้ำที่หลอมสารจิงกับเลือดแล้ว ดีกว่าต้องสิ้นเปลืองปราณแบบนี้เป็นไหนๆ”
จากปากของเขา ราวกับผู้ที่หลอมสารจิงกับเลือดเป็นผักปลาในตลาด คิดจะฆ่าก็ฆ่าได้ง่ายๆ
หลี่อี้หมิงได้ยินก็หัวเราะว่า “ก็ถูก คนกันเอง ต่อสู้ชี้เป็นชี้ตายไม่มีความหมาย จะจัดการก็ต้องจัดการพวกถ้ำใต้ดิน…”
พูดจบ ทั้งสองคนต่างก็เดินเข้ามาหากัน
หลังจากนั้น พวกเขากลับทำเหมือนเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันมานานหลายปี โอบกอดแล้วก็ตบไหล่กัน
“ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันชื่อหลี่อี้หมิง มาจากหน่วยทหาร!”
“ฟางผิง ได้ยินชื่อเสียงของนายมานานแล้ว สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็นจริงๆ…”
“ชมเกินไปแล้ว ยอดฝีมือหน่วยทหารต่างหากที่เก่งกาจ หลั่งเลือดเพื่อมนุษยชาติของพวกเรา”
‘เปรี้ยงๆๆ…’
ตอนแรก ทั้งสองคนยังพูดคุยกันอยู่
รอจนหลังจากนั้น ระหว่างที่ทุกคนเบิกตามองอย่างตกตะลึง ทั้งสองคนก็ไม่ได้พูดกันแล้ว หลังของหลี่อี้หมิงแทบจะถูกทุบจนทะลุ
ด้านฟางผิง ใบหน้าเผยความเจ็บปวดเช่นกัน
หลี่อี้หมิงเผยท่าทีได้ใจ ไม่ทุบนายตายหรอก!
แต่ว่าทุบไปทุบมา รอทุบถึงสุดท้ายแล้ว หลี่อี้หมิงก็เริ่มอยากด่ามารดาขึ้นมา!
ยังจะทุบอีก!
ทุบต่อไปจะทะลุจริงๆ แล้ว!
อีกอย่าง…เจ้าหมอนี้ไม่ชอบมาพากลอยู่บ้าง
ในตอนที่หลี่อี้หมิงครุ่นคิดเรื่องนี้ ในฝูงชนจู่ๆ ก็มีคนร้องขึ้นมา
เสื้อของฟางผิงถูกทุบจนขาดแล้ว
แต่บนหลังนั้นเผยแสงสีทองอร่ามออกมา
“นี่คือ…เสื้อเกราะหนังปีศาจขั้นเก้า!”
“ขั้นเก้า!”
“…”
ทุกคนต่างเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหก หูตากว้างไกลอยู่แล้ว
ก่อนหน้านี้ทุกคนยังมองไม่ออก เพราะชุดฝึกของฟางผิงปิดบังเอาไว้
แต่เวลานี้ทุกคนเห็นทั่วกันแล้ว
สัตว์ปีศาจเมื่อถึงขั้นแปด ร่างทองจะหลอมสำเร็จ หนังเช่นนี้สร้างเป็นเกราะตัวในไม่ใช่แค่ประโยชน์เรื่องป้องกันอาวุธแทงทะลุอย่างเดียวแล้ว ยังรวมถึงต้านทานพลังจำนวนหนึ่งด้วย
ทั้งเมื่อถึงขั้นเก้า นั่นจะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น
เกราะตัวในของฟางผิงยังไม่ใช่เกราะที่จะใช้ส่วนไหนของสัตว์ปีศาจขั้นเก้าสร้างขึ้นมาก็ได้ นั่นเป็นส่วนที่เยี่ยมยอดที่สุด
หลี่อี้หมิงทุบอยู่ค่อนวัน ทั้งสองฝ่ายไม่ได้ตั้งใจจะสั่นสะเทือนหรือทำให้กระทบอวัยวะภายในของอีกฝ่าย เป็นแค่การโจมตีภายนอกเท่านั้น
แบบนี้แล้ว กระทั่งการป้องกันจากเกราะตัวใน หลี่อี้หมิงยังทะลวงไม่ได้
เวลานี้หลี่อี้หมิงหน้าดำเป็นก้นหม้อแล้ว!
ปู่แกเถอะ!
ไอ้เวรนี้ ก่อนหน้านี้ยังทำเป็นแสดงสีหน้าเจ็บปวดออกมา สรุปแล้วนายล้อฉันเล่น?
หลี่อี้หมิงผลักฟางผิงออกไป เผยสีหน้าดำคล้ำ แค่นเสียงว่า “เยี่ยมมาก น่าสนใจขึ้นเรื่อยๆ แล้ว!”
ฟางผิงหัวเราะ ทำท่าราวกับไม่รู้เรื่องอะไร “ทำให้พี่หลี่เห็นเรื่องตลกซะแล้ว”
“เกราะขั้นเก้าสินะ…ดูท่ากลับไปฉันต้องเอาเกราะขั้นสุดยอดมาสวมซะแล้ว!”
ฟางผิงม่านตาหดลงทันที ก่อนใบหน้าจะเปล่งประกายรอยยิ้มอย่างเจิดจ้า หัวเราะว่า “พี่หลี่อย่าล้อเล่นสิ เกราะขั้นสุดยอด? จะเป็นไปได้ไง!”
“ไม่เชื่อ?”
หลี่อี้หมิงยิ้มอย่างดูแคลน “ปกติฉันแค่ขี้เกียจจะสวม ไร้ประโยชน์ การประลองบนพื้นโลก สวมของพวกนี้ไม่มีความหมาย”