ตอนที่ 542 ฉันไม่ได้พูดจริงๆ (1)

ตอนที่ 542 ฉันไม่ได้พูดจริงๆ (1)

………………..

ในระหว่างที่ฟางผิงเตรียมการแข่งขัน

เมืองเซี่ยงไฮ้

โรงเรียนเตรียมทหารอันดับหนึ่ง

แม้ว่าโรงเรียนเตรียมทหารอันดับหนึ่งจะอยู่ในเมืองเซี่ยงไฮ้ แต่ตำแหน่งอยู่ค่อนข้างห่างไกลจากผู้คน บนเกาะแห่งหนึ่งใกล้กับเมืองเซี่ยงไฮ้

วันที่ 1 มิถุนายน

ตอนเย็น

เปรี้ยง!

เกิดเสียงระเบิดในความว่างเปล่า

ราตรีที่เงียบสงบในตอนแรก ชั่วพริบตาก็เกิดเสียงอึกทึกกึกก้อง เกาะใกล้เคียงถูกคลื่นเทียมฟ้าสาดซัด

นอกห้องฝึกวิชา โรงเรียนเตรียมทหารอันดับหนึ่ง

ชายวัยกลางคนในชุดทหารคนหนึ่งเผยสีหน้าหนักอึ้ง เห็นได้ชัดว่าเป็นกังวล

ด้านข้างนั้น ผู้หญิงที่ดูองอาจคนหนึ่ง เอ่ยด้วยเสียงหนักแน่นว่า “ไม่เป็นไรหรอก! ฟางผิงจากมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ยังปรากฏพลังจิตใจได้ไม่มีปัญหา!”

“เขากับฟางผิงไม่เหมือนกัน…”

ชายคนนั้นถอนหายใจเบาๆ “ฟางผิงหลอมร่างทองสำเร็จครึ่งหนึ่งแล้ว ประตูซานเจียวปิดผนึกหนึ่งบาน ฝีมือแข็งแกร่งมากกว่าเฉิงจวิน เขาสามารถปรากฏได้ ไม่ได้หมายความว่าเฉิงจวินจะสามารถปรากฏอย่างสมบูรณ์ได้เหมือนกัน”

“เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว กังวลไปไม่มีประโยชน์”

หญิงคนนั้นก็กังวลในใจอยู่เหมือนกัน เหยาเฉิงจวินเทียบกับฟางผิงไม่ได้ ตอนนี้ยังอยู่แค่ขั้นห้าสูงสุดเท่านั้น

ปรากฏพลังจิตใจในขั้นห้าสูงสุด เขาจะสามารถประคองไหวงั้นเหรอ?

พลังจิตใจแข็งแกร่งเกินไป นั่นจะสร้างภาระที่เกินจะแบกรับได้ มีโอกาสที่จะบดขยี้เหยาเฉิงจวินได้เช่นกัน

ระหว่างที่ทั้งสองคนพูดคุยกัน กลางอากาศก็ปรากฏวงแหวนของสะพานฟ้าดิน ก่อนวงแหวนจะแผ่ขยายเป็นสะพานพุ่งทะลวงท้องฟ้า

หลังจากนั้นทุกอย่างก็หยุดลง!

ใช่แล้ว หยุดลงอย่างกะทันหัน!

เดิมทีเวลานี้ควรจะมีประตูสามบานปรากฏในอากาศ ตั้งมั่นอยู่บนสะพาน ทว่ากลับมีแต่ความว่างเปล่า กลางอากาศเงียบสงบลงในชั่วพริบตา

ชายกลางคนยิ่งกังวลขึ้นไปอีก กดเสียงว่า “หลังจากเขาปรากฏพลังจิตใจจะบ่มเพาะยังไง?”

ฟางผิงนั้นปิดผนึกประตูไปบานหนึ่งแล้ว แม้จะไม่ใช่ประตูแห่งจิตใจ ยังไงก็สร้างที่หลบภัยให้แก่การปรากฏพลังจิตใจของตัวเองแล้ว

เหยาเฉิงจวินกลับแล้วใหญ่ ประตูซานเจียวยังไม่เปิดใช้งาน

เวลานี้เขาปรากฏพลังจิตใจกลับไม่มีสถานที่ให้บ่มเพาะ

หญิงคนนั้นไม่ได้กังวลเรื่องนี้มากมาย ตอบกลับว่า “ไม่เป็นไร บ่มเพาะแค่เพื่อพัฒนาเท่านั้น ไม่มีที่ให้บ่มเพาะ พัฒนาพลังจิตใจไม่ได้อาจไม่ใช่เรื่องแย่เสมอไป”

พลังจิตใจที่ปรากฏเข้าไปในประตูซานเจียวก็เพื่อบ่มเพาะพลังจิตใจ

เหยาเฉิงจวินไม่สามารถหลอมสารจิงกับเลือดได้ ปรากฏล่วงหน้า ทั้งไม่มีวิธีบ่มเพาะ นี่หมายความว่าหลังจากนี้แม้จะสามารถพัฒนาพลังจิตใจก็จะช้าอย่างถึงที่สุด

มีแต่ต้องให้พลังจิตใจเพิ่มเองตามธรรมชาติ และนั่นก็ต้องช้ามากอยู่แล้ว

ปกติยอดฝีมือขั้นเจ็ด ถ้าอัตราเพิ่มของพลังจิตใจคือสิบ ฟางผิงมีแค่ห้า เหยาเฉิงจวินก็คงมีแค่หนึ่ง

ใช้ปราณบ่มเพาะพลังจิตใจ นี่เป็นสิ่งที่ยอดฝีมือระดับสูงทำได้ คนที่หลอมสารจิงกับเลือดก็ทำได้ ฟางผิงและเหยาเฉิงจวินกลับทำไม่ได้

ระหว่างที่พวกเขาคุยกัน เหยาเฉิงจวินก็เริ่มปรากฏพลังจิตใจแล้ว

ตอนที่พลังจิตใจปรากฏ…ปรมาจารย์ทั้งสองเผยสีหน้าแปลกออกไปเล็กน้อย

“นี่คืออะไร?”

แม้ตอนนี้จะเป็นกลางดึกสงัด แต่ถึงระดับขั้นของพวกเขาแล้ว ราตรีมืดมิดแค่ไหน พวกเขาก็สามารถเห็นสิ่งที่ปรากฏกลางอากาศนั้นได้อยู่ดี

ทั้งไม่เหมือนคนทั่วไปด้วยเช่นกัน ปรากฏอาวุธ สัตว์ปีศาจหรือพืชปีศาจทั่วไป

กลางอากาศราวกับปรากฏพื้นที่รกร้างผุผังแห่งหนึ่งขึ้นมา

ไม่ได้สมจริงขนาดนั้น แต่กลางพื้นที่รกร้างปรากฏเงาคนนับไม่ถ้วนอย่างช้าๆ

เงาพวกนี้มองไม่เห็นใบหน้า แยกไม่ชัดว่าหญิงหรือชาย

แต่ในความเลือนรางนั้น สามารถมองออกว่าทั้งสองฝ่ายทำสงครามกัน เข่นฆ่าซึ่งกันและกัน!

แม้จะเป็นแค่ภาพมายา สิ่งที่เหยาเฉิงจวินปรากฏออกมา ปรมาจารย์สองคนยังคงรับรู้ได้ถึงความน่าสังเวชและความยิ่งใหญ่!

แผ่นดินปริแยก ท้องฟ้าแหลกสลาย เลือดสีทองกระจัดกระจายเต็มอากาศ…