ตอนที่ 556-2 จัดการพวกคนที่ไม่พอใจ (2)

ตอนที่ 556 จัดการพวกคนที่ไม่พอใจ (2)

………………..

ภิกษุเฒ่าตกใจอยู่บ้าง ภายใต้การตกใจ แววตาก็เปล่งแสงสีทองออกมา กวาดไปยังตึกเล็กๆ หลังนั้น

ในเวลานี้ ฟางผิงที่อยู่ในห้องคำรามอย่างโมโหว่า “ไสหัวไป! ขั้นเก้ากล้าสอดมือหรือไง!”

เมื่อคำพูดนี้ออกมา หลี่เต๋อหย่งจึงประกายสายตาเย็นเยียบมองไปทางภิกษุเฒ่า เอ่ยขึ้นว่า “อาจารย์เฮ่อทั่ว…”

ภิกษุเฒ่าเอ่ยเสียงเบา “ไม่ได้สอดมือ แค่อยากมองเรื่องราวให้ชัดเจน มองไม่เห็นอะไร กลัวว่าถัวม่านจะยั้งมือไม่อยู่ มานั่งเสียใจทีหลัง!”

หลี่เต๋อหย่งขมวดคิ้วเล็กหน่อย ไม่ได้พูดอีก

เช่นเดียวกัน หลี่เต๋อหย่งเปล่งแสงสีทองจากดวงตา มองไปทางตึกเล็กๆ

ฟางผิงซ่อนเร้นจากคนอื่นได้ แต่ซ่อนเร้นจากพวกเขาไม่ได้ พวกเขาฝีมือแข็งแกร่ง มองทะลวงห้องเล็กๆ ให้ชัดเจนไม่ใช่เรื่องยาก!

ขั้นเก้าคนอื่นทยอยทำตาม ต่างมองไปทางนั้น

ยอดฝีมือขั้นแปดก็เลียนแบบเช่นกัน

แต่ยอดฝีมือขั้นเจ็ดบางส่วน…ทำหน้าตะลึงงัน!

แม่งเหอะ มองไม่ออก!

น่าขายหน้าชะมัด!

ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหกคนหนึ่งปรากฏพลังจิตใจ ต่อสู้กันอยู่ภายใน พวกเขามองสถานการณ์ไม่ออก น่าอายอะไรอย่างนี้

พวกยอดฝีมือขั้นเจ็ดไม่กระโตกกระตาก มองไปทางตึกเล็กนั้นด้วยใบหน้าจริงจังราวกับมองทะลุปรุโปร่งทุกสิ่งทุกอย่าง

คนอื่นๆ กลับไม่พูดอะไร เหยาเฉิงจวินจู่ๆ ก็กดเสียงเอ่ยกับอธิการหญิงของโรงเรียนเตรียมทหารอันดับหนึ่งว่า “อธิการ ผมมองไม่เห็น การปรากฏพลังจิตใจของผม อ่อนแอกว่าเขามากงั้นเหรอครับ?”

อธิการหญิงยิ้มคล้ายไม่ยิ้มว่า “มองไม่ออกเป็นเรื่องปกติ ขั้นเจ็ดทั่วไปก็มองไม่ออก แม้ฟางผิงจะไม่ใช่ขั้นเจ็ด แต่การปรากฏพลังจิตใจเทียบเท่ากับขั้นเจ็ด ระดับเดียวกันจะมองทะลวงได้ง่ายขนาดนั้นที่ไหนกัน”

เมื่อคำพูดนี้ออกมา ผู้ฝึกยุทธ์ที่เข้าร่วมการแข่งขันหลายคนต่างก็มองไปทางขั้นเจ็ดพวกนั้น พวกนาย…มองเห็นงั้นเหรอ?

ขั้นเจ็ดบางส่วนเผยสีหน้าเรียบนิ่ง ไม่มีใครพูดอะไร

นายจะสนใจทำไมว่าฉันมองออกหรือไม่ออก!

อธิการหญิงเปิดโปงคนพวกนี้แล้วก็ไม่เยิ่นเย้อต่อ ฟื้นฟูใบหน้าหนักแน่นขึ้นมา “น่าสนใจอยู่บ้าง ฟางผิงกล้าท้าประลองขั้นเจ็ด ต้องมีความมั่นใจอยู่แน่ ในห้องแห่งนี้ ฝีมือของถัวม่านถูกควบคุมแล้ว!”

“ควบคุม?”

“การต่อสู้ของการปรากฏพลังจิตใจ เทียบได้กับการต่อสู้ของพลังจิตใจ แน่นอนว่าถัวม่านสามารถรวบรวมพลังฟ้าดิน ทำลายการปรากฏพลังจิตใจของเขาได้เหมือนกัน แต่ตอนนี้…ถัวม่านทำไม่ได้!”

ใช่แล้ว ถัวม่านทำไม่ได้

เวลานี้ภายในห้องเล็กๆ ไม่ได้มีฟางผิงต่อสู้อยู่คนเดียว

ฟางผิงและเงาสามร่างล้อมโจมตีถัวม่านในเวลาเดียวกัน!

นี่คือการต่อสู้ของพลังจิตใจ!

เงาสามร่างไม่ได้มีสติตระหนักรู้ มีแค่สัญชาตญาณในการต่อสู้ ทั้งสัญชาตญาณนี้ก็เป็นของฟางผิง

“ยัยหน้ากลม ระเบิดเขาซะ!”

ฟางผิงเติมพลังจิตใจประคองห้องเล็กนี้เอาไว้อย่างบ้าคลั่ง พร้อมทั้งหมุนดาบฟันออกไปไม่ขาดสาย ยังมีเวลาว่างมาตะโกนใส่เงาหนึ่งในนั้นอีก!

เอาเถอะ นี่ไม่ใช่ฟางหยวน ไม่มีจิตใต้สำนึกด้วยซ้ำ…อันที่จริงเงาเลือนรางนี้เป็นแค่การรวมตัวของพลังจิตใจเท่านั้น

แต่ฟางผิงรู้สึกว่าตะโกนแล้วทำให้ฮึกเหิมขึ้นกว่า!

เงาไม่อาจระเบิดถัวม่านได้ กลับถูกถัวม่านทำลายลงแล้ว

แต่ไม่นานเงาก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง!

ถัวม่านเผยสีหน้าหนักแน่นขึ้นมา ไม้เท้าระเบิดพลังงานแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม โจมตีทะลวงหลังคาห้อง!

หากเป็นคนอื่น แก่นแท้การปรากฏจิตใจถูกทำลายแบบนี้ เกรงว่าคงจะแตกสลายไปนานแล้ว

แต่ฟางผิง รูโหว่บนหลังคาถูกซ่อมแซมขึ้นมาในชั่วพริบตา ก่อนหนึ่งคนและเงาสามร่างจะล้อมโจมตีถัวม่านอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง!

ฟางผิงให้การดูแลอีกฝ่ายเป็นพิเศษ หลายครั้งที่ถูกไม้เท้าทะลวงหน้าอก!

ฟางผิงกลับไม่คิดสนใจ หัวเราะว่า “ขั้นเจ็ดแล้วยังไง? ตั้งแต่แรกที่นายไม่สามารถฆ่าฉันได้ ฉันก็รู้แล้วว่านายไม่ได้มีฝีมือเท่าไหร่ ฆ่าฉันในเสี้ยวพริบตาไม่ได้ ถึงนายจะซ้อมฉันจนเนื้อหนังพังทลายก็ไม่ถือว่าเป็นปัญหาอะไร!”

เพิ่งจะพูดจบ ถัวม่านก็ซัดฝ่ามือเข้ามาทันที!

เปรี้ยง!

แก้มครึ่งซีกของฟางผิงหายไปแล้ว เผยให้เห็นกระดูกสีทองอร่าม

ฟางผิงข่มกลั้นความเจ็บปวด แค่นยิ้มอย่างเยือกเย็น “ต่อเลยสิ! มีฝีมือก็ซัดกระดูกทองฉันให้แหลกด้วยฝ่ามือเดียว ไม่งั้นวันนี้ฉันต้องฆ่านายอย่างแน่นอน!”

“ไว้หน้านาย นายกลับไม่ไว้หน้า บอกว่าอย่าท้าประลอง กลับจะท้าประลองผู้ฝึกยุทธ์ประเทศจีนให้ได้!”

ในเวลานี้ จู่ๆ ฟางผิงก็ระเบิดเสียงคำราม ในห้องเล็กตกสู่ความมืดมิดในชั่วพริบตา!

ความมืดสำหรับผู้ฝึกยุทธ์ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร โดยเฉพาะผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเจ็ด ไม่ได้สนใจนานแล้วว่าจะเป็นกลางวันหรือกลางคืน

แม้จะไม่มีดวงตา พวกเขาก็ยังใช้พลังจิตใจและปราณรับรู้ได้

ถัวม่านไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้ กลางคืนหรือกลางวันล้วนไม่ต่างกัน!

แต่ครู่ต่อมา แววตาถัวม่านก็เปลี่ยนไปแล้ว!

คนล่ะ!

พลังจิตใจของเขาสัมผัสถึงคนไม่ได้!

การรับรู้ของปราณก็เหมือนกัน!

ในเวลาเดียวกับที่หน้าเปลี่ยนสี จู่ๆ ถัวม่านก็หมุนฝ่ามือซัดไปข้างหลัง!

เปรี้ยง!

เกิดเสียงดังสนั่น เนื้อบนฝ่ามือปรากฏเป็นรอยแผลลึก!

“เป็นไปไม่ได้!”