ตอนที่ 558-2 บทสนทนากับเหล่าจาง (2)

ตอนที่ 558 บทสนทนากับเหล่าจาง (2)

………………..

ฟางผิงอยากถามว่าทางเดินสุดท้ายอยู่ที่ไหนกันแน่ แต่ครุ่นคิดแล้ว ในเมื่อไม่อยู่ที่เมืองเจิ้นซิง ทั้งไม่ได้อยู่ในมือลัทธินอกรีต งั้นก็ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรแล้ว

รวมถึงทหารอู่อันนับหมื่นนั่นและกองกำลังแต่ละหน่วยงานอื่นๆ ไม่รู้ว่ามีเท่าไหร่มาโดยตลอด เกรงว่าคงจะมีการจัดการอยู่เหมือนกัน

ไม่ถามเรื่องนี้อีก ฟางผิงเอ่ยเสียงเบาว่า “รัฐมนตรี ประเทศจีน…ไม่มีข้อมูลของลัทธินอกรีตเลยจริงๆ เหรอครับ ไม่สามารถกวาดล้างอีกฝ่ายให้สิ้นซากได้? คุณและผู้บัญชาการคือขั้นสุดยอด กระทั่งตัวตลกที่ออกมาก่อเรื่องพวกนี้ยังแก้ไขปัญหาไม่ได้?”

“ไม่รีบ”

ยูโทเปียที่เป็นประเทศในอุดมคติไม่สามารถมีการคงอยู่อย่างแท้จริงได้ แม้จะมีการคงอยู่ ไม่นานก็จะถูกทำลาย

อย่าพูดว่าศัตรูอย่างถ้ำใต้ดินอยู่ตรงหน้าไม่มีประโยชน์เลย

มักจะมีคนบางส่วนยอมที่จะคุกเข่า ยอมที่จะรอความตาย ยอมที่จะยื่นหัวของตัวเองออกไป เชิญให้คนอื่นฟันหัวตัวเองอย่างทาส ดีกว่าที่จะลุกขึ้นต่อต้านเหมือนกัน! ลัทธินอกรีตก็เป็นการชุมนุมและรวมตัวของความคิดที่ชั่วร้าย

อันที่จริงลัทธินอกรีตไม่สามารถกวาดล้างได้ ทั้งไม่อาจถูกกวาดล้างด้วยเช่นกัน

จางเทาถอนหายใจ “ไม่ว่าจะสงบสุขหรือวุ่นวาย ความคิดชั่วร้ายไม่อาจหายไป เธอกวาดล้างกลุ่มนี้ ไม่นานก็อาจจะเกิดกลุ่มที่สอง กลุ่มสามที่เก็บตัวซ่อนลึกล้ำมากกว่าขึ้นมาอีก…ดังนั้น นโยบายของพวกเราแต่ละประเทศคือปราบปรามแต่ไม่ทำลาย! ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายแข็งแกร่ง แต่ก็ไม่อาจจงใจกวาดล้างพวกเขาจนหมดเกลี้ยงจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้น…ลัทธินอกรีตคงอยู่มาหลายปีขนาดนี้ สิ่งที่อยู่ลึกลงไปกว่านั้นบางอย่างยากที่จะพูดกับเธอให้กระจ่าง”

จางเทาพูดยกใหญ่ สุดท้ายก็เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “แน่นอนว่าลัทธินอกรีตเป็นแค่ปัญหาเล็กๆ น้อยๆ ไม่สลักสำคัญ หลายปีมานี้ยังคงเป็นประโยชน์ต่อการฝึกทหารให้ผู้ฝึกยุทธ์ระดับล่างของพวกเรา ทำให้ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหนึ่งขั้นสองได้เจอกับคาวเลือด ในถ้ำใต้ดิน ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหนึ่งขั้นสองคงไม่ใช่แค่เห็นคาวเลือดอีกแล้ว ตอนนี้สังคมสงบสุข ผู้ฝึกยุทธ์ระดับกลางระดับสูงทำสงครามในถ้ำใต้ดิน ผู้ฝึกยุทธ์ระดับล่างทำความผิดน้อยเพราะอะไร? ตามหลักแล้วผู้ฝึกยุทธ์มักจะเป็นตัวก่อเรื่อง แต่ในความเป็นจริงเธอเห็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับล่างทำผิดกฏหมายเท่าไหร่? มอบวิธีระบายอย่างหนึ่งให้พวกเขา ทั้งเป็นการข่มขวัญพวกเขาบางส่วนในเวลาเดียวกัน! หากกล้าก่อเรื่องวุ่นวายต้องตายสถานเดียว! ไม่ว่าสิ่งใดมีการคงอยู่ย่อมต้องมีคุณค่า”

ฟางผิงพยักหน้าเบาๆ จางเทามองเขาแวบหนึ่ง จู่ๆ ก็เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ตอนนี้ทหารอู่อันมีผู้ฝึกยุทธ์สามหมื่นแปดพันคน แทบจะมาจากมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ทั้งหมด ไอ้หนู เรียนจบแล้ว…ไม่สิ อันที่จริงตอนนี้สามารถครุ่นคิดมาหน่วยอู่อันได้ ในหน่วยอู่อัน หนึ่งพันคนนับเป็นหนึ่งทีม ถ้าเธอมา จะให้ตำแหน่งหัวหน้าทีมเป็นยังไง?”

ฟางผิงไม่สนใจแม้แต่น้อย เอ่ยชั่งน้ำหนักว่า “รัฐมนตรีจะประเมินผมสูงไปแล้ว ผมแค่เกือบจะขั้นเจ็ด สามารถฟันขั้นเจ็ดตอนต้นตายเท่านั้น จะสามารถรับตำแหน่งหัวหน้าทีมของหนึ่งพันคนได้ยังไง…”

“ฮ่าๆๆ!”

จางเทาหัวเราะเสียงดัง เอ่ยหยอกว่า “นี่คือดูแคลนตำแหน่งหัวหน้าทีมหน่วยอู่อันแล้ว? คิดว่าตัวเองเก่งกาจมากหรือไง? เธอคงไม่รู้ว่าฉันเข้าสู่ขั้นเก้าเมื่อสามสิบปีก่อน ทั้งรับตำแหน่งรัฐมนตรีกระทรวงการศึกษา ตอนนี้ก็เข้าสามสิบปีแล้ว สามสิบปีก่อนฉันก็ตั้งหน่วยอู่อันขึ้นมา สามสิบปีมานี้ การแข่งขันผู้ฝึกยุทธ์หนุ่มสาวเก้าครั้งนั้น ทุกรุ่นจะมีคนของกระทรวงการศึกษาเข้าร่วมและเข้ารอบหนึ่งถึงสองคนทุกครั้ง แน่นอนว่าไม่ได้เยอะเหมือนปีนี้เท่านั้น แค่การแข่งขันผู้ฝึกยุทธ์หนุ่มสาว กระทรวงการศึกษาก็มีสิบห้าคนเข้าสู่เขตหวงห้ามไปแล้ว แม้หลายปีมานี้จะมีคนตายไปบ้าง แต่ก็มีชีวิตรอดออกมานับสิบคน นี่ยังแค่การแข่งขันผู้ฝึกยุทธ์หนุ่มสาว สามสิบปีที่ผ่านมา กระทรวงการศึกษาบ่มเพาะผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูงออกมา เธอคิดว่าน้อยกว่ามหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้นักหรือไง? คนของหน่วยอู่อันไม่เยอะ ไม่ถึงสี่หมื่นคน แต่ทีมละหนึ่งพันคน หัวหน้าทีมคนไหนบ้างที่ไม่ใช่ระดับสูง!”

ฟางผิงเผยสีหน้าตกตะลึง ผ่านไปสักพักจึงเอ่ยว่า “รัฐมนตรี…นี่คุณจะ…ก่อกบฏหรือไง?”

ปัง!

จางเทาสะบัดมือส่งๆ อัดฟางผิงจนกลายเป็นแผ่นแป้ง!

ด้านข้างนั้น ตาเฒ่าหลี่ราวกับรูปปั้น ฉันมองไม่เห็นอะไรทั้งนั้น!

ฟางผิงเจ้าเด็กบ้านี้กล้าใส่ความขั้นสุดยอด ถูกตีตายแล้ว เขาไม่ยุ่งด้วยเด็ดขาด หากยุ่งด้วย เขาคงต้องถูกตีตายอีกคน

จางเทาสะบัดมืออีกครั้ง อัดฟางผิงเละตุ้มเปะแล้ว เวลานี้ค่อยเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ดูแลปากเธอให้ดีหน่อยเถอะ หน่วยอู่อันไม่ใช่กองทหารส่วนตัว ในความเป็นจริงก็ไม่ได้สลักสำคัญ สำหรับพวกเรา อำนาจทุกอย่างแทบไม่สลักสำคัญ เหมือนอย่างวันนี้ ฉันให้เธอไปรับตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมต้น เธอมีอำนาจคับฟ้าที่นั่น เธอสนใจหรือเปล่าล่ะ?”