ตอนที่ 559 เขตหวงห้ามอันกว้างใหญ่ (1)

ตอนที่ 559 เขตหวงห้ามอันกว้างใหญ่ (1)

………………..

จากกระทรวงการศึกษามาถึงสมาพันธ์ผู้ฝึกยุทธ์ ฟางผิงไม่ได้เดินทางบนอากาศหรือนั่งรถ

เขาและตาเฒ่าหลี่เดินบนถนน มองคนสัญจรไปมา

ฟางผิงถอนหายใจว่า “คนอื่นเขาเดินเที่ยวกับสาวๆ ฉันต้องมาเดินกับตาแก่คนหนึ่ง…เฮ้อ!”

ตาเฒ่าหลี่มองเขา มองเขาอยู่อย่างนั้น จ้องมองอย่างไม่ลดละ

ตอนนี้เจ้าเด็กนี้พูดจาหยาบคายกับเขาแบบไม่คิดจะปิดบังสักนิด เหิมเกริมเกินไปแล้ว!

ฟางผิงไม่สนใจแววตาของเขา มองสำรวจไปรอบๆ แล้ว จู่ๆ ก็เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “อาจารย์ คุณชอบสภาพแวดล้อมของถ้ำใต้ดินหรือสภาพแวดล้อมในตอนนี้มากกว่า?”

“มีใครบ้างไม่ต้องการความสงบสุข”

ตาเฒ่าหลี่เอ่ยเสียงเบา “แม้จะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ก็เหมือนกัน! โลกที่เต็มไปด้วยอันตราย สภาพแวดล้อมที่งีบหลับก็อาจจะถูกคนโจมตีฆ่า เธอชอบหรือเปล่าล่ะ? ประสบการณ์คาวเลือด การบาดเจ็บล้มตายและความวุ่นวายที่พอเหมาะพอดี นั่นสามารถยอมรับได้ แต่หากอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ตลอดเวลา แม้จะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ก็พังทลายได้เหมือนกัน อันที่จริงหลายปีมานี้ ผู้ฝึกยุทธ์บางส่วนที่ประจำการในถ้ำใต้ดิน มีคน…เสียสติขึ้นมาจริงๆ เหมือนกัน ตอนนี้เธอเห็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูงอยู่มากมาย บางทีภายนอกอาจจะสุภาพอ่อนโยน ในความเป็นจริงอาจจะแค่คนโรคจิตฟั่นเฟืองคนหนึ่ง นั่นเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้”

“บางทีอยู่ในสถานการณ์ที่ตึงเครียดเป็นเวลานานก็ทำให้คนพังทลายได้จริงๆ”

ฟางผิงหัวเราะ เขาก็ไม่ต่างกัน เขาอยู่ในถ้ำใต้ดินช่วงสั้นๆ

แต่ทุกครั้งที่ไปถ้ำใต้ดินแทบจะไม่หลับไม่นอน ใครจะกล้าหลับกัน!

เขาต้องอยู่ในสถานการณ์ที่เฝ้าระวังอยู่ตลอดเวลา ไม่งั้นคงตายอย่างไม่ทันรู้ตัว

“ได้ยินคุณพูดแบบนี้กลับสามารถเข้าใจคำพูดนั้นของรัฐมนตรีจางได้แล้ว บางที…ผมต้องแบ่งแยกเรื่องตระกูลหยางและการตายของขั้นสุดยอดตระกูลหยางออกจากกันแล้วจริงๆ นั่งรักษาการณ์ในเขาต้านสมุทรนับร้อยปี เผชิญหน้ากับภัยคุกคามของขั้นสุดยอดถ้ำใต้ดิน เกรงว่าแรงกดดันคงไม่ใช่น้อยๆ ผมอาจจะไม่ชอบตระกูลหยางคนอื่นๆ ได้ แต่คงไม่สามารถปฏิเสธคุณงามความดีของผู้อาวุโสตระกูลหยางคนนั้นได้”

“เดิมทีผู้ฝึกยุทธ์ก็ควรเป็นแบบนี้ แบ่งแยกบุญคุณความแค้นให้ชัดเจน แต่ต้องเข้าใจความจริงให้กระจ่างแจ้งเหมือนกัน”

ฟางผิงถอนหายใจ เอ่ยว่า “ผมและตระกูลหยางยากที่จะมีโอกาสเผชิญหน้ากัน เว้นแต่หยางชิงคนนั้น! ถ้าเขาไม่มาล้างแค้นผม ผมคงไม่ไปหาตระกูลหยางเหมือนกัน! แต่ถ้าเขา…งั้นจะโทษว่าผมทำลายความหวังสุดท้ายของตระกูลหยางไม่ได้แล้ว!”

ตาเฒ่าหลี่หรี่ตายิ้มว่า “ผู้ฝึกยุทธ์ต่อสู้กัน ไม่ลามปามไปถึงครอบครัว! ลามปามไปถึงครอบครัว นั่นก็คือลัทธินอกรีต! ในตอนที่เขาไม่ได้ลงมือกับเธอ เธออย่าเพิ่งลงมือจะดีที่สุด แม้เขาจะเป็นภัยคุกคาม ในความเป็นจริงเธอไม่จำเป็นต้องกลัวเขาเหมือนกัน ฉันเชื่อว่าไม่นานเธอก็จะสามารถไล่ตามเขาได้ ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเจ็ดคนหนึ่งเท่านั้น ถ้ำใต้ดินมีระดับสูงเป็นกอง ล้วนเป็นภัยคุกคามทั้งนั้น เขาคงทำไม่ถึงขั้นจำกัดให้สิ้นซากเหมือนกัน ในใจมีการป้องกันหน่อยก็ดีแล้ว อย่าคิดว่ายิ้มเดียวจะจบความเป็นศัตรูได้ง่ายๆ…”

ฟางผิงหัวเราะว่า “ผมไม่ได้โง่ขนาดนั้น ผมเข้าถ้ำใต้ดินเป็นครั้งแรก อาจารย์ก็สอนผมแล้ว เข้าไปในถ้ำใต้ดิน อย่าไว้ใจใคร แม้จะเป็นมนุษย์เหมือนกันก็ตาม! นอกจากจะเป็นภารกิจของรัฐบาล การทำสงครามขนาดใหญ่ ไม่งั้นข้างนอกนั้นเจอใครก็ต้องระวังตัวอยู่ตลอด”

“เธอตระหนักถึงจุดนี้ได้ก็ดีแล้ว…” ตาเฒ่าหลี่กดเสียงว่า “ครั้งนี้ไปเขตหวงห้าม ฉันไม่สามารถตามเข้าไปได้ เธอระวังตัวด้วยละกัน คนพวกนั้นของเมืองเจิ้นซิงอย่าเชื่ออย่างสนิทใจ แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เชื่อใจกันเลย รวมถึงคนของหน่วยทหารด้วย หลี่อี้หมิงพวกนั้นยังไงก็มีความสัมพันธ์แน่นแฟ้นกับเมืองเจิ้นซิง อย่าเชื่อพวกเขาง่ายๆ ส่วนตู้หง เขายืนอยู่เบื้องหน้าของประเทศจีน เป็นตัวแทนของภาพรวม! ถ้าให้เขาเลือก เสียสละเธอหรือเสียสละทายาทรุ่นหลังขั้นสุดยอดนับสิบคนของเมืองเจิ้นซิง แทบไม่จำเป็นต้องเดา ตัวเลือกของเขาคงไม่ใช่ปกป้องเธออยู่แล้ว ไม่ต้องโทษใคร นี่ก็คือความเป็นจริง”

“แน่นอน ยอดฝีมือทหารอย่างตู้หง ถ้าให้เขาเลือก เขาต้องเลือกเสียสละตัวเอง ปกป้องพวกเธอทุกคนให้ปลอดภัย นั่นเป็นเรื่องปกติเหมือนกัน ดังนั้นสำหรับตู้หง เธออาจจะไม่เห็นด้วยกับความคิดของเขา แต่อย่าสร้างปัญหาเพิ่มให้เขา ไอ้หนู เข้าไปในเขตหวงห้าม ฉันไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่ไม่ถึงช่วงเวลาเข้าตาจน…ห้ามลงมือกับพวกเดียวกันเด็ดขาด!”

ฟางผิงเอ่ยอย่างจนใจ “อาจารย์ ผมเป็นคนแบบนั้นหรือไง? พูดจริงๆ นะ นอกจากผู้ฝึกยุทธ์ถ้ำ ผู้ฝึกยุทธ์มนุษย์ที่อยู่ค่ายเดียวกัน ถ้าอีกฝ่ายไม่ล้ำเส้นผม คุกคามมาถึงชีวิตผมและครอบครัว คุณเคยเห็นผมลงมือโหดเหี้ยมกับคนกันเองหรือเปล่าล่ะ?”

ตาเฒ่าหลี่ชำเลืองตามองเขา ผ่านไปสักพักจึงเอ่ยว่า “ฉันแค่ไม่อยากให้เธอกลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตัวจริงๆ รักษาขีดจำกัดเส้นนั้นของตัวเองไว้ ฟางผิงขอแค่ไม่ล่วงล้ำขีดจำกัดเส้นสุดท้ายนั้น…ฉันไม่อาจเป็นตัวแทนของมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ แต่อย่างน้อยสามารถเป็นตัวแทนตัวเองได้ ในช่วงเวลาสำคัญฉันจะยืนอยู่ข้างเธอ สิ่งที่พูดทั้งหมดในวันนี้ไม่ใช่เพราะเธอช่วยฉันไว้หลายครั้ง ฉันหวังให้เธอสามารถเดินไปได้ไกลกว่านี้! หวังว่าจะมีวันหนึ่งเธอสามารถบอกทั้งโลกว่าเธอทำคุณูปการยิ่งใหญ่ให้กับมนุษยชาติ! หวังว่าจะมีวันหนึ่ง เธอสามารถเป็นเหมือนขั้นสุดยอด ได้รับความเคารพนับถือจากใต้หล้า! พวกเรานับถือยอดฝีมือขั้นสุดยอด ไม่ใช่เพราะสาเหตุที่พวกเขาฝีมือแข็งแกร่ง แต่เพราะพวกเขาแข็งแกร่งก็ยังคงไม่ลืมมนุษยชาติ ไม่ลืมความชอบธรรม! ยอมสูญเสียส่วนน้อย ไม่เสียเปรียบส่วนใหญ่ นี่เป็นคำขอสุดท้ายที่ฉันจะพูดกับเธอ ถือว่าเป็นคำขอของอาจารย์คนหนึ่ง!”

“ผมจะจำเอาไว้!”