ตอนที่ 74 มหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้! ปรมาจารย์!

ตอนที่ 74 มหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้! ปรมาจารย์!

วันที่ 1 มิถุนายน วันเด็ก

หรือก็คือ ‘วันน้องสาว’ ที่ฟางหยวนตั้งขึ้นเอง

ตั้งแต่เช้าตรู่ ฟางหยวนนั้นเกาะแกะฟางผิงให้ฉลองเทศกาลให้เธอ ฟางผิงกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่บ้าง

ความคิดของเด็กคนนี้ เขากระจ่างใจดี

ฉลองเทศกาลจะขาดของขวัญได้ยังไง

ฟางผิงเตรียมของขวัญไว้แล้วจริงๆ

ฟางหยวนคาดไม่ถึงอย่างมาก ตอนที่เอ่ยปากขอของขวัญจากพี่ชาย ฟางผิงกลับส่ง ‘เยลลี่ถั่ว’ เม็ดหนึ่งให้เธอแทน

ฟางหยวนเห็นเยลลี่ถั่วในมือพี่ชาย รอยยิ้มค่อยๆ เลือนหายไป ก่อนจะกัดฟันอย่างโมโห “นี่คือของขวัญที่นายเตรียมไว้?”

“ใช่แล้ว”

“นี่มันช็อกโกแลตเยลลี่ถั่วที่ฉันเอาให้นายเมื่อวันก่อนไม่ใช่เหรอไง?”

ฟางหยวนหัวร้อนยิ่งกว่าเดิม!

ตอนที่ฉันเอาให้นาย ยังให้ทั้งถุง แต่นายส่งคืนให้ฉันแค่เม็ดเดียวเนี่ยนะ!

แม้จะส่งให้เธอทั้งถุง เธอคงจะฝืนรับไว้ได้บ้าง

แต่นี่มีที่ไหนเอามาให้เม็ดเดียว!

ฟางผิงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “นี่ไม่ใช่ช็อกโกแลตเยลลี่ถั่วธรรมดา แต่รสชาติของมันอร่อยมากๆ พี่เธอเหมือนคนขาดเงินหรือไง? ไม่งั้นจะส่งให้เธอแค่เม็ดเดียว…”

“เพราะนายขี้งก!” ฟางหยวนเอ่ยอย่างขุ่นเคือง

เธอไม่เคยเห็นยาบำรุงกำลังมาก่อน ถึงไม่รู้ว่าช็อกโกแลตเยลลี่ถั่วในสายตาเธอนั้น อันที่จริงคือยาบำรุงกำลัง

หนึ่งเม็ด ราคาในตลาดขายถึงสามหมื่นหยวน

สำหรับฟางหยวนในตอนนี้ ทำได้แค่ใช้ยาบำรุงกำลังเท่านั้น ยาบำรุงเลือดและปราณทั่วไปนั้นไม่เหมาะอยู่บ้าง

ความจริง แม้บางครอบครัวอยากจะปูพื้นฐานให้ลูกหลาน อย่างมากก็ใช้แค่ยาบำรุงกำลังและยาบำรุงเลือดเท่านั้น

ยาบำรุงกำลัง ถ้าไม่ใช่บ้านที่มีอันจะกิน คงไม่นำมาใช้ในเวลานี้แบบนี้ ส่วนมากจะใช้ก่อนวันสอบเกาเข่า

ในมือของฟางผิงมียาบำรุงกำลังสิบแปดเม็ด นักเรียนที่มีปราณต่ำกว่าหนึ่งร้อยห้าสิบแคลล้วนใช้ได้ทั้งนั้น

แต่สำหรับฟางผิงและพวกผู้ฝึกยุทธ์เป็นทางการ จะใช้ยาบำรุงกำลังมาบำรุงปราณในวันปกติเท่านั้น

ไม่อาจใช้ยาบำรุงกำลังมาเพิ่มขีดกำจัดปราณของพวกเขาได้อีกแล้ว

แต่ของชิ้นนี้นำมาบ่มเพาะปราณปูพื้นฐานให้ฟางหยวนได้

ฟางผิงไม่คิดอธิบายให้ฟางหยวนฟัง

เด็กสาวเป็นคนขี้เหนียว หากรู้ว่าเป็นยาบำรุงกำลัง คาดว่าคงจะเอาไปขายแทน

ให้เธอกินของเป็นหมื่นในครั้งเดียว ถ้ารู้เข้าคงจะปวดใจไม่น้อย

ถึงจะบ่นและไม่พอใจยังไง ท้ายที่สุดเด็กสาวยังเงยหน้าถามว่า “อร่อยมากจริงเหรอ?”

“จริงสิ!”

“ขี้เหนียวชะมัด!”

ตำหนิอีกครั้ง ก่อนฟางหยวนจะหยิบ ‘ช็อกโกแลตเยลลี่ถั่ว’ โยนเข้าไปในปาก

เคี้ยวไม่กี่คำก็กลืนลงท้อง ฟางหยวนเผยสีหน้าไม่พอใจทันที “ไม่เห็นจะอร่อยสักนิด!”

ฟางผิงไม่สนใจ มองเธอพร้อมทั้งหัวเราะ

มองอยู่พักใหญ่ ไม่เห็นเธอมีปฏิกิริยาอะไร เขาไม่แปลกใจเหมือนกัน

ยาบำรุงนั้นไม่ได้ออกฤทธิ์โดยทันที

ต้องใช้ระยะเวลาในการดูดซับ ทั้งยาบำรุงกำลังไม่ได้มีประสิทธิภาพรุนแรง ถึงฟางหยวนจะสัมผัสได้ถึงความผิดปกติเล็กน้อย คงจะไม่ใส่ใจมากเช่นกัน

แต่ฟางหยวนอายุยังน้อย ปราณยังไม่สูง ตอนนี้ใช้ยาบำรุงกำลัง อาจจะมีผลข้างเคียงตามมาอยู่บ้าง

—

ไม่นานผลข้างเคียงก็ปรากฏออกมา

ฟางผิงตัดสินใจให้รางวัลน้องสาวสักหน่อยเลย เลี้ยงเคเอฟซีในตอนบ่าย

เขาสั่งอาหารมาจนเต็มโต๊ะ ปรากฏว่าฟางหยวนกลับเอาแต่มองตาปริบๆ เอ่ยอย่างหัวเราะไม่ออก “ฟางผิง ฉันอยากกินมากๆ แต่ทำไมกลับไม่มีความอยากอาหารสักนิดเลยล่ะ? หรือเพราะนายทำฉันโมโหเมื่อเช้าจนไม่อยากกินอะไรแล้ว?”

ตอนนี้เธออยากกินจริงๆ แต่รู้สึกว่าท้องอิ่มอะไรไม่รู้ ไม่อยากอาหารเลยสักนิดเดียว

กว่าจะทำให้ฟางผิงเลี้ยงเธอได้ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่กลับต้องมามองฟางผิงกิน ฟางหยวนแทบจะร้องไห้ออกมาแล้ว

ฟางผิงลอบหัวเราะในใจ ใครใช้ให้เธอแอบเอาของฉันไปขาย เอาแต่วางแผนหาเงินจากฉันกันล่ะ!

ฟางหยวนที่ปราณไม่ได้สูง กินยาบำรุงกำลังเข้าไป เมื่อยาออกฤทธิ์ ทั้งไม่ได้สิ้นเปลืองพลังงาน ยังจะรู้สึกหิวได้ไง

พลังปราณเต็มเปี่ยม ก็เหมือนคนปกติที่กินอิ่มจนพุงป่อง ต่อให้มีของอร่อยขนาดไหนอยู่ตรงหน้า คงกินไม่ลงอยู่ดี

ฟางหยวนไม่รู้ถึงเรื่องนี้ ไม่งั้นเธอคงจัดการฟางผิงไปแล้ว

ฟางผิงนั้นตั้งใจ!

เขารู้เรื่องผลข้างเคียงของยาบำรุงดี

ที่จริงไม่นับว่าเป็นผลข้างเคียงอะไร หากเป็นคนอย่างฟางผิงกินเข้าไป ไม่นานก็สลายไปแล้ว แต่คาดว่าฟางหยวนต้องรออีกสามสี่วันเลยทีเดียว

ต่อจากนี้เด็กแสบคงไม่อยากอาหารเท่าไหร่แล้ว

—

แม้จะสนุกที่ได้แกล้งน้องสาว แต่เขาไม่อาจจะรังแกเธอตลอดไปได้

ช่วงบ่าย หลังจากฟางผิงกินอิ่มอารมณ์ดีแล้ว จึงพาเด็กสาวไปเที่ยวสวนสนุก

สวนสนุกของหยางเฉิง ไม่ได้ขนาดใหญ่มากมาย มีแค่เครื่องเล่นเล็กๆ เท่านั้น

เล่นอยู่ตลอดทั้งบ่าย ท้ายที่สุดยังพอคลายอารมณ์ขุ่นเคืองของฟางหยวนลงไปไม่น้อย

แต่รอจนกลับบ้านตอนเย็นพบว่าแม่ทำอาหารมื้อใหญ่ ตัวเองกลับไม่มีความอยากอาหาร ฟางหยวนค่อยรู้สึกเศร้าขึ้นมาอีกครั้ง

เธอพยายามฟ้องเรื่องนี้กับหลี่อวี้อิง “ฟางผิงกดจุดหิวของหนู!”

ฟางผิงได้ยินแทบจะระเบิดหัวเราะออกมา

‘จุดหิว’ ศัพท์ใหม่ที่เด็กคนนั้นสร้างขึ้นมาทำให้เขากลั้นไม่ไหวอยู่บ้าง

คำพูดนี้หลี่อวี้อิงไม่เชื่ออยู่แล้ว เห็นลูกสาวไม่กินข้าวเลยโมโหขึ้นมา “กินขนมมาเยอะล่ะสิ ผิงผิง ทีหลังไม่อนุญาตให้ซื้อขนมให้น้องแล้ว! ขนมกองใหญ่ในห้องต้องยึดให้หมด กินแค่ขนม ไม่กินข้าวจะโตได้ยังไง!”

เห็นหลี่อวี้อิงโมโห ฟางหมิงหรงรีบสนับสนุนทันที ถ้าไม่ยึดขนม ลูกคงไม่กินข้าวอีกแล้ว นี่ใช้ได้ที่ไหน!

สองสามีภรรยาพากันห้ามปรามลูกสาว ฟางผิงที่ถือชามข้าวแทบจะจุ่มหน้าเข้าไปในนั้นอยู่รอมร่อ

เขากลัวตัวเองจะหลุดขำออกมา

ตอนแรกฟางหยวนตั้งใจจะฟ้องเขา ปรากฏว่ากลับเสียทั้งขึ้นทั้งล่อง กระทั่งเสบียงขนมตัวเองยังถูกยึดไปด้วย

ตอนนี้เด็กสาวนั่งก้มหน้าก้มตา เผยสีหน้าน้อยใจ กำลังครุ่นคิดอยู่กับตัวเอง

เธอไม่รู้ว่าทำไมถึงไม่อยากกินข้าว?

ฟ้องเรื่องฟางผิงเพราะเธอแค่รู้สึกว่ามีแค่ฟางผิงที่จะแกล้งเธอเท่านั้น