ตอนที่ 77 เหล่าหวังกลับมา

ตอนที่ 77 เหล่าหวังกลับมา

วันต่อมา

วันที่ 15 มิถุนายน

ร้านน้ำชาแห่งหนึ่งใกล้ๆ กับกวนหูหยวน

ตอนที่ฟางผิงถึงร้าน หวังจินหยางกลับมาก่อนเขาแล้ว

หวังจินหยางนั้นเป็นคนเลือกนัดพบที่ร้านน้ำชาเอง

จากสถานที่นัดพบก็มองออกแล้วว่า หวังจินหยางมีนิสัยสุขุมอบอุ่น ไม่ได้มุทะลุเหมือนวัยรุ่นทั่วไป

—

ฟางผิงไม่ได้ตกใจที่พบหวังจินหยาง

แต่เขาประหลาดใจที่ด้านข้างของหวังจินหยางมีสาวน้อยคนหนึ่งนั่งอยู่ น่าจะอายุน้อยกว่าฟางหยวนซะอีก

หวังจินหยางพาน้องสาวมาด้วย?

ไม่เห็นเคยได้ยินเขาพูดถึงน้องสาวมาก่อน?

สาวน้อยดวงตากลมโต ผิวขาวละเอียด แต่ไม่ค่อยมีชีวิตชีวาเท่าไหร่ นั่งอยู่นิ่งๆ ไม่หันซ้ายหันขวา เอาแต่จ้องมองถ้วยชา

ฟางผิงชำเลืองสายตามอง ก่อนจะยิ้มทักทายหวังจินหยาง “พี่หวัง”

“นั่งสิ”

หวังจินหยางพยักหน้า เห็นฟางผิงมองสาวน้อย แววตาของเขาปรากฏความเจ็บปวดวาบผ่านขึ้นมา ค่อยเอ่ยเสียงเบาว่า “ลูกสาวของอาจารย์ ชื่อนีนี”

“อ่อ สวัสดีนีนี”

ฟางผิงคาดไม่ถึงอยู่บ้าง เหล่าหวังมาข้างนอกจะพาลูกสาวอาจารย์มาด้วย

เขาไม่ได้ขบคิดต่อว่าเป็นอาจารย์ตอนมัธยมหรือตอนมหาวิทยาลัย แต่เดาโดยสัญชาตญาณว่าเป็นลูกสาวของอาจารย์ที่อยู่ในหยางเฉิง

สาวน้อยที่ถูกเรียกว่านีนี เงยหน้ามองฟางผิงไปที…

คล้อยหลังก็ก้มหน้ามองถ้วยชาต่อ ไม่ส่งเสียงตอบรับ

ฟางผิงคงไม่คิดเล็กคิดน้อยกับเด็กอยู่แล้ว เขาหัวเราะเล็กน้อย ก่อนจะครุ่นคิดในใจ สาวน้อยคนนี้ไม่น่ารักรู้ความเหมือนยัยหน้ากลมของเขาเลย

หวังจินหยางไม่ตำหนิเช่นกัน ลูบหัวของสาวน้อยเบาๆ เอ่ยด้วยนำเสียงนุ่มนวล “พี่จะคุยกับเขาสักพัก พี่ชายคนนี้มีน้องสาวคนหนึ่ง อายุมากกว่าเธอไม่กี่ปี ถ้ามีเวลาว่างพวกเราไปเล่นกับเธอกัน”

นีนีที่เอาแต่นั่งเงียบมาโดยตลอด เงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง เอ่ยเสียงใส “ไม่ หนูอยากกลับบ้าน!”

“นีนีเป็นเด็กดี ช่วงนี้ซือหมู่[1]มีธุระ ให้ฉันพาเธอออกมาเที่ยวเล่น ถ้าเธอกลับไปตอนนี้ พี่ชายต้องถูกว่าแน่ๆ”

หวังจินหยางเผยสีหน้าอ่อนโยนอยู่ตลอดเวลา เอ่ยปลอบใจแล้ว สาวน้อยจึงก้มหน้าเงียบอีกครั้ง

เขาถอนหายใจเบาๆ ก่อนหวังจินหยางจะหันมาสนใจฟางผิง เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เห็นเรื่องตลกซะแล้ว”

“ไม่เป็นไรครับ…”

ตอนนี้ฟางผิงเข้าใจขึ้นมาบ้าง สาวน้อยคนนี้เหมือนจะเป็นลูกสาวอาจารย์ของหวังจินหยางที่มหาวิทยาลัย

คาดไม่ถึงจริงๆ!

ฟางผิงลอบนินทาในใจ เหล่าหวังช่างประจบประแจง ถึงกับพาลูกสาวอาจารย์ออกมาเที่ยวด้วย ดูท่าเหล่าหวังและอาจารย์คนนี้จะสนิทกันไม่น้อย

อาจารย์ของมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ งั้นคงจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์น่ะสิ?

เหล่าหวังก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว หรือจะเป็นเพราะเหตุผลนี้?

ฟางผิงกำลังคิดเชื่อมโยง จู่ๆ หวังจินหยางกลับกวาดสายตามองเขา “น่าสนใจนี่ หลอมกระดูกครั้งที่สองแล้ว?”

เมื่อคำพูดนี้ออกมา สาวน้อยด้านข้างอดเงยหน้าขึ้นมาไม่ได้ เห็นได้ชัดว่า สาวน้อยคนนี้รู้ว่า ‘หลอมกระดูกครั้งที่สอง’ หมายถึงอะไร

ฟางผิงเอ่ยว่า “เพิ่งทำสำเร็จไม่นานมานี้ ยังต้องขอบคุณพี่หวังที่ส่งน้ำยาเพิ่มความแข็งแรง…”

“นี่เป็นความพยายามของตัวนายเอง ไม่เกี่ยวกับฉัน ถ่อมตัวเกินไปไม่มีประโยชน์”

หวังจินหยางส่ายหัว เอ่ยด้วยแววตาคมกริบ “พวกเราเจอกันครั้งแรกต้นเดือนเมษา เวลานั้นนายยังอยู่ในระดับธรรมดา!”

ใช้คำว่า ‘ธรรมดา’ อธิบายถึงฟางผิงในตอนนั้น หวังจินหยางไม่คิดว่าเกินไปแต่อย่างใด

“ตอนนี้เพิ่งผ่านมาสองเดือน นึกไม่ถึงว่านายจะหลอมกระดูกครั้งที่สองแล้ว!”

“คงต้องพูดว่า นายทำให้ฉันตกใจจริงๆ”

“ตอนแรกที่จบเรื่องหวงปิน ฉันก็พอจะเดาได้แล้ว นายคงไม่ใช่คนธรรมดาอีกต่อไป ฉันเคยคิดว่า นายจะแสดงศักยภาพออกมา หลังเรียนในมหาวิทยาลัย หรือกระทั่งตอนจบการศึกษา แต่นายทำให้ฉันนึกไม่ถึงจริงๆ ไม่เจอกันแค่สองเดือน นายกลับพัฒนาอย่างก้าวกระโดด!”

ตั้งแต่วันที่ฟางผิงจัดการหวงปิน หวังจินหยางตระหนักได้ว่า รุ่นน้องมัธยมคนนี้ ไม่ช้าก็เร็วคงแสดงความโดดเด่นออกมาได้แน่

แต่เขาคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าจะเป็นเวลาห่างแค่สองเดือนเท่านั้น ฟางผิงหลอมกระดูกครั้งที่สองสำเร็จแล้ว

ตอนนี้ที่เขาหลอมกระดูกครั้งที่สอง ปราณอยู่ที่ 180 แคล

แม้ทุกคนจะมีความแตกต่างอยู่บ้าง แต่คงไม่แตกต่างมากเกินไป ฟางผิงอาจจะหลอมกระดูกขณะที่ปราณ 180 แคล ตอนนี้คงจะเกิน 180 แคลไปแล้ว

คนแบบนี้ หาได้ยากว่าผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหนึ่งเสียอีก

ไม่ใช่ว่าใครล้วนสามารถหลอมกระดูกครั้งที่สองได้ มหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้หนานเจียงมีนักศึกษากว่าสี่พันคน หวังจินหยางรู้ว่ามีคนที่ทำได้ไม่ถึงห้าคนเท่านั้น!

และคนพวกนี้หลังจากเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ก็ต้องใช้ทรัพยากรของมหาวิทยาลัย ทั้งสิ้นเปลืองเวลามหาศาลกว่าจะหลอมกระดูกครั้งที่สองสำเร็จ

เขานับว่าทำได้ค่อนข้างเร็ว หลอมกระดูกครั้งที่สองสำเร็จตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัยเทอมแรก

มีสองคนที่กว่าจะหลอมกระดูกครั้งที่สองได้ต้องเคี่ยวเข็ญตัวเอง เสียแรงเสียเวลาจนถึงปีสาม

หากมหาวิทยาลัยไม่เห็นว่าพวกเขามีโอกาสหลอมกระดูกครั้งที่สองได้ คงไม่จัดสรรทรัพยากรให้หรอก