ตอนที่ 93.2 ทำการใหญ่! (1)

ตอนที่ 93 ทำการใหญ่! (1)

เมื่อประตูเปิดออก ฟางผิงก็แทบอยากต่อยคนตรงหน้าสักหมัด

หล่อชิบหาย!

ด้านนอกประตูมีหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งยืนอยู่ ไม่ใช่ประเภทผู้ชายเจ้าสำอาง แต่เป็นคนที่หล่อแบบร่าเริงสดใส

“สวัสดีเพื่อน ฉันฟู่ชางติ่ง พักอยู่ห้องตรงข้าม คงไม่ได้รบกวนอะไรนายใช่ไหม?”

ฟู่ชางติ่งพูดด้วยน้ำเสียงมีชีวิตชีวา ใบหน้าพรั่งพรูไปด้วยรอยยิ้ม

เห็นฟันสีขาวเงาวับ ฟางผิงคิดว่าเขาน่าจะเหมาะเป็นพรีเซนเตอร์ยาสีฟันมากกว่า

เขาสำรวจอีกฝ่ายลวกๆ ก่อนจะกวาดมองใบหน้า ขมวดคิ้วว่า “ห้องหมายเลขสิบห้า?”

“ใช่ ฉันเพิ่งมาเหมือนกัน ยังไม่ได้ถามเลยว่านายชื่ออะไร?” ฟู่ชางติ่งยังคงยิ้มอย่างสดใส

“ฟางผิง”

ฟางผิงแนะนำตัวแล้วก็เปิดทางให้อีกฝ่าย “เข้ามาคุยข้างในสิ”

“งั้นคงต้องรบกวนแล้ว”

ฟู่ชางติ่งวางตัวดีไม่น้อย กล่าวตามมารยาทด้วยรอยยิ้มแล้วค่อยสาวเท้าเข้ามาในห้อง

รูปแบบของห้องพักนั้นเหมือนกัน ไม่มีอะไรน่าสนใจอยู่แล้ว

รอจนฟางผิงชวนเขานั่งลง ฟู่ชางติ่งจึงเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ฟางผิง นายเป็นคนที่ไหนเหรอ? ฟังจากสำเนียงแล้ว น่าจะอยู่แถวหนานเจียงใช่หรือเปล่า?”

“อืม ฉันอยู่เมืองหยางเฉิงมณฑลหนานเจียง นายล่ะ?”

“ฉันเป็นคนปักกิ่ง”

ไม่รอให้ฟางผิงถาม ฟู่ชางติ่งเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาก่อน “มหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ปักกิ่งอยู่ใกล้บ้านเกินไป เลยมาเรียนที่เซี่ยงไฮ้แทน”

ขณะที่พูด เขายังคงเผยรอยยิ้ม “หยางเฉิงมณฑลหนานเจียง ฉันเหมือนเคยได้ยินมาก่อน…”

“ใช่สิ นายรู้จักหวัง…หวังจินหยาง น่าจะชื่อนี้ล่ะมั้ง รู้จักหรือเปล่า?”

ฟางผิงตกใจอยู่บ้าง เหล่าหวังดังขนาดนี้เลย?

เหล่าหวังเพิ่งจะทะลวงขั้นสามเท่านั้น ในเซี่ยงไฮ้และปักกิ่งน่าจะมีนักศึกษาขั้นสามอยู่มากมายไม่ใช่เหรอ?

หนานเจียงเป็นแค่มณฑลที่ไม่ได้เจริญรุ่งเรืองอะไร เหล่าหวังดังขนาดนี้ได้ยังไง?

ครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนฟางผิงจะพยักหน้า “รู้จัก เขาเป็นรุ่นพี่ที่โรงเรียนเก่า อายุมากกว่าฉันหนึ่งปี”

“รู้จักจริงๆ ด้วย แต่ก็ไม่แปลก หยางเฉิงเป็นเมืองเล็กๆ พวกนายรู้จักกันถือเป็นเรื่องปกติ”

อัจฉริยะรู้จักกับอัจฉริยะ แปลกตรงไหน

ฟางผิงตรึกตรองพักหนึ่ง ค่อยถามว่า “นายก็รู้จักหวังจินหยาง?”

“เคยได้ยินคนอื่นพูดถึง”

ฟู่ชางติ่งหาเรื่องมาพูด เปิดปากด้วยรอยยิ้ม “รุ่นพี่โรงเรียนนาย ช่วงนี้โดดเด่นขึ้นมาไม่น้อย ก่อนหน้านี้เขาเพิ่งทะลวงขั้นสาม ตอนนี้กำลังตะลอนลองดาบไปทั่ว”

“ลองดาบ?”

“นายไม่รู้เรื่อง?”

ฟู่ชางติ่งลอบตกตะลึงอยู่บ้าง ตอนนี้เขาไม่สามารถคาดคะเนปราณของฟางผิง แต่พักที่ห้องแปดสิบหก อย่างต่ำที่สุดคงใกล้หลอมกระดูกครั้งที่สองแล้ว ถึงขั้นยังคิดว่า ปราณของหมอนี่อาจจะสูงกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก

คนแบบนี้จะไม่มีผู้สนับสนุนได้ยังไง?

คนที่มาจากเมืองเดียวกับหวังจินหยาง ไม่รู้เรื่องนี้ได้งั้นเหรอ?

อีกอย่างหยางเฉิงเป็นแค่เมืองเล็กๆ ทำไมถึงให้กำเนิดอัจฉริยะมากมายขนาดนี้?

หรือหยางเฉิงยังมีผู้ฝึกยุทธ์ระดับปรมาจารย์ซ่อนอยู่อีก?