ตอนที่ 96.1 วิธีทำตัวเด่นที่ถูกต้อง (1)

ตอนที่ 96 วิธีทำตัวเด่นที่ถูกต้อง (1)

ด้านหน้าสนามฝึก

นักศึกษาใหม่สิบเก้าคน ระเบิดปราณของตัวเองอย่างสุดพลัง

นักศึกษาคนอื่นๆ ต่างพากันถอยไปด้านหลัง บางคนเผยสีหน้าไม่พอใจ บางคนเต็มไปด้วยความผิดหวังโศกเศร้า

คนที่เข้ามหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้เซี่ยงไฮ้ ใครจะไม่ทระนงตัวกัน?

ไม่มีใครคิดว่าตัวเองด้อยอยู่แล้ว!

คนที่เข้าเรียนที่นี่ได้ นั่นหมายความว่าพวกเขาคืออัจฉริยะ เหนือกว่าคนอื่นอยู่หนึ่งขั้น!

แต่เวลานี้ภายใต้แรงกดดันของอาจารย์ทั้งสิบสองคน นักศึกษานับพัน มีแค่สิบเก้าคนเท่านั้นที่สามารถแนะนำตัวเองต่อหน้าทุกคนได้

—

ด้านหน้าทุกคน

ฟางผิงมองสำรวจโดยรอบ เขาลอบตกใจอยู่บ้าง

ในสิบเก้าคนนี้ นอกจากผู้ฝึกยุทธ์สองคนที่หลอมกระดูกครั้งที่สองแล้ว จะมีปราณต่ำกว่าเขานิดหน่อย คนที่เหลือกลับไม่ด้อยไปกว่าเขาเลย

อย่าลืมว่าตอนนี้ปราณของเขาแตะที่สองร้อยเก้าแคลแล้ว!

ตอนแรกถานเจิ้นผิงที่เป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหนึ่งตอนปลาย หากระเบิดปราณออกมาสุดกำลัง ก็คงมีประมาณสองร้อยห้าสิบแคลเท่านั้น

ถานเจิ้นผิงหลอมกระดูกขาแล้ว ทั้งยังรักษาระดับอยู่ที่ขั้นหนึ่งมาหลายปี

ไม่ว่าพลังการต่อสู้จะเป็นยังไง แต่ท่ามกลางผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหนึ่ง ปราณของถานเจิ้งผิงไม่นับว่าต่ำอย่างแน่นอน

ตอนนี้นักศึกษาใหม่สิบเก้าคน แม้จะไม่มีใครเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหนึ่งตอนปลาย แต่คนพวกนี้เพิ่งจะอายุเท่าไหร่กัน?

แต่ละคนต่างมีปราณสองร้อยแคลเข้าไปแล้ว บางคนยังเรียนวิชาต่อสู้ พลังทำลายล้างต้องมากกว่าถานเจิ้งผิงอยู่แล้ว

นี่ก็คือมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้เซี่ยงไฮ้!

ฟู่ชางติ่งที่อยู่ด้านข้าง เริ่มสำรวจเช่นกัน พอเห็นว่ามีหลายคนสามารถต้านแรงกดดันได้ คล้ายจะคิดอะไรออก เอ่ยทันทีว่า “ฟางผิง นายยังไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธ์ นึกไม่ถึงว่าจะสามารถต้านได้จนมาถึงตอนนี้ ฉันประเมินนายต่ำไป!”

ฟางผิงเห็นเขาขยิบตา พลันเข้าใจความหมายทันที รู้สึกเขินอายทั้งขายหน้าอยู่บ้าง

ใช่แล้ว ขายหน้า!

แต่พอเห็นฟู่ชางติ่งทำท่าคล้ายร้อนใจอยากจะต่อยคน ฟางผิงทำได้เพียงเอ่ยออกไปว่า “ฟู่ชางติ่ง นายไม่ธรรมดาเหมือนกันแหละ! ผู้ฝึกยุทธ์ที่หลอมกระดูกครั้งที่สอง นึกไม่ถึงว่าจะหลอมกระดูกข้างหนึ่งไปแล้ว!”

“เหมือนกันนั่นแหละ ฟางผิง นายพูดความจริงมาเลย หลอมกระดูกครั้งที่สามแล้วใช่ไหม?”

“ฟู่ชางติ่ง นายไม่ลองเดาสักหน่อยล่ะ?”

“ฟางผิง ฉันเดาไม่ออก วันนี้ไม่สะดวกให้ลงไม้ลงมือด้วย ไม่งั้นฉันคงจะแสดงความเก่งกาจให้นายเห็นแล้ว!”

“ฟู่ชางติ่ง…”

“ฟางผิง…”

“ฟู่ชางติ่ง…”

“ฟางผิง…”

ทั้งสองคนเรียกกันจนคนทั้งหมดแทบจำชื่อได้แล้ว ในหมู่นักศึกษาใหม่ปี 2008 มีคนหนึ่งชื่อฟางผิง อีกคนชื่อฟู่ชางติ่ง คนหนึ่งสงสัยว่าอาจหลอมกระดูกครั้งที่สามแล้ว อีกคนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่หลอมกระดูกครั้งที่สอง ทั้งกำลังจะหลอมกระดูกขาสำเร็จ

—

ที่นั่งผู้ชม

นักศึกษาปีสูงจำนวนมากต่างอ้าปากค้าง หญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างฉินเฟิ่งชิงหัวเราะจนท้องแข็ง อดเอ่ยไม่ได้ “เด็กใหม่สองคนนี้น่าสนใจดี ตอนนี้ทั้งมหาวิทยาลัยน่าจะรู้จักพวกเขาแล้ว”

บทสนทนาของทั้งสองคน ต่างคนต่างทวนชื่อของอีกฝ่ายออกมา

คนปกติเขาคุยกันแบบนี้หรือไง?

ลูกเล่นแบบนี้ ทุกคนมองออกอยู่แล้ว

ในขณะที่หลายคนกำลังหัวเราะ ฉินเฟิ่งชิงกลับแค่นเสียงว่า “ปัญญาอ่อน ไม่เห็นน่าตลกตรงไหน!”

“พูดเรื่องเหลวไหลด้วยกำลังเต็มเปี่ยมภายใต้แรงกดดันของผู้ฝึกยุทธ์ระดับกลางสิบสองคน นึกไม่ถึงว่าคนปัญญาอ่อนอย่างพวกนายจะหัวเราะออกมาได้!”

ฉินเฟิ่งชิงไม่สนใจสักนิดว่าจะล่วงเกินใครหรือไม่ กระทั่งอาจารย์หลายคนที่อยู่ด้านข้างยังถูกคำพูดเขากระทบไปด้วย

เจ้าพวกปัญญาอ่อน!

อย่าลืมว่า ทางนั้นเป็นแค่นักศึกษาใหม่สองคน กลับพูดน้ำไหลไฟดับในสถานการณ์ที่มีผู้ฝึกยุทธ์ระดับกลางสิบสองคนกดดัน รวมทั้งนักศึกษาคนอื่นที่ปะทุปราณขึ้นมาด้วย

คนอื่นนั้นปัญญาอ่อนกันหรือไง?

หรือพวกเขาจะไม่เข้าใจ?

แต่ตอนนี้สิบเจ็ดคนที่เหลือ คนที่สามารถเอ่ยปากพูดอย่างสบายๆ จะมีสักกี่คน?

คนธรรมดาสองคนที่หลอมกระดูกครั้งที่สองแล้ว ใบหน้าชื้นไปด้วยเหงื่อ มองออกว่าแทบจะไม่ไหวแล้ว หากจะเอ่ยปากเวลานี้ คงขายหน้าแน่นอน