ตอนที่ 1612 ผู้บัญชาการมาเยี่ยมถึงบ้าน

ตอนที่ 1612 ผู้บัญชาการมาเยี่ยมถึงบ้าน “ดีเลย” ผู้เฒ่าเหอหัวเราะออกมา “หากเจ้าต้องการความช่วยเหลือ อะไรก็บอกข้าได้เลย ถึงข้าจะไม่ใช่คนใหญ่โตอะไร แต่ในโลกนี้ข้า ก็พอรู้จักคนอยู่บ้าง ข้ายังพอช่วยเจ้าได้แต่ในเมื่อเจ้าจัดการธุระเสร็จ แล้ว งั้นข้าก็คงไม่จำเป็นต้องช่วยอะไร” จางหยูยิ้มรับออกมา ก่อนจะพูดว่า “ความหวังดีของเจ้า ข้าขอรับไว้ หากมีอะไรที่ต้องรบกวนเจ้าแล้ว ข้ามั่นใจว่าข้าจะไม่เกรงใจ” “ดีแล้ว” ผู้เฒ่าเหอพอใจกับคำพูดของจางหยูเป็นอย่างมาก … ที่สวนชิงสุ่ย “นายท่าน เรื่องของผู้เฒ่าเหอได้ตรวจสอบเสร็จสิ้นแล้ว” เหอตงได้ เข้าพบกับใต้เท้าซวง ใต้เท้าซวงนั่งตกปลาอยู่ที่ริมบึง เขายังมองไปที่บึงอยู่ เขาได้ทำความ สะอาดและสร้างปลาขึ้นมาใหม่ พื้นที่โดยรอบเองก็ได้รับการซ่อมแซม เช่นกัน มันไม่มีวี่แววเลยว่าที่นี่เคยโดนโจมตีมาก่อน เมื่อได้ยินคำพูดนั้นใต้เท้าซวงก็วางเบ็ดลงทันทีแล้วถามขึ้นมา “สถานการณ์เป็นยังไง ?” เหอตงรีบรายงานเรื่องผู้เฒ่าเหอ ตั้งแต่ตอนที่ผู้เฒ่าเหอเข้ามาในโลกนี้ รวมถึงนิสัยของผู้เฒ่าเหออย่างละเอียด สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเรื่องค่าปรับ ของผู้เฒ่าเหอ ใต้เท้าซวงครุ่นคิดสักพักแล้วพูดขึ้น “ส่งคนไปติดต่อผู้เฒ่าเหอ บอก ว่าเราได้ตรวจสอบใหม่แล้ว แม้ว่าผู้เฒ่าเหอจะทำผิดแต่ก็ไม่จำเป็นต้อง ปรับสูงขนาดนั้น เรื่องนี้ฝ่ายที่ดินทำผิดที่จงใจเพิ่มค่าปรับ เจ้าให้คน ไปบอกผู้เฒ่าเหอ บอกว่าเราได้รู้ความจริงและทำการลงโทษเจ้าหน้าที่ แล้ว เราจะคืนค่าปรับทั้งหมดให้ นอกจากนี้ก็เอาเงินให้เขาอีก 2,000 หินแห่งการสร้างด้วย เพื่อหวังว่าเขาจะยกโทษให้กับเรา” เหอตงเงียบไปสักพักแล้วถามขึ้นมา “นายท่าน เราจำเป็นต้องทำแบบนี้ จริง ๆ รึ ? เขาเป็นแค่กุยหยวนเท่านั้น !” “แต่กุยหยวนขั้นกลางคนนั้นก็เป็นสหายกับท่านผู้นั้น แม้ว่าเขาจะ เป็นคนทั่วไปแต่เราก็ต้องถือว่าเขาเป็นคนสำคัญ” ใต้เท้าซวงพูดขึ้น อย่างใจเย็น นี่คือวิธีการเอาตัวรอดของกองกำลังเล็ก ๆ ! แม้จะดูเหมือนประจบแต่พวกเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น ! “นี่เป็นเรื่องน่าเศร้าของเรา !” ใต้เท้าซวงเริ่มหวั่นไหวแต่ก็ไม่อาจจะ ทำอะไรได้ “ตอนนี้เราต้องระวังทุกฝีก้าว ถ้าทำพลาดขึ้นมาทุกอย่าง ก็จบเหกันหมด หากลูกโง่เง่าของข้าไม่สร้างปัญหาขึ้นมา ข้าคงไม่ ต้องทำเรื่องแบบนี้ โชคดีที่ผลลัพธ์ไม่ได้แย่มากนัก…” โลกจิตวิญญาณนี้เหมือนกับกลุ่มธุรกิจแต่ในสายตาของผู้ที่แข็งแกร่งจริง ๆ แล้วแค่โบกมือก็ทำลายได้ “เราน่ะไม่ได้ต่างจากมนุษย์ทั่วไปเลย เราแค่แข็งแกร่งกว่าพวกนั้น…” ใต้เท้าซวงส่ายหน้าก่อนจะบอกกับเหอตง“เจ้าส่งคนไปหาผู้เฒ่าเหอ เรื่องนี้เจ้าต้องจัดการโดยเร็วที่สุด ห้ามล่าช้าเด็ดขาด !”…ในบ้านของผู้เฒ่าเหอ หลายคนพากันนั่งดื่มชาและพูดคุยกันอยู่ตอนนั้นจางหยูได้ถามขึ้นมา “ใช่สิ ปกติพวกเจ้าว่างกันรึ ? ทำไมถึงไม่ทำอะไรเลย ?”“พูดไปแล้วก็ยิ่งหงุดหงิด” ผู้เฒ่าเหอถอนหายใจออกมา “ไม่นานมานี้โลกจิตวิญญาณได้ประกาศออกมาซึ่งทำให้ทุกคนลนลาน ร้านค้ามากมายต้องปิดตัวลง เราเองก็ไม่คิดจะทำอะไรเพราะกลัวว่าสภาจะทำการรีดไถเรา..ข้าอยากหาอย่างอื่นทำ แต่ไม่มีที่ไหนจะจ้างข้าเลย”อู่ซานและคนอื่น ๆ เองก็พากันแสดงสีหน้าหนักใจออกมา พวกเขาไม่รู้เลยว่าเมื่อไหร่เรื่องนี้จะสิ้นสุดลงเสียทีชายแก่และชายวัยกลางคนน่ะดีกว่าหน่อย แต่อู่ซานยังติดหนี้ผู้เฒ่าเหอกว่าพันหินแห่งการสร้าง เป็นธรรมดาที่เขาไม่อยากจะว่างงาน หากหาเงินได้มากพอ เขาก็จะคืนเงินให้กับผู้เฒ่าเหอ ยิ่งได้เงินมาเร็วเท่าไหร่เขาก็ยิ่งรู้สึกดีการติดหนี้คนอื่นมีแต่จะทำให้เขาต้องกังวลเมื่อพูดถึงเรื่องนี้พวกเขาก็พากันเงียบ ทำให้บรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาทันทีจางหยูแอบรู้สึกผิดและคิดว่าจะทำลายบรรยากาศอันตึงเครียดนี่ยังไงแต่ตอนนั้นเองก็มีชายวัยกลางคนสวมชุดที่มีเครื่องหมายพระจันทร์ครึ่งดวงโผล่มานอกบ้านและตะโกนขึ้น “นี่ใช่บ้านเฒ่าเหอรึไม่ ?”ทุกคนพากันหันกลับไปมองอีกฝ่ายและอดไม่ได้ที่จะแปลกใจผู้เฒ่าเหอลุกขึ้นและบ่นออกมา “ข้าจ่ายค่าปรับไปแล้ว สภายังไม่กรอกลงบัญชีอีกรึ ?”ทุกคนต่างก็พากันแสดงสีหน้ากังวลออกมาผู้เฒ่าเหอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าตัวเองแล้วเดินไปหาอีกฝ่ายพร้อมกับยิ้ม “ข้าไม่รู้ว่าเจ้ามาที่บ้านข้าทำไม มีเรื่องอะไรสำคัญรึ ?”“ท่านคือท่านเหอใช่หรือไม่ ? “ท่าทีของอีกฝ่ายไม่ได้เย่อหยิ่งเหมือนคนจากสภาก่อนหน้านี้ กลับกันแล้วเขาสุภาพอย่างมาก ผู้เฒ่าเหอถึงกับรู้สึกว่าตัวเองตาฝาดไปผู้เฒ่าเหอรีบพูดขึ้นมา “ข้าคงไม่เหมาะที่จะเรียกว่าท่านหรอก เจ้า