ตอนที่ 1618 ปัญหายุ่งยาก

ตอนที่ 1618 ปัญหายุ่งยาก พวกเขาเดินเข้ามาที่ห้องนั่งเล่น “เชิญนั่งก่อน” ลั่วเทียนห่าวแสดงท่าทีเป็นกันเองอย่างมาก เขาถึงกับ ยิ้มกว้างออกมา โจวหั่วยังยืนนิ่งอยู่ เมื่อจางหยูยังไม่นั่ง เขาจะกล้านั่งได้ยังไง ? เขาได้กระแอมไอออกมาก่อนจะบอกกับจางหยูและเนี่ยอู่ซวง “พวก เจ้าเองก็นั่งลงเถอะ” ลั่วเทียนห่าวคิดว่าโจวหั่วแค่ให้ความสำคัญกับสองคนนี้แต่ไม่ได้คิด อะไรมาก โจวหั่วกังวลนิด ๆ ก่อนจะมองไปที่จางหยู เขาพร้อมจะทำตามคำสั่ง ของจางหยู จางหยูลงไปนั่งโดยไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกมา เมื่อเห็นแบบนั้น โจวหั่วก็โล่งอก เขาได้นั่งลงตามจางหยูทันที ลั่วเทียนห่าวและโจวหั่วพูดคุยกัน เมื่อชาถูกยกมาเสิร์ฟพวกเขาก็ได้ พูดคุยธุระสำคัญ “หัวหน้าตระกูลลั่ว ที่ข้ามาในครั้งนี้เพราะมีอะไรจะรบกวน” โจวหั่ว แสดงสีหน้าจริงจังออกมา ลั่วเทียนห่าวยิ้มและถามขึ้นมา “ข้าไม่รู้ว่าพี่โจวมีธุระอะไรกัน?” เขาไม่ได้ตกลงว่าจะยอมช่วยรึไม่ มันขึ้นอยู่กับว่าโจวหั่วจะขอเรื่อง อะไร โจวหั่วถอนหายใจออกมา “ท่านอาจจะเคยได้ยินมาแล้วว่าข้าเดินทาง อยู่ในเขตตะวันออกส่วนเหนือมาหลายปีและได้รู้จักกับหลายคน หนึ่ง ในนั้นได้ไปที่สุสานด้วยกันกับข้า บอกได้ว่าเราผ่านสถานการณ์เป็น ตายมาด้วยกัน เขาคือเนี่ยไห่เขาเป็นผู้ควบคุมขั้นที่ 3” ประโยคนี้ทำให้ลั่วเทียนห่าวสับสน เขาไม่รู้ว่าโจวหั่วต้องการจะ บอกอะไร “เมื่อหลายปีก่อนเนี่ยไห่โดนฆ่าตายในสุสาน เขามีลูกชายคนหนึ่งซึ่ง ก็คือคนที่นั่งอยู่ทางด้านขวาของข้า” โจวหั่วแนะนำเนี่ยอู่ซวง “เอ่อ…” ลั่วเทียนห่าวได้สติขึ้นมาและรีบพูดขึ้น “ข้าขอโทษด้วย ข้า นึกว่าเขาเป็นผู้ติดตามของท่าน….” เขามองไปที่เนี่ยอู่ซวงและพูดขึ้น “เนี่ยอู่ซวง”เนี่ยอู่ซวงโบกมือและตอบกลับ “ไม่เป็นไรขอรับ”“ไม่นานมานี้เนี่ยอู่ซวงได้มาขอให้ข้าช่วย แล้วข้าจะปฏิเสธลูกชายของสหายได้ยังไง ?” โจวหั่วพูดต่อ “แต่เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับตระกูลลั่ว หัวหน้าตระกูลเป็นคนมีเหตุผล ข้าไม่รู้ว่าจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไงจึงมาที่นี่เพื่อตกลงกับหัวหน้าตระกูล”“เกี่ยวกับตระกูลข้ารึ ?” ลั่วเทียนห่าวขมวดคิ้ว “เรื่องอะไรกัน ?”“ไม่นานมานี้มีชายหนุ่มที่ชื่อเนี่ยเวิ่น เขาได้พลั้งมือทำลายรูปปั้นบรรพชนของตระกูลลั่ว ท่านจำเรื่องนี้ได้รึไม่ ?” โจวหั่วถามขึ้นมา“ท่านหมายถึง…”“ใช่ นี่คือเรื่องของหลานข้า” โจวหั่วพูดขึ้น “ข้ารู้ว่าการกระทำนี้ควรได้รับการลงโทษแต่ยังไงซะเขาเป็นลูกของเนี่ยอู่ซวง หากท่านทำได้ข้าหวังว่าท่านจะยกโทษให้กับเขา”รอยยิ้มของลั่วเทียนห่าวหายไป สีหน้าของเขาหม่นลงแม้ว่าเขาจะไม่พอใจ แต่เขาก็ไม่กล้าฉีกหน้าโจวหั่วเขามองไปที่เนี่ยอู่ซวงและพบว่าอีกฝ่ายก้มหน้าไม่กล้าจะมองหน้าเขา“พี่โจว” ลั่วเทียนห่าวพูดขึ้นมาเบา ๆ “ลูกของเขาได้ทำลายรูปปั้นบรรพชนแต่ข้าให้เขาชดเชยตามมูลค่าของรูปปั้น ข้าให้เขารับใช้ตระกูลลั่ว 100 ล้านปี พี่โจวคิดว่าบทลงโทษนี้มันหนักเกินไปรึ ?”“แน่นอนว่าไม่ได้มากเกินไป” โจวหั่วตอบกลับตามความจริงร้อยล้านปีนั้นอาจจะนานแต่ไม่ได้นานสำหรับพวกเขาเลย พวกเขามีชีวิตนิรันดร์“งั้นหากเกิดเรื่องนี้กับท่าน ท่านคิดยังไง ?” ลั่วเทียนห่าวถามขึ้นมาโจวหั่วชะงักไป หากเกิดเรื่องนี้กับเขา เดาว่าเขาคงลงโทษหนักกว่านี้แน่ลั่วเทียนห่าวพูดต่อ “นอกจากมูลค่าของรูปปั้นแล้ว มันยังเป็นเครื่องหมายแสดงถึงความยิ่งใหญ่ สำหรับตระกูลลั่วแล้วมันถือว่าเป็นเกียรติยศของเรา คุณค่าของมันไม่อาจจะวัดได้”เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วมองไปที่โจวหั่ว “ข้าถามตัวเองหลายครั้งข้าเห็นว่าตระกูลลั่วนั้นยุติธรรมแล้ว”“นี่ไม่ใช่การรังแกใคร ตระกูลลั่วเองก็มีหลักการของตัวเอง หากเปลี่ยนเป็นตระกูลอื่น พวกเขาจะจัดการยังไง? เราตระกูลลั่วน่ะสนใจแค่การ