ตอนที่ 1620 โอ้อวด ?

ตอนที่ 1620 โอ้อวด ? เมื่อได้ยินจางหยูเรียกเบเกิลแบบห้วน ๆ ลั่วเทียนห่าว, โจวหั่วและ เนี่ยอู่ซวงก็พากันแปลกใจอย่างมาก “ท่านจาง อย่าหยาบคายกับท่านเบเกิลเช่นนั้น” ลั่วเทียนห่าวรีบพูด ขึ้นมา หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปแล้ว ไม่ใช่แค่จางหยูที่จะโดนลงโทษ แต่ตระกูลลั่วเองก็จะโดนหางเลขไปด้วย แม้แต่บรรพชนก็ไม่ใช่ ข้อยกเว้น เบเกิลคือพระเจ้าของโลกนี้ เขาคือจ้าวแห่งเขตตะวันออกส่วนเหนือ เขาไม่ใช่คนที่ใครจะหาเรื่องได้ โจวหั่วและเนี่ยอู่ซวงกังวลจนไม่กล้าจะหายใจ พวกเขากลัวว่าจางหยู จะพูดอะไรออกไปมากกว่านี้ เมื่อเห็นสีหน้ากังวลของทุกคน จางหยูก็ไม่รู้ว่าจะหัวเราะรึร้องไห้ดี เขาได้เจอกับเบเกิลมาแล้วและได้สู้กับอีกฝ่ายมา แม้ว่าเขาจะไม่รู้ อะไรเกี่ยวกับเบเกิล แต่เขาก็รู้ว่าเบเกิลไม่ใช่คนคิดมาก ลั่วเทียนห่าวนั้นกังวลเกินเหตุ แต่จางหยูก็เข้าใจความคิดของพวกนี้ ยังไงซะพวกนี้ก็ไม่รู้ว่าเบเกิล เป็นคนยังไง พวกนี้รู้จักเบเกิลจากตำนาน ดังนั้นเป็นธรรมดาที่พวก นี้จะต้องเคารพในตัวเบเกิล จางหยูไม่คิดจะอธิบายให้พวกนี้ฟัง ถึงพูดไปมันก็น่าสงสัยและ อาจจะฟังดูเป็นการโอ้อวด “พวกเจ้ารู้รึไม่ว่าวังนิรันดร์อยู่ที่ไหน ?” จางหยูถามขึ้นมา โจวหั่วก้มหน้าและพูดขึ้นมา “วังนิรันดร์นั้นไม่ใช่ที่ธรรมดา ใน ความเห็นของข้าแล้วเราไม่ควรไปที่นั่น ” คนของวังนิรันดร์ล้วนแต่เป็นคนใหญ่คนโต แม้แต่คนที่อ่อนแอที่สุด ก็ไม่ได้ด้อยกว่าโจวหั่ว หากวัดเรื่องพรสรวรรค์แล้ว โจวหั่วก็อาจจะ เทียบพวกนั้นไม่ได้ คนแบบนี้ไม่ควรไปหาเรื่องด้วย ลั่วเทียนห่าวชื่นชมในความกล้าของจางหยู แต่ก็ยังแนะนำออกมา “ท่านจาง ข้ารู้ว่าท่านอยากจะพบกับบรรพชนแต่วังนิรันดร์นั้นปิดอยู่ ตลอด ไม่ให้คนนอกเข้า หากท่านเข้าไปด้านใน มันอาจจะเป็นการ หาเรื่องกับพวกเขา ข้าบอกก่อนว่าคนพวกนั้นล้วนแต่เป็นคนใหญ่โต !”“ไม่ต้องกังวล ข้าเองก็พอมีฐานะอยู่บ้าง” จางหยูยิ้มออกมาแต่ไม่ได้อธิบายอะไร “เจ้าแค่บอกมาว่ามันอยู่ที่ไหนก็พอ“เนี่ยอู่ซวงตื้นตันขึ้นมา เพื่อที่จะช่วยเขา จางหยูถึงกับยอมไปที่วังนิรันดร์เลยรึ ?เขากลัวว่าทั้งชีวิตก็ไม่อาจจะทดแทนบุญคุณจางหยูได้ !“ข้าขอโทษด้วยท่านจาง ข้าไม่อาจจะบอกท่านได้” ลั่วเทียนห่าวพูดขึ้นมาเขาไม่กล้าบอก ไม่งั้นแล้ววังนิรันดร์จะเอาเรื่องเขาได้ เขาไม่อาจจะรับผลลัพธ์ได้จางหยูขมวดคิ้วและมองไปที่โจวหั่ว “เจ้าล่ะ ? เจ้ารู้รึไม่ว่ามันตั้งอยู่ที่ไหน ?”โจวหั่วยิ้มออกมาอย่างขมขื่น “ท่านจาง เราต้องไปที่วังนิรันดร์จริง ๆรึ ?”“แน่นอน” จางหยูพูดขึ้น “เรื่องนี้มีแค่บรรพชนเท่านั้นที่จะเจรจาด้วยได้ หากอยากจะพบกับเขา งั้นเราก็ต้องไปที่วังนิรันดร์”โจวหั่วเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะถอนหายใจออกมา “งั้นเชิญมากับข้า ”เขารู้ว่าถึงเขาจะพูดอะไรไปก็ไร้ความหมาย ตำแหน่งของวังนิรันดร์นั้นไม่ใช่ความลับอะไร แทบทุกคนต่างก็รู้ว่ามันอยู่ที่ไหน หากจางหยูตัดสินใจจะไปที่นั่น งั้นเขาแค่ถามคนในโลกนี้ก็จะรู้ตำแหน่งวังนิรันดร์แล้วโจวหั่วรู้สึกเสียใจขึ้นมา หากเขารู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้เขาคงไม่ขอให้จางหยูเข้ามายุ่ง“หัวหน้าตระกูลลั่ว ข้าขอโทษด้วยที่รบกวน” จางหยูพยักหน้าให้กับลั่วเทียนห่าว “ข้าต้องไปพบกับบรรพชนของเจ้า แต่ข้าก็อยากให้เจ้าทบทวนเรื่องนี้ด้วย”ลั่วเทียนห่าวสลดขึ้นมา เขาอยู่เฉย ๆ แต่กลับมีปัญหามาถึงตัว ดูเหมือนว่าเขาไม่อาจจะหลีกเลี่ยงเรื่องนี้ได้เขาอยากจะห้ามจางหยู แต่เขาก็รู้ว่าไม่มีความสามารถพอ เขาได้แต่ปล่อยให้จางหยูไปเท่านั้นภูเขานิรันดร์คือภูเขาที่โด่งดังที่สุดของโลกนี้ มันไม่ใช่เพราะความใหญ่โตของมัน ตัวภูเขาไม่ได้มีอะไรพิเศษแต่เพราะมันมีวังนิรันดร์ตั้งอยู่ที่นั่น