ตอนที่ 1664 เป้าหมายเล็ก ๆ

ตอนที่ 1664 เป้าหมายเล็ก ๆ มันจริงที่ว่าซางอี๋ว์และซางเหอมีส่วนต้องรับผิดชอบเรื่องนี้ พวกเขา ต้องรับผิดชอบกับการที่มองข้ามเรื่องนี้ หากพวกเขารู้การกระทำ ของคนในตระกูลที่ทำร้ายศักด์ิศรีของผู้ควบคุม พวกเขาจะมองข้าม จริง ๆ รึ ? แม้ว่าพวกเขาจะไม่คิดทำโทษคนในตระกูลหนักหนาแต่ก็ ต้องคิดทบทวนเพื่อไม่ปล่อยให้คนในตระกูลได้ใจ เอาจริง ๆ แล้วด้วยฐานะที่ต่างกันจึงทำให้พวกเขาไม่อาจจะเข้าใจ ความรู้สึกของผู้ควบคุมได้ ในมุมมองของพวกเขามันอาจจะไม่ใช่ เรื่องใหญ่อะไร แต่มันเท่ากับเป็นการดูหมิ่นผู้ควบคุมอย่างหนัก มันก็เหมือนกับจักรพรรดิที่มักจะมองข้ามคนทั่วไป แม้จะได้รับรู้ ประสบการณ์ของคนเหล่านั้นแต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะรู้สึกแบบ เดียวกัน นี่คือความแตกต่างในด้านฐานะ ! แต่ซางเหอและซางอี๋ว์ไม่ได้มีอำนาจสูงแบบนั้น ไม่งั้นแล้วพวกเขา คงกดดันอู๋ยงและคนอื่น ๆ หนักกว่านี้แน่ อู๋ยงและคนอื่น ๆ คงได้แต่ รับใช้ตระกูลซางไปตลอดชีวิต บอกได้ว่าซางเหอและซางอี๋ว์น่ะมองข้ามเรื่องนี้ไป อู๋ยงเข้าใจมันอย่างชัดเจน ซางเหอและซางอี๋ว์มีต้นกำเนิดที่สูงส่งและ มีอำนาจ บางทีพรสวรรค์ของซางเหออาจจะโดดเด่นแต่การดูแลและ ปกครองนั้นไม่ได้โดดเด่นไปตามด้วย พวกเขาเชื่ออย่างง่ายดายว่า ด้วยความแข็งแกร่งและความเมตตาของพวกเขาแล้ว พวกเขาน่าจะ ได้รับความจงรักภักดี หากแต่จิตใจคนนั้นยากที่จะหนักแน่น ถ้าคนถือหางเสือควบคุมหาง เสือไม่มั่นคงก็เป็นการยากที่จะควบคุมสำนักได้! นอกซะจากว่ามีความแข็งแกร่งเพียงพอที่จะบดขยี้ทุกอย่างได้ ! บางทีตระกูลซางอาจจะมีวิธีรับมือ แต่น่าเสียดายที่พวกเขาไม่อาจจะ ตามความแข็งแกร่งของสำนักต้าหยู่ได้ บวกกับเมื่อตระกูลซางรุ่งเรือง ขึ้นก็ทำให้นิสัยของผู้คนตกต่ำลง พวกเขาคิดว่าตัวเองสูงส่งกว่าผู้ใดจนนำไปสู่โศกนาฏกรรมครั้งนี้“อย่าพูดเรื่องพวกนั้นเลย” อู๋ยงส่ายหน้า “เรื่องในอดีตข้าไม่อาจจะกลับไปแก้ไขได้ จ้าวสิงและจ้าวเต๋อคงโดนท่านจางหมายหัวแล้วผลลัพธ์ถูกกำหนดไว้แล้ว เมื่อไม่มีสองคนนั่นแล้วกลุ่มของพวกเขาคงแตกออกเป็นแน่ หากข้าทำได้ ข้าหวังว่าจะได้ติดตามท่านจางเหมือนกับคุณหนู…” นี่เป็นครั้งแรกที่เขาพูดความในใจออกมา“ท่านเองก็ใช่ว่าจะแย่ ท่านจางไม่น่าจะปฏิเสธไม่ใช่รึ ?” ซางอี๋ว์พูดขึ้น“ยังไงซะข้าก็เคยทรยศพ่อเจ้ามาก่อน แม้ว่าจะไม่ได้เกี่ยวข้องกับแผนการของสองพ่อลูกนั่นแต่หลังจากนั้นข้าก็เข้าร่วมกับสองคนนั้น มันคือความจริงที่ไม่อาจจะปฏิเสธได้ บางทีในสายตาของท่านจางแล้ว ข้าคงเป็นนกสองหัว” อู๋ยงยิ้มออกมาอย่างขมขื่น “คนแบบข้านั้นข้าเกรงว่าท่านจางจะไม่ยอมรับ …”ซางอี๋ว์ไม่ได้พูดอะไรออกมา แม้ว่านางจะเข้าใจเหตุผลของอู๋ยงและในใจไม่มีความแค้นเคืองใด ๆ แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะตัดสินแทนจางหยูซานเหอและเหยียนอู้ฟังอยู่เงียบ ๆ ไม่พูดอะไรออกมา พวกเขาไม่รู้ว่าซางอี๋ว์และอู๋ยงพูดคุยอะไรกันและไม่สนใจที่จะฟังด้วย พวกเขามีแค่จางหยูในสายตา นั่นคือเจ้านายของพวกเขา คำสั่งของเจ้านายเหนือกว่าทุกอย่าง“เจ้ายังไม่กลับอีกรึ ?” ชายแก่มองไปที่ฉินเฟย “เจ้าอยากเข้าร่วมการทดสอบขั้น 2 รึ ?”ฉินเฟยไอแห้ง ๆ ออกมา “ผู้เยาว์อยากรอดูจางหยู …ไม่สิ ท่านจางเพื่อดูว่าเขาจะผ่านการทดสอบขั้น 2 ระดับ 3 ได้รึไม่” จางหยูนั้นยังดูเด็ก ใบหน้าและท่าทีของจางหยู ทำให้จางหยูยังดูเป็นเด็กอยู่ เขาถึงกับรู้สึกว่าจางหยูนั้นเด็กกว่าเขาอีก พูดโดยทั่วไปแล้วยิ่งแก่และมากประสบการณ์เท่าไหร่ก็ยิ่งดูซับซ้อนเท่านั้นหากมองความคิดและมองเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายก็อาจจะบอกได้ว่าอีกฝ่ายมีอายุเท่าไหร่กัน