ตอนที่ 1688 : เสี่ยวเสียทะลวงผ่าน

จางหยูไม่คิดว่าลั้วตี้จะเดินทางออกไปแบบนี้ ด้วยความทรงจำของไป่หลิงและไป่ลู่นั้นน่าจะรับรู้ถึงผลประโยชน์จากสำนักคังเฉียงได้ แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นลั้วตี้ก็เลือกที่จะเดินทางออกไปโดยไม่ลังเล พวกนางถึงกับไม่รอพบจางหยู มันเห็นได้ว่าลั้วตี้น่าจะได้รับผลกระทบจากความทรงจำของไป่หลิงและไป่ลู่ไม่ใช่น้อย ไป่หลิงน่ะชอบจางหยู อันที่จริงหลายคนก็รู้สึกแบบนี้ แม้แต่จางหยูเองก็รู้เรื่องนี้ แต่ไป่หลิงก็คือไป่หลิง ลั้วตี้ก็คือลั้วตี้ ทั้งสองคนไม่ใช่คนเดียวกัน ลั้วตี้คือยอดฝีมือเก่าแก่ เธอคือราชินีผู้สูงส่ง คนแบบนั้นไม่มีทางสนใจอารมณ์รักใคร่พวกนี้ หากนางชอบจางหยู นางอาจจะบอกความรู้สึกของนางออกมา หากเป็นความรู้สึกในอดีตแล้ว นางคงเลือกที่จะทิ้งมันไป ยังไงซะนางก็กลับมาเกิดใหม่ ความทรงจำและความรู้สึกแต่ละร่างนั้นอาจจะแตกต่างกัน หากเอาความทรงจำและความรู้สึกมาปนกัน งั้นไม่ใช่ว่านางจะรักหลายคนรึไง ? “ บางทีนางอาจจะปรับตัวไม่ได้ ” เจ้าสำนักพูดขึ้น “ มันอาจจะต้องใช้เวลาสักพักกว่าที่นางจะปรับตัวกับความทรงจำได้ เมื่อนางปรับตัวได้ นางอาจจะกลับมา ” หากลั้วตี้ปรับตัวกับความทรงจำและความรู้สึกของร่างที่กลับมาเกิดใหม่ได้ และกล้าเผชิญหน้ากับจางหยูและสำนักคังเฉียงนั่นก็คงเป็นเรื่องที่น่ายินดี ตอนนี้ชัดแล้วว่านางไม่อาจจะทำแบบนั้นได้ เมื่อนางไม่อาจจะทำเช่นนั้นได้ เป็นธรรมดาที่นางเลือกจะจากไป จางหยูพูดขึ้นมา “ น่าเสียดาย ลั้วตี้เองก็อยู่รุ่นเดียวกับข้า พรสวรรค์ที่นางมีก็สูง หากอยู่ในสำนักคังเฉียงต่อ นางคงก้าวหน้าอย่างมาก ในโลกปิดและทรัพยากรที่น้อยนิด การที่นางขึ้นมาถึงระดับนี้ได้ก็แสดงให้เห็นถึงพรสวรรค์ที่นางมี ” จากจุดนี้นางเหนือกว่าหยวนฉิง, ฝานกู่, หงจวินและคนอื่นๆด้วยซ้ำ ยังไงซะพวกนี้ก็มีเงื่อนไขที่ดีกว่า ความสำเร็จของพวกนี้เกี่ยวโยงกับโลกที่สร้างขึ้นมา แต่ลั้วตี้น่ะก้าวหน้าขึ้นมาด้วยตัวเองจนถึงระดับนี้ได้ แม้ว่าจะเสียดายแต่จางหยูก็ไม่ได้คิดอะไรมาก พรสวรรค์แค่นี้ไม่เพียงพอให้เขาสนใจ ยังไงซะเขาก็มียอดฝีมือจำนวนมากในสังกัด แม้แต่ผู้ควบคุมขั้น 8 ก็ยังมี ในทางกลับกันแล้วการที่ลั้วตี้แยกตัวออกไปนั้นเขาไม่จำเป็นต้องใส่ใจมากนัก ไม่กี่วันต่อมา ไอรีนโนเวล จางหยูก็ได้เรียกจ้านเทียนเกอ, หลินเป่ยชาน, เกลดันและคนอื่นๆเพื่อเตรียมตัวเดินทางออกจากที่นี่ ไม่รู้ว่าเพราะรับรู้ได้ว่าจางหยูจะจากไปหรือตั้งใจแต่เดิมอยู่แล้ว ตอนที่จางหยูและคนอื่นๆกำลังจะเดินทางออกไปนั้นเสี่ยวเสียก็ได้ปรากฏตัวขึ้นมาด้วยท่าทีตื่นเต้น “ นายท่านข้าทะลวงผ่านได้แล้ว ! ” เสี่ยวเสียหัวเราะออกมา “ ข้าขึ้นเป็นกึ่งผู้สร้างได้แล้ว ! ”กึ่งผู้สร้างนี่เท่ากับจิตปฐมบทโกลาหลแล้ว ในอีกความหมายคือตอนนี้เสี่ยวเสียเรียกได้ว่าเป็นจิตวิญญาณก็ว่าได้อาจจะกล่าวได้ว่ามันคือจิตปฐมบทโกลาหลที่กำเนิดขึ้นมาด้วยการบ่มเพาะทักษะเทพอสูร บางทีมันอาจจะแข็งแกร่งกว่าจิตปฐมบทโกลาหลที่เพิ่งกำเนิดขึ้นมา“ ดีมาก ” จางหยูหัวเราะออกมา “ เมื่อเจ้าทะลวงผ่านได้แล้ว งั้นก็มากับเรา ”เสี่ยวเสียที่ขึ้นเป็นกึ่งผู้สร้างสามารถทนการกัดกร่อนของโกลาหลได้แล้ว“ เดินทางไปด้วยรึ ? ” เสี่ยวเสียตาเป็นประกาย “ จะให้ไปไหนกัน ?”จางหยูยิ้มออกมาและพูดขึ้น “เจ้าไม่อยากเห็นรึไงว่าโกลาหลแห่งนี้กว้างใหญ่แค่ไหน ?”เสี่ยวเสียใจเต้นรัว “ ข้าไม่ไปไม่ได้รึ ?แม้ว่าโกลาหลนี้จะใหญ่โตแต่ข้าก็ไม่ได้ใส่ใจนัก….” เขาไม่ได้เกรงกลัวอันตราย ยังไงซะในทางทฤษฎีแล้วมีแค่ผู้ควบคุมขั้น 9 เท่านั้นที่จะทำลายเขาได้แต่ด้านนอกนั้นแปลกประหลาดและซับซ้อนเกินไป มันจะมีที่ไหนที่สบายไปกว่าสำนักคังเฉียงได้อีกที่นี่มีอาหาร, เครื่องดื่ม, สหายและของอื่นๆ อยู่ที่นี่ไม่ดีรึไง ?เอาจริงๆแล้วมันไม่อยากออกจากที่ที่สบายแห่งนี้“ ไม่ เจ้าน่ะสนใจ ” จางหยูดึงเสี่ยวเสียและลากเสี่ยวเสียไปด้วย “ ไปดูแล้วเจ้าจะสนใจเอง ”เสี่ยวเสียตัวสั่นด้วยความกลัว “ ไม่ นายท่าน ขอข้าอยู่ที่นี่ต่อเถอะ ”ถึงเสี่ยวเสียจะขอร้องแต่จางหยูก็ยังทำการเปิดมิติออกและลากเสี่ยวเสียเข้าไปในโกลาหลด้วย