ตอนที่ 1751 : การตกตะลึงของซังหนานเทียน

ในโลกจำลอง จางหยูและซังหนานเทียนได้เข้าต่อสู้กัน ในพริบตาความเร็วของทั้งสองก็ขึ้นไปจนถึงระดับที่น่ากลัว การโจมตีดุดันเกิดขึ้น การโจมตีแต่ละครั้งมีพลังประทุออกมาจนส่งผลต่อโลกจำลองมากขึ้นเรื่อยๆ ตูม ตูม ตูม… การปะทะกันอย่างต่อเนื่องนั้นทำให้เกิดพลังสร้างอันน่ากลัวกระจายไปโดยรอบ โลกจำลองสั่นไหวหนักขึ้นเรื่อยๆราวกับจะทนรับพลังไม่ไหว ความเข้าใจระดับ 9,000 เท่าของซังหนานเทียนนั้นทำให้พลังแข็งแกร่ง เมื่อรวมกับการที่จางหยูยั้งมือเอาไว้ มันจึงทำให้ซังหนานเทียนปล่อยพลังออกมามากขึ้นๆเรื่อย เขาแทบไม่ยั้งมือในการโจมตีเลย ทั้งสองคนปะทะกันหลายล้านครั้งพร้อมกับพลังสร้างที่กระจายไปโดยรอบ การต่อสู้ที่ดุเดือดแบบนี้ถึงกับทำให้ซังหนานเทียนรู้สึกเหนื่อยล้าไปด้วย เขาหอบหายใจออกมาและมองไปที่จางหยูด้วยความแปลกใจ “ เด็กน้อย ความแข็งแกร่งของเจ้ามากกว่าที่ข้าคิดว่าไว้มาก ! ” จางหยูทำท่าเหนื่อยและบาดเจ็บ เขาก็หอบออกมาเช่นกัน “ ผู้อาวุโสเองก็แกร่งกว่าที่ข้าคิดไว้มาก ” “ เด็กน้อย เจ้าคงปกปิดความแข็งแกร่งที่แท้จริงเอาไว้สินะ ?” ตอนนั้นเองซังหนานเทียนก็ถามขึ้นมา จางหยูแปลกใจ “ ผู้อาวุโสหมายถึงอะไรกัน ?” ซังหนานเทียนมองไปที่จางหยูแล้วพูดขึ้น “ เจ้าคิดว่าข้ามีตาไว้ประดับรึไงถึงจะมองไม่ออก เจ้าแสร้งทำเป็นบาดเจ็บตั้งแต่แรกแล้วสินะ ? หลังจากที่สู้กันมานาน บาดแผลกลับไม่ส่งผลอะไรต่อพลังของเจ้าเลย ชัดแล้วว่ามันขัดแย้งกัน เจ้าคิดว่าข้าโง่รึไง?” จางหยูส่ายหน้า ไม่คิดเลยว่าซังหนานเทียนจะมองออก เขาหยุดหอบพร้อมกับบาดแผลที่ฟื้นฟูขึ้นจนหายไปในไม่กี่อึดใจ “ในเมื่อท่านมองออกแล้ว ข้าก็คงไม่เสแสร้งอีกต่อไป” จางหยูมองไปที่ซังหนานเทียน “ ข้าไม่ได้เสแสร้งแล้ว ข้าไม่ได้บาดเจ็บเลย ”ซังหนานเทียนพูดขึ้น “ ไม่ได้บาดเจ็บจริงๆ!”จางหยูพูดขึ้น “ ผู้อาวุโสมองออกตั้งนานแล้วไม่ใช่รึ ?”“ มองออกกับผีสิ ” ซังหนานเทียนอดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา “ คลื่นพลังของเจ้าหนาแน่น ทำไมข้าจะมองไม่ออก ? ข้าแค่อยากหลอกเจ้าแต่ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะหลอกง่ายแบบนี้”จางหยูแปลกใจ ซังหนานเทียนนี่เจ้าเล่ห์จริงๆ !ในเวลาเดียวกันซังหนานเทียนก็บ่นออกมา “ เจ้าจิ้งจอกน้อย ! ”“ ถึงท่านจะมองออกรึไม่แต่มันก็คือการประมือ ข้าจะบอกความจริง ” จางหยูผายมือออก “ ข้าไม่ได้บาดเจ็บ บาดแผลทั้งหมดข้าสร้างขึ้นมาเพื่อทำให้ท่านสับสน”มุมปากของซังหนานเทียนกระตุก “ ไม่บาดเจ็บเลยสักนิดรึ”จางหยูยักคิ้ว “ ทำไมกัน ?”“ หลังจากที่สู้กันมานานเจ้ากลับไม่เหนื่อยและไม่บาดเจ็บ กลับเป็นข้าเองที่เหนื่อยแทน แม้แต่ข้าในสภาพที่พร้อมที่สุดก็ไม่อาจจะทำแบบเจ้าได้ ตอนนี้ข้าเกรงว่าข้าไม่อาจจะเป็นภัยต่อเจ้าได้… มันจำเป็นจะสู้ต่อรึ ?ข้าไม่ได้มีงานอดิเรกในการรังแกผู้อื่น ”“ เมื่อได้เริ่มประมือแล้ว มันก็ไม่ใช่ผู้อาวุโสที่มีสิทธิ์บอกว่าจะจบเมื่อไหร่ “ จางหยูพูดขึ้น “ผู้เยาว์ไม่ตกลงกับข้อเสนอนี้ ท่านไม่อยากจะสู้ต่อรึ ? ”ซังหนานเทียนหรี่ตาลง “ หากข้าไม่ต้องการทำสิ่งใด มันก็ไม่มีใครบังคับข้าได้ ”จางหยูยิ้มออกมา “ งั้น…ก็ต้องลองดู ”เขาเข้าโจมตีซังหนานเทียนอีกรอบด้วยหมัด เขาไม่เชื่อว่าซังหนานเทียนจะไม่คิดรับมือแน่นอนว่าซังหนานเทียนเองก็ต่อยกลับมา��