ตอนที่ 1756 : พบเจอสหายเก่า

ซุนวูโดนขังอยู่ในคุกกระทั่งขยับตัวก็ยังทำไม่ได้ แล้วเขาจะสู้กับจางหยูได้ยังไง ? ซุนวูไม่ยอมแพ้และยังดิ้นรนต่อแต่สุดท้ายก็เสียเปล่า ไม่ว่าเขาจะดิ้นรนแค่ไหนแต่ก็ไม่อาจจะทำลายคุกนี้ไปได้ เขาไม่อาจจะขยับได้แม้แต่นิ้ว นี่คือความพ่ายแพ้ที่แย่ที่สุดตั้งแต่ที่เขาขึ้นมาถึงขั้นที่ 9 มันคือการต่อสู้ที่ไม่อาจจะยอมรับได้ แต่ซุนวูกลับไม่ได้หงุดหงิด เขากลับยิ้มออกมา จางหยูลบคุกออกและพูดขึ้น “ ตอนนี้เจ้าบอกให้พี่เจ้าออกมาได้รึยัง ?” ความอคติที่ซุนวูมีต่อจางหยูหายไปและแทนที่ด้วยความชื่นชมแทน “ สบายใจได้ เมื่อข้ารับปากแล้วไม่มีทางผิดคำพูด แต่เจ้าต้องบอกข้าก่อนว่าเจ้าอยู่ระดับไหนกัน” แม้ว่าความแข็งแกร่งของเขาจะทัดเทียมกับซังหนานเทียน, ซื่อซินและคนอื่นๆไม่ได้ แต่ในหมู่ระดับพันเท่าแล้วเขาก็อยู่อันดับกลางๆแต่ความแข็งแกร่งระดับนี้กลับถูกจางหยูจัดการได้ง่ายๆ เขาไม่อาจจะต้านทานได้เลยแม้แต่น้อย มันยากที่จะคิดได้ว่าจางหยูนั้นแข็งแกร่งเพียงใด “ เจ้าขึ้นไปถึงระดับหมื่นเท่าแล้วรึ ?” ซุนวูมองไปที่จางหยูด้วยท่าทีคาดหวัง จางหยูส่ายหน้าและพูดขึ้น “ ความแข็งแกร่งของข้าเกือบถึงระดับหมื่นเท่าเท่านั้น” เขาไม่ได้บอกความจริง ความแข็งแกร่งของเขาเหนือกว่าระดับหมื่นเท่าแต่การใช้พลังสร้างยังด้อยอยู่ เขากลัวว่าหากเปิดเผยความแข็งแกร่งที่แท้จริงออกไป ซุนวูจะกลัวและกลับคำพูด ซุนวูแสดงสายตาผิดหวังออกมาแต่เขาก็ยังพอใจอยู่ “ ไม่ถึงหมื่นเท่า…แต่ก็ยังถือว่าดี” เมื่อได้ยินแบบนั้นจางหยูก็สับสน ซุนวูผู้นี้หมายถึงอะไรกันแน่ ? สิ่งที่ทำให้จางหยูสับสนที่สุดคือทำไมซุนวูถึงได้แสดงท่าทีผิดหวังออกมาเมื่อบอกว่าเขาแค่เกือบถึงระดับหมื่นเท่า ? ซุนวูอยากให้เขาอยู่ระดับหมื่นเท่ารึไง ? เขาไม่เข้าใจเลย “ บางคนบอกว่าเจ้าน่ะแข็งแกร่ง เจ้าแกร่งกว่าระดับหมื่นเท่าจนทัดเทียมกับพี่ข้าได้” ซุนวูมองไปที่จางหยู “ ตอนนี้ดูเหมือนว่าความแข็งแกร่งของเจ้าจะด้อยกว่าที่นางบอกไว้ แต่ก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่ ด้วยการเติบโตของเจ้าแล้ว ข้าเกรงว่าคงอีกไม่นานเจ้าก็จะขึ้นไปถึงระดับหมื่นเท่าได้”“ บางคนพูดถึงข้ารึ ?” จางหยูแปลกใจแน่นอนว่ามันคงเป็นคำชมสูงสุดจากปากผู้นำวิหารหากในโลกตันเถียน จางหยูคงสมควรได้รับคำประเมินเช่นนั้นแต่ในโกลาหลแห่งนี้ชัดแล้วว่าเขาด้อยกว่ามาก“ เขาส่งคนไปที่สำนักคังเฉียงเพื่อตรวจสอบข้ารึ ?” จางหยูเดา “ พวกเขาไปที่โลกตันเถียนมาแล้วรึ ?”ตอนที่จางหยูคิดอยู่นั้น ซุนวูก็พูดขึ้นมา “ เจ้ารอที่นี่ก่อน ข้าจะไปเรียกพี่ข้ามา”เขามองไปที่จางหยูพร้อมกับยิ้มแปลกๆออกมา “ เจ้าควรจะเตรียมตัวให้ดี หวังว่าเจ้าจะไม่แปลกใจเมื่อได้พบนาง”“ เจ้าหมายความว่ายังไง ?” จางหยูยักคิ้ว“ เมื่อเจ้าเห็นนาง เจ้าจะเข้าใจเองว่าข้าพูดถึงอะไร” ซุนวูยิ้มออกมาแต่ไม่ได้อธิบายอะไรต่อจางหยูสงสัยแต่เขาก็ไม่ได้หยุดซุนวูเอาไว้ เขาลบโลกจำลองออกและปล่อยให้ซุนวูเดินทางออกไป เขายืนรออยู่เงียบๆและคิดว่าซุนวูพูดถึงอะไรผ่านไปกว่าครึ่งชั่วธูปจางหยูก็รับรู้ได้ว่าด้านนอกโลกนี้มีการผันผวนขึ้นมา“ มาแล้ว !” การรับรู้ของจางหยูแผ่ออกไป เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองก็พบกับคนที่คุ้นเคยที่ปรากฏตัวขึ้นมาพร้อมกับซุนวู เขาอดไม่ได้ที่จะสะดุ้งนางเป็นผู้หญิงที่งดงาม“ อาจารย์ ไม่ได้เจอกันนาน” ผู้หญิงคนนั้นยิ้มและพูดขึ้นมาจางหยูแทบไม่เชื่อสิ่งที่เกิดขึ้น