ตอนที่ 1762 : สร้างโกลาหลขึ้นมาใหม่

“ โครงการโกลาหล ?” จางหยูคิ้วขมวดเล็กน้อย “ เจ้าหมายถึงอะไร ?” กล้าตั้งชื่อโครงการว่า ‘โกลาหล’ เห็นได้ชัดว่าไม่ธรรมดา เรื่องนี้ทำให้เขานึกถึงตำนานของวิหารอวี๋ฮุ่นที่ซังหนานเทียนเคยเล่าให้ฟัง ตำนานบอกว่ามีคนระดับหมื่นเท่าที่ซ่อนตัวอยู่มากกว่าหนึ่งคนได้เดินทางไปในที่ที่ไม่มีใครรู้จัก มันเหมือนกับว่าพวกเขาวางแผนบางอย่างเอาไว้ แต่ตำนานนี้ไม่ได้มีหลักฐานใดๆ มันไม่มีทางที่จะตรวจสอบได้ โครงการโกลาหลนี่เกี่ยวข้องกับตำนานนั้นรึ ? เมื่อเห็นว่าจางหยูแสดงท่าทีสงสัยออกมา ซุนเมิ่งก็แปลกใจ นางนึกว่าจางหยูรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว “ ไม่ใช่ว่าอาจารย์เป็นคนรุ่นเก่ารึ ?” ซุนเมิ่งถามขึ้นมา “ ใครบอกเจ้าว่าข้าเป็นผู้อาวุโสกลับมาเกิดใหม่? “ จางหยูอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “ ข้าก็คือข้า ไม่ได้มีตัวตนอื่น “ เขาเคยเกิดใหม่มาก็จริง แต่ชีวิตก่อนนั้นเขาเป็นแค่คนจีนทั่วไป เขาไม่ใช่ยอดฝีมือ ซุนเมิ่งคิดมาตลอดว่าจางหยูเป็นยอดฝีมือกลับมาเกิดใหม่ แต่จางหยูกลับปฏิเสธ มันทำให้นางสับสน “ ไม่ว่าข้าจะกลับมาเกิดใหม่รึไม่แต่มันเกี่ยวอะไรกับสิ่งที่เจ้าเรียกว่าโครงการโกลาหล ?” จางหยูถามขึ้นมา “ หากท่านเป็นผู้อาวุโสกลับมาเกิด ท่านคงเคยได้ยินเรื่องโครงการโกลาหล “ ซุนเมิ่งพูดขึ้นจางหยูส่ายหน้า “ ข้าไม่เคยได้ยินเรื่องนี้ มันคงทำให้เจ้าผิดหวังอย่างมาก ข้าเคยได้ยินเกี่ยวกับตำนานของวิหารอวี๋ฮุ่นจากซังหนานเทียน ทำไมเจ้าพูดถึงโครงการนี้ มันเกี่ยวข้องกับตำนานนั้นงั้นรึ “?“ ข้ารู้ว่าตำนานที่ท่านพูดถึงหมายถึงอะไร “ ซุนเมิ่งพูดขึ้น “ พูดไปแล้วโครงการโกลาหลนั้นก็เกี่ยวข้องกับตำนานจริงๆ เอาให้แม่นยำคือตำนานที่ว่าคือส่วนหนึ่งในโครงการ “จางหยูตาเป็นประกายขึ้นมา “ งั้นก็มีราชาซ่อนตัวอยู่จริงๆสินะ ? “เขาแสดงสายตาคาดหวังออกมา เขาสงสัยว่าโครงการนั้นคืออะไร ทำไมราชาพวกนั้นถึงต้องเข้าร่วมโครงการนี้ ?เมื่อได้ยินคำถามจากจางหยู ซุนเมิ่งก็สูดหายใจเข้าลึกๆแล้วแสดงสีหน้าจริงจังออกมา “ ราชานั้นมีอยู่จริง ตามตำนานบอกว่ามันมีราชาจำนวนมาก แต่พวกเขาไม่ได้อยู่ในโกลาหล “คำพูดของซุนเมิ่งได้ยืนยันตัวตนของราชาแต่ประโยคส่วนหลังนั้นจางหยูไม่เข้าใจ“ ไม่ได้อยู่ในโกลาหล ?” จางหยูสับสน “แล้วไปอยู่ที่ไหนกัน ?”ซุนเมิ่งมองไปที่จางหยูด้วยสายตาที่ราวกับอ่านความคิดของจางหยูออก นางยิ้มแล้วพูดขึ้นมา “ อาจารย์ หากข้าเดาไม่ผิดโลกผานหลง, โลกการผันแปรของดวงดาวและโลกอื่นๆก็ไม่ได้อยู่ในโกลาหลเช่นกันไม่ใช่รึ ?”จางหยูใจสั่น เขาเก็บความลับนี้มาหลายหมื่นปีแล้วแต่กลับถูกซุนเมิ่งมองออกต้องรู้ก่อนว่าแม้แต่เสี่ยวเสีย, เสี่ยวหลิงเอ๋อร์หรือแม้แต่คนที่อยู่ในโลกตันเถียนก็ไม่ได้อยู่ในโกลาหลแห่งนี้ แต่มันคือที่ที่เหมือนกับโกลาหลมันทำให้จางหยูสับสนแต่ไม่นานเขาก็ใจเย็นขึ้นมาได้จางหยูไม่ได้ปฏิเสธแต่กลับพูดขึ้นมาอย่างใจเย็น “ เจ้ารู้ได้ยังไง ? “ เมื่อซุนเมิ่งถามออกมาแบบนี้ งั้นมันก็บ่งบอกว่าซุนเมิ่งต้องมั่นใจ เขาไม่จำเป็นต้องปฏิเสธ “ เพราะวิหารมีบันทึกเกี่ยวกับโกลาหลทั้งหมด ข้าได้ตรวจสอบบันทึกแต่ก็ไม่พบโลกเหล่านั้น ข้าไม่ได้พบโลกบรรพกาล โลกผนึกเทพหรือโลกอื่นๆ“ ซุนเมิ่งหัวเราะออกมา “ จากนั้นข้าก็เดาออก บางทีโลกเหล่านั้นอาจจะไม่อยู่ในโกลาหล “