ตอนที่ 1777 : พบอัลเวอร์อีกครั้ง

จางหยูได้ถามต่อ แต่ต้วนเทียนหยานั้นก็ไม่อาจจะตอบอะไรได้มากนัก ดูเหมือนว่าเขาจะมีประโยชน์น้อยกว่าจ้านเทียนเกอซะอีก แม้ว่าจ้านเทียนเกอจะไม่ได้มีข้อมูลเท่ากับต้วนเทียนหยา แต่อย่างน้อยก็ยังมีความทรงจำในสุสานที่ครบถ้วน เขาถึงกับบอกได้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน แต่ต้วนเทียนหยานั้นไม่อาจจะบอกได้เลยว่าตัวเองอยู่ในสุสานนานแค่ไหนแล้ว ความแตกต่างระหว่างทั้งสองหลังจากที่โดนครอบงำนั้นบ่งบอกได้ถึงความแข็งแกร่งของทั้งสอง ผู้นำในตำนานยังไงซะก็เป็นผู้นำในตำนาน พวกเขาไม่ใช่คนที่ผู้นำขั้นที่ 8 ทั่วไปจะมาเทียบได้ เมื่อเห็นว่าต้วนเทียนหยาไม่อาจจะให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์ได้อีก จางหยูก็ได้พูดขึ้น “ ตอนนี้เจ้าไปพักในโลกป่าก่อน หากมีเรื่องอะไร ข้าจะเรียกเจ้าเอง..” นี่ไม่ใช่การแนะนำแต่นี่เป็นคำสั่ง เมื่อถูกช่วยมา ต้วนเทียนหยาก็ต้องทำประโยชน์ให้กับสำนักคังเฉียง จางหยูไม่ได้รู้สึกผิดอะไรกับการทำแบบนี้ ต้วนเทียนหยายังไม่ทันได้ตอบกลับ จางหยูก็ได้ส่งต้วนเทียนหยาเข้าไปที่โลกป่า ตอนที่ต้วนเทียนหยาได้สติกลับมาเขาก็มาถึงโลกป่าแล้ว สุดท้ายเมื่อไม่มีทางเลือกอื่นเขาก็ต้องหาที่พักให้กับตัวเอง แม้ว่าจะถูกจางหยูจำกัดอิสระเอาไว้ แต่ต้วนเทียนหยาก็ไม่ได้ถูกไล่ออกไปจากโลกป่า ถึงจะโดนขังไว้ที่นี่แต่ก็ยังดีกว่าการโดนลิดรอนสติไป จางหยูช่วยเขาไว้จากสุสาน เขาเป็นหนี้ชีวิต เขาจะกล้าบ่นได้ยังไง ? …. หลังจากที่จัดการเรื่องต้วนเทียนหยาแล้ว จางหยูก็จับตาดูสถานการณ์ในสุสานต่อ ตอนนั้นเองจางลู่ก็เดินหน้าต่อไปยังวิหารที่ใกล้ที่สุด วิหารที่จางหยูเคยไปและได้พบกับอัลเวอร์ จิตสุสานยังไม่ได้ปรากฏตัวขึ้นมา บางทีมันอาจจะคิดว่าสามารถลบจางลู่ไปตอนไหนก็ได้ จึงไม่ได้รีบร้อนรึอาจจะโดนบางอย่างยับยั้งเอาไว้จึงไม่มีเวลามาจัดการกับจางลู่ ไม่นานจางลู่ก็มาถึงวิหารได้ วิหารไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิมเลย ประตูยังคงปิดอยู่ ที่ประตูมีกลุ่มผู้นำรวมถึงผู้ควบคุมขั้น 9 แต่ละคนต่างก็แผ่พลังสร้างของตัวเองออกมาเพื่อทำการบูชายัญ จางลู่เดินเข้าไปก่อนจะผลักประตูให้เปิดออกอ่างช้าๆ เสียงประตูนั้นทำให้พวกหุ่นเชิดตื่นขึ้น พวกนั้นพากันมองมาที่จางลู่ทันที กลุ่มผู้นำและผู้ควบคุมขั้น 9 ที่นี่ดูคุ้นตาอย่างมากอัลเวอร์ ! หัวหน้าของที่นี่คืออัลเวอร์ !แต่ตอนตี้สติของอัลเวอร์เหมือนจะโดนกลืนกินไปแล้ว เขาได้กลายเป็นหุ่นเชิดอย่างสมบูรณ์ หากเทียบกับอัลเวอร์ก่อนหน้านี้แล้วแทบไม่อาจจะเทียบกันได้เลยจางลู่จำภารกิจที่จางหยูบอกมาได้ เขามองไปที่อัลเวอร์และคนอื่นๆ เขาไม่รอให้พวกนั้นได้โจมตีและได้ส่งพวกนั้นกลับไปที่โลกตันเถียน สำหรับว่าจิตสุสานจะรู้เรื่องนี้รึไม่นั้นจางลู่ไม่ได้กังวลจนกระทั่งส่งทุกคนเข้าไปในโลกตันเถียนได้และพบว่าจิตสุสานไม่ได้โผล่มา จางลู่ก็อดไม่ได้ที่จะสงสัย “ มันไม่ใส่ใจเลยรึ?”แม้จะไม่รู้ว่าจิตสุสานคิดอะไรแต่เมื่อจิตสุสานได้กักขังผู้นำและอัลเวอร์ไว้ที่นี่และให้พวกนี้ใช้พลังสร้างให้ งั้นก็ต้องมีเป้าหมาย เมื่อจางลู่เอาคนเหล่านี้ออกจากที่นี่ จิตสุสานกลับยังเฉยเมยราวกับว่าไม่รู้ตัว มันดูแปลกประหลาดจิตสุสานไม่ได้ใส่ใจที่นี่รึอยากที่จะเล่นกับเขาต่อ ไม่ก็จิตสุสานไม่อาจจะลงมืออะไรได้แม้ว่าจางลู่จะยังระวังตัวอยู่แต่เขาก็ผ่อนคลายขึ้นมาเล็กน้อย ไม่ว่าจะมีเหตุผลอะไรแต่มันก็ถือว่าเป็นเรื่องดีสำหรับเขาหลังจากค้นหาสักพัก จางลู่ก็ไม่ได้พบอะไรที่เกี่ยวข้องกับทักษะระดับสูง รูปปั้นนั้นเหมือนจะไม่มีอะไรพิเศษ“ หากทำลายลานนี่ มันจะปรากฏตัวรึไม่ ? ” จางลู่มองไปที่ลานใจกลางวิหารด้วยตาที่เป็นประกายเขาคิดถึงบอลโลหิตในเขตหวงห้าม หากทำลายลานแห่งนี้ มันจะทำให้พลังของบอลโลหิตนั้นลดลงรึไม่ ?จางลู่ส่งความคิดไปให้กับจางหยู ไม่นานเขาก็ได้คำสั่งจากจางหยูให้ทำลายลานแห่งนี้ !ไม่ใช่แค่ลานแห่งนี้แต่ยังรวมไปถึงลานอื่นๆด้วย เมื่อพบแล้วให้ทำลายทันที ! ด้วยคำสั่งของจางหยู จางลู่ก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เขาได้ก้าวออกไปเบาๆแต่กลับมีพลังอันน่ากลัวปะทุออกมาที่ใต้เท้าของเขา ก่อนที่จะเกิดการระเบิดขึ้นทุกทิศทาง ในพริบตาวิหารนั้นก็ถล่มลงไป ลานใจกลางวิหารก็ถล่มลงไปอย่างรวดเร็ว แม้แต่พื้นดินก็ยังสั่นไหวอย่างรุนแรงพร้อมแผ่นดินที่แยกออกจากกันเมื่อควันสลายไป ลานแห่งนี้ก็ได้ราบเป็นหน้ากลองไม่เหลือร่องรอยของลานอีกในอีกด้าน จางหยูได้เผชิญหน้ากับเหล่าหุ่นเชิดผู้นำ 45 คนบวกกับอัลเวอร์เป็น 46 คน !ในโกลาหลตอนนี้ กองกำลังเช่นนี้ไม่ได้อ่อนแอเลยจางหยูไม่ลังเลที่จะควบคุมจิตผู้สร้างเพื่อลบปราณสุสานในตัวพวกนั้นทิ้ง ไม่นานพวกนั้นก็ค่อยๆได้สติกลับมา