ตอนที่ 1782 : ฆ่า

หุ่นเชิดนั้นไม่ได้มีความคิดรึความรู้สึก พวกมันจะทำตามคำสั่งของจิตสุสานเท่านั้น การยั่วยุของจางลู่ไม่ได้มีความหมายอะไรสำหรับพวกมัน แต่เป้าหมายของหุ่นเชิดคือการฆ่าจางลู่ แน่นอนว่าจางลู่ไม่คิดจะเปิดโอกาสให้พวกมัน ราชาหายไปพร้อมกับเสียงท้องฟ้าทลาย ต่อมาราชาก็ได้ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าจางลู่ด้วยความเร็วอันน่ากลัว ปราณสุสานโดยรอบพัดเข้ามาจนกลายเป็นพายุ ในตอนนั้นราชาอยู่ห่างจากจางลู่แค่ไม่กี่ฟุต โล่พลังของจางลู่บิดเบี้ยวไป ก่อนที่จางลู่จะหายตัวไป “ ฟิ้ววว” ราชาได้พุ่งเข้าไปในรูหนอน ก่อนจะหายตัวไป ด้านบนรูหนอนนั้นจางลู่รู้สึกแปลกใจขึ้นมา “ ง่ายแบบนี้เลยรึ ?” ไม่คิดเลยว่าราชาจะไร้สมองแบบนี้ ทั้งๆที่เห็นรูหนอนนี้แต่ก็ยังพุ่งเข้ามา เมื่อระยะห่างมันสั้นเกินไปจนไม่อาจจะหยุดได้ ราชาจึงถลาเข้าไปในรูหนอน เมื่อจัดการกับราชาได้แล้ว จางลู่ก็หันไปมองพวกระดับพันเท่าและร้อยเท่าก่อนจะยิ้มออกมา “ หัวหน้าพวกเจ้าไปแล้ว ข้าจะส่งพวกเจ้าตามไป ไม่ต้องขอบคุณ” ต่อมา จางลู่ก็หายตัวไป พวกหุ่นเชิดไม่ทันได้ตั้งตัวก็ถูกส่งเข้าไปในรูหนอนทีละคนๆ หลังจากนั้น 2-3 อึดใจ จางลู่ก็ปรากฏตัวขึ้นในตำแหน่งเดิม หุ่นเชิดทั้งหมดถูกส่งไปยังโลกตันเถียนแล้ว “ เฮ้อ..” จางลู่ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก แม้ว่าตอนแรกจะยุ่งยากอยู่บ้างแต่โดยทั่วไปแล้วมันง่ายกว่าที่เขาคิดเอาไว้ เขาแค่ใช้ลูกไม้เล็กๆน้อยๆก็จบการต่อสู้ได้แล้ว “ ดูเหมือนว่าหุ่นเชิดเหล่านี้จะไม่มีสติและสู้ตามสัญชาตญาณ…” ชัดแล้วว่านี่คือข่าวดีสำหรับจางลู่ หุ่นเชิดไม่มีความคิดและไม่รู้ว่าจะวางแผนยังไง ดังนั้นเขาจึงสามารถส่งพวกนี้เข้าไปโลกตันเถียนได้ง่าย แน่นอนว่าสิ่งที่สำคัญคือ…มันไม่มีหุ่นเชิดมากเกินไป หากมีหุ่นเชิดจำนวนมากเข้าล้อมเขาเอาไว้จากทุกทิศทาง งั้นจางลู่ก็ควรจะคิดก่อนว่าเขาจะหนีรอดได้รึไม่ …ในบรรพกาลจางหยูได้ทำการลบปราณสุสานออกจากตัวทุกคนหลังจากนั้นไม่กี่อึดใจพวกนั้นก็ได้สติกลับมา“ นี่…”“ โกลาหล ข้ากลับมาที่โกลาหลแล้ว !”“ ฮ่าฮ่า ! ไม่คิดเลยว่าข้าจะกลับมาได้จริงๆ !”“ เรายังไม่ตาย เรายังไม่ตาย ! ”พวกนี้ทำตัวราวกับคนบ้า พวกเขาไม่อาจจะควบคุมอารมณ์ตัวเองได้แม้แต่ราชาก็ยังตาแดงก่ำ อารมณ์ที่กักเก็บไว้ภายในปะทุออกมา เขาพยายามจะควบคุมไม่ให้ตัวเองแสดงมันออกมาหลังจากนั้นสักพักทุกคนก็ใจเย็นลงและได้เห็นจางหยู“ เจ้าคือ…” ราชาลังเลและถามขึ้นมา“ พวกเจ้าเรียกข้าว่า…เจ้าสำนักก็ได้ ” จางหยูยิ้มออกมา “ ยินดีด้วยที่ได้รับอิสระอีกครั้ง ”“ เจ้าช่วยเราไว้รึ ?” ราชามองไปที่จางหยู อีกฝ่ายนั้นไม่มีออร่าที่น่ายำเกรงเหมือนกับราชาแห่งยุค เขาที่มีเกียรติของตัวเองไม่มีทางที่จะก้มหัวให้ใคร มันเป็นไปไม่ได้ที่จะเรียกจางหยูว่าเจ้าสำนักจางหยูพูดขึ้น “ ช่วยพวกเจ้ารึ ? ไม่ ข้าแค่ส่งคนไปทำแทนข้าและพาพวกเจ้าออกมา”เขารู้สึกว่าชายตรงหน้าไม่คิดจะให้ความร่วมมือ เขาคงต้องสั่งสอนอีกฝ่ายเพื่อเป็นแบบอย่าง หากอีกฝ่ายไม่เชื่อฟัง งั้นเขาก็ไม่รังเกียจนี่จะลบอีกฝ่ายทิ้ง ยังไงซะในสุสานก็มีราชาอยู่จำนวนมาก ลบไปสักคนก็ไม่มีปัญหาอะไร��