ตอนที่ 1795 : จุดสูงสุดของชีวิต

แม้ว่าปราณสุสานจะกวาดไปทั่วและหายไปในพริบตา แต่ก็ทำให้ผู้คนใจสั่นและรู้สึกอึดอัดได้ ปราณสุสานอันน่ากลัวนี้แม้แต่จางลู่ก็ยังต้องเปลี่ยนสีหน้า เขารู้สึกหวั่นใจ นี่ไม่ต้องพูดถึงคนอื่นๆในโกลาหลเลย เขตตะวันออกตอนบน, เขตตะวันออกตอนล่าง, เขตใต้ตอนบนและเขตอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นราชารึแม้แต่คนธรรมดาต่างก็รับรู้ถึงมัน ! “ ปราณสุสานนี่แกร่งจริงๆ !” เนี่ยเวิ่นแสดงสีหน้าหนักใจออกมา ปราณสุสานนี้แข็งแกร่งซะจนเขายังรับรู้ได้ถึงอันตราย ต้นกำเนิดของปราณสุสานนี้อยู่ใกล้กับโลกป่า มันต้องมาจากสุสานสวรรค์แน่ จางลู่คิ้วขมวด “ จิตสุสานงั้นรึ ?” เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้นี้ จางลู่ก็หนักใจขึ้นมา หากจิตสุสานออกมาจากสุสานและเข้ามายังโกลาหล งั้นชีวิตของทั้งโกลาหลก็จะตกอยู่ในอันตราย จางลู่หวังว่าปราณสุสานนี้อาจจะเป็นแค่เรื่องผิดพลาด ไม่งั้นแล้วโกลาหลจะตกอยู่ในอันตรายจริงๆ “ ข้าจะออกไปตรวจสอบดู ค่อยคุยกันทีหลัง” จางลู่ได้เดินทางไปยังต้นกำเนิดของปราณสุสานเพื่อตรวจสอบสถานการณ์ แม้ว่าจะกลัวจิตสุสานแต่ครั้งนี้ยังไงเขาก็ต้องไปตรวจสอบสถานการณ์ จางลู่พุ่งออกมาจากกำแพงโลกและปรากฏตัวที่โกลาหลทันที แม้ว่าปราณสุสานจะกวาดออกมาแค่ชั่วครู่และหายไปในทันที แต่ในโกลาหลนั้นก็ยังหลงเหลือคลื่นพลังของมันอยู่ ตอนที่จางลู่กำลังจะไปตรวจสอบ เขาก็ได้รับข้อความจากจางหยู “ ไม่ต้องไป รออยู่ที่โลกป่า” จางลู่ถามขึ้นมา “ เจ้าหมายความว่ายังไง ?” “ เจ้าจะรู้เองในไม่ช้า” จางหยูเหมือนจะอารมณ์ดีจางลู่สับสนอย่างมาก แต่ก็ยังเชื่อฟังคำสั่งของจางหยูและกลับไปที่สำนักคังเฉียงที่ลานสำนักตอนนั้นเองในลานก็เต็มไปด้วยผู้คน หยวนเทียนจี, เย่ฟาน, อู่โม่และคนอื่นๆรวมไปถึงอาจารย์กับศิษย์ทุกคน ต่างก็มารวมตัวกันที่นั่น แม้ว่าจำนวนจะไม่มากนักแต่ว่าแต่ละคนต่างก็มีคลื่นพลังที่แข็งแกร่ง แม้แต่คนที่อ่อนแอที่สุดก็เป็นผู้ควบคุมขั้นที่ 9 หยวนเทียนจีและศิษย์สายตรงคนอื่นๆก็ขึ้นไปถึงระดับร้อยเท่าแล้วจางเฮ่าหลันยืนอยู่ด้านหน้าพร้อมขมวดคิ้วด้วยสีหน้ากังวลที่ด้านล่างภูเขาร้างรวมไปถึงเมืองทะเลทราย ทุกคนต่างก็แสดงสีหน้าวิตกกังวลออกมาทุกคนรับรู้ได้ถึงพลังอันน่ากลัวนี้ มีแต่ต้องมาอยู่ใกล้กับภูเขาร้างที่มีสำนักคังเฉียงเท่านั้นที่พวกเขาจะรู้สึกสบายใจได้จ้านเทียนเกอ, หลินเป่ยชาน, เกลดันและคนอื่นๆรวมไปถึงซานเหอและเหยียนอู้ อีกทั้งพวกหุ่นเชิดที่โดนช่วยมาต่างก็มารวมตัวกันที่ตีนเขาสำหรับปราณสุสานที่แผ่ออกมาเมื่อตะกี้ พวกหุ่นเชิดนั้นรับรู้มันได้ดีที่สุด !ไม่มีใครรู้ถึงความน่ากลัวของมันได้ดีไปกว่าพวกเขาได้ ไม่มีใครกลัวมันไปมากกว่าพวกเขาตอนที่จางลู่กลับไปที่สำนัก ศิษย์และอาจารย์ต่างก็พากันโล่งอก นอกจากจางเฮ่าหลัน, เฉินลู่ลู่กับตายายของจางหยูแล้ว คนที่เหลือต่างก็ทำความเคารพจางลู่แล้วตะโกนออกมา “ เจ้าสำนัก !”“ เจ้ารู้รึไม่ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ?” จางเฮ่าหลันถามขึ้นมาด้วยความกังวลทุกคนพากันมองไปที่จางลู่ ปราณสุสานเมื่อตะกี้ทำให้พวกเขาหวาดกลัวกันจริงๆจางลู่ไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไง เขาเงียบไปสักพัก ก่อนจะหัวเราะออกมา “ ไม่ต้องกังวล มันไม่ใช่เรื่องแย่ รอสักครู่แล้วทุกคนจะรู้เองว่ามันเกิดอะไรขึ้น”