ตอนที่ 1891 : จักรพรรดิ? จักรพรรดิคังเฉียง

“ เจ้ามั่นใจรึ ?” จางหยูมองไปที่ซื่อเซียวด้วยสีหน้าแปลกๆ ไม่ใช่ว่าแค่สู้กับร่างแยกเองรึ ? เขาคิดไม่ออกว่าทำไม ทั้งที่ซื่อเซียวก็รู้ว่าเขาไม่ได้อ่อนแอและทำลายสมบัติระดับสมบูรณ์ได้ แต่ทำไมถึงยังกล้าที่จะมาท้าทายเขาอยู่ ? ซื่อเซียวมั่นใจจริงๆรึว่าจะเอาชนะเขาได้ ? “ ความแข็งแกร่งที่ข้าแสดงออกมานั้นในสายตาของจักรพรรดิแล้วมันด้อยกว่าร่างแยกของเขาอีกรึ ?” จางหยูเริ่มสงสัยขึ้นมา อันที่จริงแล้วความแข็งแกร่งที่เขาแสดงออกมาก็เข้าเกณฑ์จักรพรรดิไปแล้ว แต่ทำไมซื่อเซียวถึงคิดว่าเขาเป็นแค่แม่ทัพชั้นนำไม่ใช่จักรพรรดิ ? ดูจากท่าทีของซื่อเซียวแล้ว ซื่อเซียวไม่คิดจะสงสัยด้วยซ้ำว่าจางหยูเป็นจักรพรรดิ “ ข้าเป็นจักรพรรดิ จึงเป็นธรรมดาที่จะพูดเช่นนี้ได้ เจ้าคิดจริงๆรึว่าจะเอาชนะร่างแยกของข้าได้ ?” จางหยูอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้น “ พูดไปก็ไร้ประโยชน์ ในเมื่อเจ้าอยากจะสู้ งั้นก็มาสู้กัน ” เมื่อพูดจบ จางหยูก็ได้พุ่งออกจากกำแพงโลกมุ่งหน้าไปยังทะเลโกลาหล ซื่อเซียวเองก็ตามหลังไปติดๆเช่นกัน ในพริบตาทั้งสองก็หายตัวไป ในหมู่ผู้คนจากสำนักคังเฉียง “ เจ้าสำนักไม่มีปัญหาอะไรสินะ ?” เฉินกูกังวล “ นั่นเป็นถึงจักรพรรดิ !” เป้ยหลงคิ้วขมวด “ เจ้าสำนักจะรับมือได้จริงๆรึ ?” แม้ว่าทุกคนจะเชื่อในพลังของจางหยู แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน คู่ต่อสู้ของจางหยูครั้งนี้คือจักรพรรดิ นั่นคือเพดานของทะเลโกลาหล ! ทุกคนมองไปที่เจ้าสำนัก, จางลู่และความว่างเปล่าเพื่อรอคำตอบ“ ไม่ต้องกังวล ” จางลู่ตอบกลับอย่างใจเย็น “ อย่าว่าแต่ซื่อเซียวคนเดียวเลย ต่อให้เป็นจักรพรรดิทั้งเก้าก็ไม่อาจจะทำอะไรร่างหลักได้”คนอื่นๆหากเข้าไปสู้ก็มีแต่จะตาย แต่จางหยูมีทะเลบรรพกาลอยู่ เขาหนีไปตอนไหนก็ได้จักรพรรดิทั้งเก้าจะตามเขาเข้าไปในทะเลบรรพกาลรึไม่ ?หากพวกนั้นกล้าพอ งั้นมันก็น่าตื่นเต้นสำหรับจางหยูความว่างเปล่ายิ้มออกมา “ รอที่นี่แหละ ข้าเชื่อว่าร่างหลักจะกลับมาในไม่ช้า”มันต้องใช้เวลานานแค่ไหนในการจัดการกับร่างแยกของจักรพรรดิ ?….ที่ทะเลโกลาหล “ ข้าให้เวลาเจ้ายอมแพ้ ” ซื่อเซียวพูดขึ้น “ ตราบใดที่เจ้ายอมไปยังดินแดนสวรรค์กับข้าและรับการลงโทษ ข้าจะหาทางปกป้องชีวิตเจ้าเอง ”เขาก็ยังให้ค่าแม่ทัพอยู่บ้างโดยเฉพาะเมื่อเริ่มสงครามกับเผ่าสวรรค์ แม่ทัพชั้นนำนี้มีค่าอย่างมาก !หากจางหยูยอมแพ้ เขาคงใช้อำนาจทุกอย่างเพื่อช่วยจางหยูเอาไว้ในมุมมองของเขาแล้วจางหยูมีค่ามาก จนแม้แต่เก่อเย่,จิงหงและคนอื่นๆไม่อาจจะเทียบได้ เพราะจางหยูอาจจะอยู่ถึงขีดจำกัดของแม่ทัพแล้วนอกซะจากว่าจักรพรรดิจะลงมือเอง งั้นก็ไม่มีใครเป็นคู่ต่อสู้ของจางหยูได้แม่ทัพแบบนี้น่ะมีประโยชน์ !“ เอาจริงๆแล้วหากข้าไม่อยากตาย งั้นในทะเลโกลาหลนี้ก็ไม่มีใครฆ่าข้าได้ “ จางหยูยิ้มออกมา “ จักรพรรดิทั้งเก้าก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น ”ซื่อเซียวเลิกคิ้ว “ บ้าไปแล้ว !”