ตอนที่ 1904 : โจมตี

“ เจ้านี่น่ะคิดจะชี้แนะให้กับนาง ?” เสี่ยวเสียมองไปที่ซูจิงด้วยสีหน้าแปลกๆ “ เจ้าเข้าใจผิดเรื่องความแข็งแกร่งตัวเองรึไม่ ?” ซูจิงพูดขึ้น “ ข้าเป็นผู้บัญชาการใหญ่จะไม่มีความสามารถสั่งสอนนางได้ยังไง ?” เขามองเสี่ยวเสียแล้วพึมพำออกมา “ ข้ายอมรับว่าข้าอ่อนแอกว่าเจ้า แต่ข้าก็ไม่ได้อ่อนแอนักไม่ใช่รึ ? ข้าเป็นถึงผู้บัญชาการใหญ่ของกองทัพเทียนลั่วเลยนะ” ซุนเหยียนเห็นว่าซูจิงเผยท่าทีมั่นใจก็ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงออกมาดี “ นี่…” ซุนเหยียนพยายามจะค้าน “ ท่านน้า ท่านอาจจะไม่อาจจะสอนนางได้” “ ทำไมกัน ?” ซูจิงสับสน “ ความแข็งแกร่งของซุนเมิ่งนั้น ในหมู่สำนักคังเฉียงแล้วถือว่าอยู่อันดับต้นๆ “ ซุนเหยียนพูดขึ้น “ นอกจากร่างแยกของเจ้าสำนักและเจ้าสำนักสาขาแล้ว ความแข็งแกร่งของนางนั้นอยู่ในพวกที่แกร่งที่สุด แม้แต่ข้าก็ยังด้อยกว่าเล็กน้อย” ซุนเมิ่งทำการบ่มเพาะอย่างหนักและแซงหน้าทุกคนมาได้ ด้วยทรัพยากรที่ทัดเทียมกันแล้ว ยิ่งพยายามเท่าไหร่ก็ยิ่งได้รับผลตอบแทนมากเท่านั้น “ ฟังดูดี” ซูจิงไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องนี้ “ แต่ก็คงไม่แกร่งจนข้าสอนไม่ได้ไม่ใช่รึ ?” “ ดูเหมือนว่าเจ้าจะยังเข้าใจผิดอยู่” เสี่ยวเสียเบะปากแล้วพูดขึ้น “ เจ้าไม่อาจจะเอาชนะข้าได้ ยิ่งไม่ต้องไปฝันเฟื่องเรื่องการสอนซุนเมิ่งเลย..” ซูจิงชะงักไป “ เจ้าหมายถึงอะไรกัน ?” “ ยังชัดเจนไม่พออีกรึ ? ซุนเมิ่งน่ะเหนือกว่าข้า !” เสี่ยวเสียพูดขึ้น “ หากต้องสู้กันจริงๆแล้ว แม้แต่ข้าก็ยังไม่กล้าจะเผชิญหน้ากับนาง…” ซูจิงอ้าปากค้างด้วยความเหลือเชื่อ “ เจ้าหมายความว่านางเองก็อยู่ระดับแม่ทัพรึ ?” “ หากไม่มีอะไรผิดพลาด คนที่อ่อนแอที่สุดในสำนักนั้นน่าจะเป็นผู้บัญชาการใหญ่ระดับสูง คนที่แข็งแกร่งที่สุดล้วนแต่เป็นแม่ทัพ” ซุนเหยียนพูดขึ้น “ หากไม่นับร่างแยกของเจ้าสำนักและเจ้าสำนักสาขาแล้ว ซุนเมิ่งนั้นน่าจะอยู่อันดับต้นๆ” นี่คือผลจากกความพยายามของซุนเมิ่ง ! “ นี่…” ซูจิงอ้าปากค้าง ตามที่ซุนเหยียนบอกมาแล้ว ไม่ใช่ว่าแม่ทัพหากอยู่ในสำนักคังเฉียงก็ไม่ได้มีความหมายอะไรไม่ใช่รึ ? มันจริงรึ ?สำนักคังเฉียงยังไม่ได้เอาจริงตอนที่บุกไปยังดินแดนสวรรค์รึ ?“ เจ้าบอกข้าได้รึไม่ว่าด้วยความแข็งแกร่งของข้าแล้วจะอยู่ระดับใดในสำนักคังเฉียง ?” ซูจิงถามขึ้นมา ซุนเหยียนลังเลก่อนจะพูดขึ้น “ อาจจะอันดับสุดท้าย”“ สุดท้ายรึ ?”“ ใช่ สุดท้าย”มุมปากซูจิงพลันกระตุก สายตาของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย ผู้บัญชาการใหญ่อย่างเขากลับอยู่อันดับสุดท้ายเลยรึ ?“ บางทีท่านอาจจะไม่เชื่อแต่สำนักคังเฉียงของเรานั้นที่อ่อนแอที่สุดก็เป็นผู้บัญชาการใหญ่ระดับสูง บางทีอาจจะพอๆกับผู้บัญชาการใหญ่ของเผ่าสวรรค์” ซุนเหยียนพูดขึ้นอย่างใจเย็น “ ท่านน้าคิดว่าจะทัดเทียมกับผู้บัญชาการใหญ่ซือหมิงได้รึไม่ ?”“ ซือหมิงรึ ?” ซูจิงส่ายหน้า “ ข้าไม่อาจจะเป็นคู่มือของเขาได้”เขาไม่อาจจะโกหกได้ซุนเมิ่งพูดขึ้น “ แม้ว่าเราจะแข็งแกร่งแต่ก็ยังไม่ได้เปรียบเรื่องอาวุธ เราไม่มีเกราะหากต้องสู้กันจริงๆแล้วด้วยระดับของเรานั้น เราล้วนแต่เสียเปรียบ หากท่านใช้สมบัติแล้ว บางทีก็อาจจะเอาชนะศิษย์หลายคนได้”นางปลอบใจซูจิงแต่คำปลอบของนางเหมือนกับฟ้าที่ผ่าลงกลางใจซูจิงด้วยข้อได้เปรียบเรื่องอาวุธแต่เขากลับเอาชนะศิษย์ได้แค่ไม่กี่คน นี่มั่นใจรึว่าไม่ได้เป็นการซ้ำเติมเขา ?“ หากพี่สาวข้ากับพี่เขยรู้ว่าลูกหลานของพวกเขาประสบความสำเร็จถึงเพียงนี้ พวกเขาคงพอใจอย่างมากแน่…” มุมปากของซูจิงยังคงกระตุกพี่สาวและพี่เขยจะดีใจรึไม่เขาไม่รู้ แต่ที่เขารู้ก็คือเขานั้นมีแผลใจแล้วเขาละสายตาจากซุนเมิ่ง และมองไปที่ซุนเหยียนแล้วถามขึ้น “ เจ้าเองก็มีความแข็งแกร่งระดับแม่ทัพรึ ?”ภายใต้สายตากังวลของซูจิง ซุนเหยียนก็พยักหน้ารับ “ ตอนนี้ข้าแข็งแกร่งพอๆกับแรนเดล หากเทียบกับซุนเมิ่งแล้ว ข้าด้อยกว่าเล็กน้อยเท่านั้น” เขาเหมือนจะไม่พอใจกับความแข็งแกร่งของตัวเองซูจิงปวดใจอย่างมาก “ แม่ทัพอีกคน !”