ตอนที่ 1954 : ความพยายามในความสิ้นหวัง

ด้วยการที่จางหยูให้ลูกปัดดั้งเดิมแทบไม่มีจำกัดแล้ว เหล่าศิษย์และอาจารย์ก็ไม่ได้ออกไปยังเขตซื่อเซียวเพื่อหาลูกปัด มันเป็นการประหยัดเวลาและมีเวลาในการบ่มเพาะมากขึ้น เป้าหมายของทุกคนคือการเป็นแม่ทัพขั้นสูงสุด ก่อนที่ทุกคนจะเข้าร่วมสำนักคังเฉียง ระดับบ่มเพาะของพวกเขาล้วนต่างกันออกไป เวลาในการบ่มเพาะก็ต่างกันออกไปด้วยแต่เมื่อเข้าร่วมสำนักคังเฉียงได้นานเท่าไหร่ ช่องว่างนั้นก็ยิ่งน้อยลงเรื่อยๆ มีแค่ เย่ฟาน, หยวนเทียนจี และศิษย์ของ จางหยูคนอื่นๆที่นำหน้าอยู่ บอกได้ว่านอกจากคนกลุ่มนี้แล้ว คนที่เหลือนั้นก็เริ่มต้นจากจุดเดียวกันทั้งนั้น ภายใต้ทรัพยากรที่เพียบพร้อมแล้ว ความต่างเพียงอย่างเดียวคือความอดทนของทุกคน ! พวกคนที่ขยันก็จะนำหน้าคนอื่นๆและขึ้นเป็นแม่ทัพขั้นสูงสุดก่อน ! ตอนนั้นไม่มีใครมีข้อแก้ตัวใดๆ การที่ด้อยกว่าคนอื่นก็หมายความว่าพวกเขายังพยายามไม่พอ ดังนั้นศิษย์และอาจารย์ทุกคนต่างก็พากันเก็บตัวบ่มเพาะ พวกเขาพากันดูดซับลูกปัดกันอย่างบ้าคลั่ง และหวังแค่ว่าจะพัฒนาตัวเองได้เร็วขึ้น แม้ว่าจะเร็วขึ้นสักนิดก็จะนำหน้าคนอื่นๆขึ้นเป็นแม่ทัพสูงสุดก่อนใคร เย่ฟาน, หยวนเทียนจี และคนอื่นๆรวมถึงฝานกู, และเหล่าอาจารย์ต่างก็พากันกดดันอย่างมาก แม้ว่าพวกเขาจะนำหน้าอยู่ แต่ก็ห่างจากแม่ทัพสูงสุดอยู่มาก หากพวกเขาโดนแซงหน้าไปได้ นั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะรับได้ พวกคนที่นำอยู่แล้วไม่คิดจะโดนแซงหน้า พวกคนที่ตามหลังก็ไม่อยากอยู่แบบนี้ต่อไปมันจึงทำให้เกิดการแข่งขันที่ดุเดือดขึ้นมา ! บ่มเพาะกันอย่างบ้าคลั่ง ! ทุกคนต่างก็กังวลไม่กล้าแม้แต่จะผ่อนคลายเพราะหากเกียจคร้านไปเล็กน้อยก็อาจจะโดนคนอื่นแซงหน้าไปได้…ด้วยบรรยากาศตึงเครียดของสำนักคังเฉียงก็ทำให้โลกป่าตกอยู่ในความตึงเครียดไปด้วย พวกนั้นเองก็บ่มเพาะกันอย่างบ้าคลั่งในเวลาเดียวกันทีมคังเฉียงก็หายไปจากทะเลโกลาหลมันทำให้ทะเลโกลาหลกลับไปสงบสุขอีกครั้งราวกับว่าทุกอย่างกลับไปเป็นเหมือนอดีตดังเดิมที่เขตฉิวหวังในวันนั้นความมืดมิดได้ปกคลุมไปทั่วทั้งหุบเขาแต่อยู่ๆมันก็สลายไป พลังจิตอันน่ากลัวกระจายออกมาทั่วจนทำให้โลกเปลี่ยนสีในวังบนยอดเขานั้น ฉิวหวังค่อยๆลืมตาขึ้นมาและพูดขึ้นมาเบาๆ “ จักรพรรดิคังเฉียง เจ้าจะพบกับจุดจบแล้ว !” “ จักรพรรดิ !” เหล่าคนของเผ่าสวรรค์ต่างก็พากันคุกเข่าด้วยความกลัว,เคารพและหวั่นเกรง ท้องฟ้าถึงกับโดนย้อมไปด้วยชั้นเลือดคนของเผ่าสวรรค์ทุกคนต่างก็พากันทำความเคารพจักรพรรดิสูงสุด !ยิ่งพวกเขารับรู้พลังของจักรพรรดิได้เท่าไหร่ พวกเขายิ่งตื่นเต้นเท่านั้น !เพราะยิ่งจักรพรรดิแกร่งเท่าไหร่ พวกเขาก็ยิ่งพึ่งพาจักรพรรดิกันอันตรายจากกุยหลิงและจักรพรรดิกุยหลิงได้มากเท่านั้นแต่ตอนที่เหล่าคนของเผ่าสวรรค์พากันตะโกนสรรเสริญจักรพรรดินั้น ร่างของฉิวหวังกลับขยายตัวขึ้นเป็นหมื่นเป็นล้านเท่าและยังขยายตัวต่อไป ในพริบตาร่างของฉิวหวังก็โตจนทั้งเขตมองเห็นได้ เขาราวกับเทพปีศาจที่ปกคลุมไปด้วยพลังสีดำแดงฉิวหวังยกมือขึ้นและกางมือออก ฝ่ามือของเขามีวังวนก่อตัวขึ้นมาก่อนจะมีแรงสูบอันน่ากลัวนก่อตัวขึ้น ต่อมาคนเผ่าสวรรค์กลับราวกับกระดาษที่ปลิวไปตามแรงสูบ แม้แต่พวกคนแข็งแกร่งของเผ่าสวรรค์ก็ยังปลิวไปตามโดนสูบเข้าไปในวังวนนั้น“ ไม่ !”“ ช่วยด้วย !”