ตอนที่ 1998 : แค่นี้รึ ?

เมื่อเห็นท่าทีเยือกเย็นของเหล่ามนุษย์ บลูก็รู้สึกได้ว่ามีอะไรผิดปกติ ทำไมพวกนี้ถึงมั่นใจว่าจะหยุดเขาได้ ? พวกนี้เอาความมั่นใจมาจากไหนกัน ? มันจึงทำให้บลูระวังตัวขึ้นและพุ่งออกไป เพราะเขาไม่อยากที่จะเสี่ยง ซิงฮัวสูดหายใจเข้าลึกแล้วก้าวออกไป ตอนนั้นพลังของแม่ทัพขั้นสูงได้แผ่ออกมาอย่างช้าๆ ในฐานะแม่ทัพที่แกร่งที่สุดในทีม นางต้องเป็นแนวหน้าเพื่อเผชิญหน้ากับบลู เพื่อให้ทีมคังเฉียงแสดงความสามารถออกมาได้บ้าง ไม่งั้นแล้วแม้ว่าจะหยุดบลูเอาไว้ได้ แต่ก็ต้องเสียหายอย่างมาก แต่ตอนที่ซิงฮัวกำลังจะโจมตีนั้น จางลู่กลับกดไหล่ของนางเอาไว้ ซิงฮัวตัวสั่น นางหยุดและหันกลับไปมอง ตอนที่ 1998 : แค่นี้รึ ? เมื่อเห็นท่าทีเยือกเย็นของเหล่ามนุษย์ บลูก็รู้สึกได้ว่ามีอะไรผิดปกติ ทำไมพวกนี้ถึงมั่นใจว่าจะหยุดเขาได้ ? พวกนี้เอาความมั่นใจมาจากไหนกัน ? มันจึงทำให้บลูระวังตัวขึ้นและพุ่งออกไป เพราะเขาไม่อยากที่จะเสี่ยง ซิงฮัวสูดหายใจเข้าลึกแล้วก้าวออกไป ตอนนั้นพลังของแม่ทัพขั้นสูงได้แผ่ออกมาอย่างช้าๆ ในฐานะแม่ทัพที่แกร่งที่สุดในทีม นางต้องเป็นแนวหน้าเพื่อเผชิญหน้ากับบลู เพื่อให้ทีมคังเฉียงแสดงความสามารถออกมาได้บ้าง ไม่งั้นแล้วแม้ว่าจะหยุดบลูเอาไว้ได้ แต่ก็ต้องเสียหายอย่างมาก แต่ตอนที่ซิงฮัวกำลังจะโจมตีนั้น จางลู่กลับกดไหล่ของนางเอาไว้ ซิงฮัวตัวสั่น นางหยุดและหันกลับไปมองจางลู่ทันที แต่ก่อนที่นางจะได้หันกลับไปนั้น นางก็รู้สึกได้ถึงพลังจากไหล่ที่ดึงนางให้ถอยกลับไป “ เรื่องสู้ปล่อยให้เราจัดการเอง” จางลู่ยิ้มออกมา “ พวกเจ้าคอยอยู่ด้านหลังและดูการต่อสู้เพื่อจะได้ไม่บาดเจ็บ” ทันทีที่เขาพูดจบ ไม่ใช่แค่ซิงฮัวที่อึ้งไปแต่แม่ทัพคนอื่นๆรอบตัวนางก็อึ้งไปตามเช่นกัน “ ท่านจางลู่” ซิงฮัวรีบพูดขึ้นมา “ ความแข็งแกร่งของบลูนั้นไม่อาจจะประมาทได้ หากข้าไม่ลงมือ แม้ว่าทีมคังเฉียงจะจัดการเขาได้แต่ก็ต้องเสียหายอย่างมาก…” แม่ทัพของเขตเย่าหยางพากันพยักหน้า พวกไม่กล้าจะดูหมิ่นจางลู่ แต่ในนาทีวิกฤตเช่นนี้ เมื่อเห็นว่าจางลู่ทำตัวราวกับคนโง่ พวกเขาก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมา คิดจะสวมบทวีรบุรุษรึไง ?จักรพรรดิคังเฉียงเป็นคนไร้เหตุผลขนาดนี้เลยรึ ?ไม่แปลกเลยที่พวกเขาจะไม่พอใจ ยังไงซะในสายตาของพวกเขาแล้ว คนของทีมคังเฉียงนั้นเพิ่งจะขึ้นมาเป็นแม่ทัพ“ ฮ่าฮ่า ไม่เป็นไร” จางลู่ยิ้มออกมาและโบกมือ “ แม่ทัพสูงสุดแค่คนเดียวไม่จำเป็นต้องกังวลอะไร”เมื่อได้ยินแบบนั้น ซิงฮัวก็คิ้วขมวด ตอนนี้นางรู้สึกแย่กับจางลู่ยิ่งกว่าเก่าแม่ทัพจากเขตเย่าหยางพากันสีหน้าบิดเบี้ยวไปทันทีหนึ่งในนั้นได้พูดขึ้นมา “ ท่านจางลู่ ท่านควรคิดให้ดีๆ หากเราไม่ลงมือ คนของทีมคังเฉียงอาจจะบาดเจ็บรึล้มตายได้ ท่านมั่นใจรึว่าจะทำแบบนี้จริงๆ ?”จางลู่ยังคงยิ้มออกมา “ ขอบคุณสำหรับความหวังดีแต่ไม่จำเป็นหรอก”มันมีแม่ทัพสูงสุดกับเขากว่าสามร้อยคน หากพวกเขาสู้กับแม่ทัพสูงสุดเพียงคนเดียวไม่ได้ งั้นมันจะไม่หน้าอายรึไง ?ช่วยรึ ?ใครที่ช่วยใครกันแน่ ?ซิงฮัวโกรธนิดๆแต่นางไม่กล้าแสดงท่าทีออกมา นางสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วพูดขึ้น “ เมื่อท่านจางลู่ตัดสินใจเช่นนี้ งั้นข้าจะฟังคำพูดของท่าน”หลังจากที่พูดจบ ซิงฮัวก็ได้ถอยกลับไปเพื่อจะได้ไม่หงุดหงิดไปมากกว่านี้ในเวลาเดียวกันนางก็บอกกับแม่ทัพคนอื่นๆด้านหลัง “ ไม่ต้องห่วงพวกเขา พวกเขาตัดสินใจเอง หากมีอะไรเกิดขึ้น มันก็เป็นเพราะพวกเขาเอง ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเรา”นางคิดว่านางทำถูกแล้ว หากนางพูดเรื่องนี้ต่อ มันก็มีแต่จะทำให้นางดูไร้ค่ามากกว่าเก่า“ ข้าอยากเห็นว่าท่านจะจัดการกับบลูยังไง” ซิงฮัวทำราวกับไม่สนใจแต่ก็ยังแอบมองดูการต่อสู้อยู่ดี นางเองก็มีเกียรติของตัวเอง หลังจากที่โดนปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า นางก็ยอมแพ้ที่จะกล่อมพวกนี้ต่อยังไงซะมันก็ไม่ใช่ความผิดของนาง จักรพรรดิไม่อาจจะโทษนางได้ที่ทะเลบรรพกาล…..“ นี่…” ซื่อเซียวมองไปที่จางหยู “ สหายคังเฉียง เจ้า…มั่นใจเกินไปรึไม่ ?”จางหยูพูดด้วยท่าทีเฉยเมย “ มั่นใจเกินไปรึ ? ไม่ ข้าคิดว่าพวกเขาทำได้ดีแล้ว ! การจัดการกับแม่ทัพสูงสุดแค่คนเดียวนั้นไม่จำเป็นต้องให้เด็กสาวนั่นลงมือหรอก”เมื่อได้ยินแบบนั้น ซื่อเซียวและคนอื่นๆก็พากันชะงักไป พวกเขารู้สึกว่าจางหยูนั้นเหมือนจะหลงตัวเองยิ่งกว่าร่างแยกเสียอีก“ สำหรับเราแล้วแม่ทัพสูงสุดนั้นไม่ได้โดดเด่นอะไรก็จริง แต่อย่าลืมว่าเขาเป็นร่างแยกของเจ้า คนในทีมคังเฉียงเองก็เป็นศิษย์และอาจารย์ในสำนักของเจ้า” เย่าหยางคิ้วขมวด “ แม้ว่าพวกเขาจะเป็นแม่ทัพ แม้ว่าจะมีจำนวนมากกว่าแต่ก็อาจจะหยุดบลูไม่ได้ ?”จางหยูยิ้มรับ “ ดูต่อไปแล้วเจ้าจะเข้าใจเอง”