ตอนที่ 2028 : ผู้ส่งสาร

ตอนที่ 2028 : ผู้ส่งสาร

หากไม่ใช่เพราะความจริงที่ว่าเสี่ยวซีเป็นสมาชิกของเผ่าสวรรค์ข่งจู้อาจจะสงสัยว่าหมานี่ถูกเผ่ามนุษย์ส่งมาเพื่อสร้างปัญหา

มันอยากเป็นจ้าวทะเลโกลาหลรึ ?

ทำไมไม่ขึ้นสวรรค์ไปเลยล่ะ ?

“ เปลี่ยนอีกแล้วรึ ?” เสี่ยวซีเบิกตากว้าง “ แค่นี้ไม่ได้รึ ? ท่านเป็นจักรพรรดิที่ยิ่งใหญ่แต่กลับให้เกราะขั้นสมบูรณ์ไม่ได้รึ ?”

ข่งจู้กดความเจ็บปวดในใจ ยิ่งเห็นสายตาดูถูกของเสี่ยวซีก็ยิ่งทำให้เขาแทบคลั่ง

หมานี่ถูกส่งมาเพื่อทรมานเขาชัดๆ !

เขาอยากจะตบเสี่ยวซีจนตาย หมานี่แทบจะทำให้เขาระเบิดอารมณ์ออกมา !

ใจเย็นๆไว้…

ข่งจู้สูดหายใจเข้าลึกๆและกดความโมหดในใจ เขาได้บอกกับตัวเอง “ ไม่ต้องโกรธไป เจ้าเป็นถึงจักรพรรดิ เจ้าต้องเยือกเย็นเอาไว้ เจ้าต้องรักษาภาพลักษณ์เอาไว้ อย่ากังวลเรื่องหมานี่ มันไม่คุ้มค่า…”

ข่งจู้ปลอบตัวเองสักพักและพูดขึ้นมา “ มันไม่ใช่ว่าข้าให้เจ้าไม่ได้แต่ตอนนี้ข้ามีแค่ชิ้นเดียว มันไม่อาจจะให้เจ้าได้”

“ ทำไมกัน ?” เสี่ยวซีถามขึ้นมา

“ เพราะข้าต้องใช้เอง หากให้เจ้าไปแล้วข้าจะใช้อะไร ?” ข่งจู้พูดขึ้น

“ ท่านเป็นจักรพรรดิ แม้ว่าจะไม่มีเกราะขั้นสมบูรณ์แต่ก็ไม่อาจจะมีใครทำอะไรท่านได้ ไม่ว่าจะมีเกราะรึไม่แต่ก็ไม่ได้ส่งผลต่อท่านเลย ทำไมท่านไม่ยกให้ข้าล่ะ ?” เสี่ยวซีแสดงสีหน้าสงสัยออกมา

ข่งจู้ที่เพิ่งจะใจเย็นได้ต้องโมโหขึ้นมาอีกครั้ง

เขารีบพูดขึ้นมา “ อย่าพูดไร้สาระ เจ้าจะเปลี่ยนใจรึไม่”

เขากลัวว่าหากเสี่ยวซีพูดต่อไป เขาคงลงมือแน่ๆ หมานี่มาปั่นประสาทเขาชัดๆ

เขาไม่รู้เลยว่าเขาจะอดทนได้อีกนานแค่ไหน

“ ท่านบอกไม่ใช่รึว่าทำตามคำขอได้หากขึ้นมาถึงยอดเขา ?” เสี่ยวซีพึมพำออกมา “ เมื่อท่านไม่อาจจะทำตามที่ข้าขอได้ งั้นก็อย่าคุยโว มันจะทำให้คนตื่นเต้นไปเปล่าๆ….จักรพรรดิไม่ควรเที่ยวหลอกคนอื่นไปทั่ว !”

ปากของข่งจู้กระตุก เขาเลิกสนใจเสี่ยวซีเพื่อไม่ให้ตัวเองโกรธกว่านี้

“ งั้นหากข้าเลือกที่จะรอ มันต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะได้เกราะขั้นสมบูรณ์มา ?” เสี่ยวซีถามขึ้นมา

ข่งจู้พูดขึ้น “ 10 ล้านปีรึอาจจะนานกว่านั้น มากสุดไม่เกินหมื่นล้านปี”

เสี่ยวซีเบิกตากว้าง “ นานเกินไป !”

“ นานรึ ?” ข่งจู้พูดขึ้น “ สำหรับทะเลโกลาหลแล้วเวลาแค่หมื่นล้านปีนั้นแค่พริบตาเท่านั้น”

“ งั้นหากข้าตายไปก่อนล่ะ ?” เสี่ยวซีถามขึ้นมาอีกครั้ง

“ นั่นก็เรื่องของเจ้า” ข่งจู้พูดขึ้นด้วยท่าทีเฉยเมย “ หากเจ้าอยู่ได้นานก็จะได้เกราะขั้นสมบูรณ์ไป”

เสี่ยวซีเลียปากแล้วพูดขึ้น “ งั้นก็ช่างเถอะ ข้ากลัวว่าข้าคงอยู่นานขนาดนั้นไม่ไหว แม้ว่าจะอยู่ถึงวันนั้นแต่ข้าก็ไม่รู้ว่าท่านจะเปลี่ยนใจไม่…”

ข่งจู้สีหน้าหม่นลง “ ข้าเป็นจักรพรรดิ หากข้าพูดอะไรไม่น่าเชื่อถือ ข้าจะน่ายกย่องอยู่อีกรึไง ?”

“ แต่ท่านก็เพิ่งปฏิเสธคำของของข้าไม่ใช่รึไง ?” เสี่ยวซีถามขึ้นมา “ ท่านไม่คิดจะช่วยให้ข้าเป็นจ้าวทะเลโกลาหลและไม่อาจจะช่วยให้ข้าเป็นจักรพรรดิได้ แม้แต่เกราะขั้นสมบูรณ์ก็ยังไม่อาจจะให้ข้าได้ทันที…”

“ พอแล้ว !” ข่งจู้โกรธขึ้นมานิดๆ “ อย่าพูดเรื่องพวกนี้อีก เจ้าบอกข้ามาว่าเจ้าจะรอรึเปลี่ยนใจ !”

เมื่อเห็นว่าข่งจู้จะลงมือ เสี่ยวซีก็ตกใจและพูดขึ้น “ ท่านคงไม่ฆ่าคนของตัวเองเพราะคำพูดหรอกนะ ?”

อารมณ์โกรธของข่งจู้หายไปทันที เขากลับรู้สึกสลดขึ้นมาแทน

เขาเป็นจักรพรรดิ เขาไม่มีทางที่จะจัดการกับเสี่ยวซี เขาไม่อาจจะฆ่าใครได้ตามใจ เขาไม่อาจจะด่าเสี่ยวซีได้ เขาควรจะทำยังไง ?

“ งั้นก็เปลี่ยนคำขอซะ “ ข่งจู้ไม่อยากยุ่งกับเสี่ยวซีอีก หากยังเป็นแบบนี้ต่อไปเขาสงสัยว่าเขาคงโดนฆ่าทั้งเป็น “ ข้ารับปากเจ้าว่าตราบใดที่อยู่ในความสามารถของข้า ข้าจะทำตามที่เจ้าขอแต่เจ้าไม่อาจจะขอสิ่งที่เกินความสามารถของข้าได้ เจ้าไม่อาจจะขอเกราะขั้นสมบูรณ์ได้ด้วย”