ตอนที่ 2047 : เวลาอันยาวนาน

ตอนที่ 2047 : เวลาอันยาวนาน

“ ยู่เอ๋อพูดถูก เจ้าไม่ต้องเศร้าไป” จางเฮ่าหลันยิ้มออกมา “ ไม่ว่ายังไงก็ตามพวกเจ้าก็เรียนจบจากสำนักไปแล้ว แม้ว่าสำนักคังเฉียงจะปิดตัวลง แต่สำนักคังเฉียงก็จะจดจำพวกเจ้าไปตลอด บางทีสักวันชื่อของสำนักคังเฉียงอาจจะถูกลืมเลือนแต่ประวัติศาสตร์ไม่อาจจะลืมสำนักคังเฉียงไปได้ มันจะไม่มีทางลืมเลือนสำนักที่เคยยิ่งใหญ่ได้”

เมื่อได้ยินแบบนั้นทุกคนก็รู้สึกดีขึ้นบ้างเล็กน้อย

“ นอกจากนี้แล้วแม้ว่าสำนักคังเฉียงจะปิดตัวลงแต่พวกเจ้าก็กลับมาตอนไหนก็ได้ ข้าจะต้อนรับพวกเจ้าเสมอ” จางเฮ่าหลันยังยิ้มออกมา “ ที่นี่จะเป็นบ้านของพวกเจ้าตลอดไป”

หากเทียบกับจางหยูแล้ว ความรู้สึกที่จางเฮ่าหลันมีต่อสำนักคังเฉียงนั้นลึกซึ้งกว่า ยังไงซะแต่เดิมแล้วเขาก็เป็นก่อตั้งสำนักคังเฉียงขึ้นมา เขาคอยจัดการแทบทุกอย่าง การที่สำนักคังเฉียงพัฒนามาได้ถึงจุดนี้นั้นไม่อาจจะมองข้ามผลงานเขาไปได้

หากจางหยูเป็นแก่นความเชื่อของศิษย์อาจารย์ งั้นสำนักคังเฉียงก็เป็นคนที่พวกเขารักที่สุด

หลังจากนั้นสักพักทุกคนก็พากันแยกย้ายกลับไป ลานได้กลับมาว่างเปล่าอีกครั้ง

ทั้งสำนักคังเฉียงนั้นเหลือแค่ตระกูลของจางหยู ในบ้านหลังเล็กๆนั้นเป็นแค่ที่เดียวในสำนักที่ยังดูมีชีวิตชีวา

ในพริบตาเวลาก็ผ่านไปหลายร้อยล้านปี

ความแข็งแกร่งของศิษย์อาจารย์เติบโตขึ้นเรื่อยๆ ในหมู่พวกนั้นความแข็งแกร่งจางลู่, หยวนเทียนจีและคนอื่นๆนั้นก้าวข้ามซื่อเซียวกับจักรพรรดิคนอื่นๆไปแล้ว จักรพรรดิชุดสองเองก็เกือบทัดเทียมกับซื่อเซียวกับคนอื่นๆได้แล้ว ที่สำคัญกว่านั้นคือศิษย์อาจารย์หลายคนก็ได้แต่งงานมีลูกแล้ว เซียวเหยียนและซูซินเอ๋อ, อู่โม่กับเติ้งฉิวชานและคนอื่นๆ อ้าวเยว่ก็ให้กำเนิดลูกมาหลายคน

ซุนวูได้ทำสิ่งที่เขารับปาก เขาได้บอกว่าจะขยายตระกูลซุน เขาก็ทำจริงๆ

ในเวลาอันยาวนานแบบนี้ซุนวูก็ได้สร้างตระกูลที่ใหญ่ขึ้นมา ตระกูลซุน !

ตระกูลซุนได้ตั้งรกรากในทะเลบรรพกาลแต่หายตระกูลก็ได้ออกไปเติบโตในทะเลโกลาหลกัน ดังนั้นจำนวนประชากรในตระกูลซุนจึงเพิ่มเป็นหลายร้อยล้านคน บอกได้ว่าพวกเขาแทบจะมีลูกหลานไม่จำกัด ด้วยความช่วยเหลือของซุนวู ตระกูลซุนก็พัฒนาไปอย่างรวดเร็ว บางคนได้ก้าวขึ้นไปเป็นจ้าวโกลาหลแล้ว

ระหว่างนี้หลายคนได้กลับมายังสำนักคังเฉียงเพื่อมาเยี่ยมจางเฮ่าหลันและคนอื่นๆรวมถึงปู่ย่าของจางหยูด้วย

โชคร้ายหลังจากที่สำนักคังเฉียงปิดตัวลง มันก็ไม่มีใครได้พบกับจางหยูอีก

จางหยูเหมือนจะหายตัวไปโดยสมบูรณ์ ไม่มีใครในทะเลบรรพกาลที่เห็นเขา สำนักคังเฉียงที่โด่งดังเองก็จางหายไปกับกาลเวลา ชื่อเสียงที่โด่งดังก็เลือนหายไปตาม จักรพรรดิคังเฉียงคนเดิมที่เคยเผชิญหน้ากับจักรพรรดิกุยหลิงได้หายไปจากสายตาของผู้คนและกลายเป็นตำนานไปแล้ว

ไม่มีใครรู้ว่าจางหยูไปไหน

มันราวกับว่าเขาไม่เคยมีตัวตนมาก่อน

เวลาผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็วศิษย์อาจารย์นั้นนอกจากการเคลื่อนไหวเล็กๆน้อยๆแล้วพวกเขาต่างก็พากันเก็บตัว จักรพรรดิกว่า 800 คนกระจัดกระจายไปอยู่ทั่วทุกมุมของทะเลบรรพกาล พวกเขาดูแลเขตของตัวเองและเพิ่มความแข็งแกร่งของตัวเอง

ในพริบตาเวลาก็ผ่านพ้นไปหลายสิบล้านปี เรื่องราวของสำนักคังเฉียงได้ถูกลืมเลือนไปโดยสมบูรณ์ จักรพรรดิคังเฉียงในตำนานไม่ได้เป็นที่พูดถึงอีก

นอกจากพวกที่รอดจากยุคตอนที่เผ่าเทียนและเผ่ามนุษย์ปกครองโกลาหลรวมถึงคนของสำนักคังเฉียง มีใครจำสำนักคังเฉียงได้เลย ไม่มีใครรู้ว่าเคยมีจักรพรรดิที่ไร้เทียมทานอยู่

แม้แต่จักรพรรดิกุยหลิงและกุยหลิงก็กลายเป็นตำนานไปเช่นกัน มีแค่บันทึกเก่าแก่ที่ได้เขียนบันทึกเรื่องนี้เอาไว้

ทะเลโกลาหลได้เข้าสู่ยุคสุดท้าย อัจฉริยะและแม่ทัพมากมายได้กำเนิดขึ้นมา แม้ว่าจะไม่ได้มากเท่ากับทะเลบรรพกาลแต่หากเทียบกับทะเลโกลาหลในอดีตแล้วทะเลโกลาหลในตอนนี้ไม่ว่าจะเป็นจำนวนอัจฉริยะและคนระดับสูงแล้วก็มากกว่าเดิมเป็นสิเท่า บางคนเชื่อว่าทะเลโกลาหลได้เข้าสู่ยุครุ่งโรจน์จริงๆ