ตอนที่ 2049 : โลก(ตอนจบ)

ตอนที่ 2049 : โลก(ตอนจบ)

เมื่อได้ยินคำพูดของซุนเหมิง จางหยูก็ตัวแข็งทื่อไป

เหงารึ ?

เมื่อนึกถึงสิ่งที่เขาผ่านมาตลอดหลายปี มันมีทั้งความพิเศษแต่ก็ยังมีความน่าเบื่ออยู่ ทุกเวลาเขามีแต่ยุ่งไม่มีเวลาว่าง มันราวกับว่าทุกช่วงขณะนั้นเขามีเรื่องต้องจัดการทุกอย่าง จางหยูรู้สึกว่าความรู้สึกเขาด้านชาไปแล้ว

กี่ปีแล้วกันที่เขาไม่ได้ไปกินข้าวกับครอบครัว ?

กี่ปีแล้วที่เขาไม่ได้หยุดมองดูทิวทัศน์รอบตัว ?

จางหยูรู้สึกอึดอัดขึ้นมานิดๆ เขาราวกับเด็กน้อยจากชนบทที่เพิ่งเข้ามาในเมืองใหญ่ เขาหลงแสงสีแต่ลืมตัวตนของตัวเองไป

ตอนนี้เขามีความแข็งแกร่งไร้เทียมทาน มันมีเหตุผลบอกได้ว่าเขาควรสนใจครอบครัวของตัวเองและเพื่อนแต่เขาก็ไม่ได้ทำแบบนั้น เขายังขยายทะเลบรรพกาลออกไปต่อ เขาได้สร้างวิถีสวรรค์ขึ้นมาด้วยร่างแยกของเขา มันราวกับว่ามีพลังบางอย่างเร่งรัดเขาอยู่

ทำไมกัน ?

จางหยูบอกไม่ได้ว่าทำไม

บางทีมันเพราะความร้อนรนในใจของเขา

เมื่อหันกลับไปมองอดีต เวลาที่ผ่านมายาวนานนี้ได้สะท้อนความทรงจำนับไม่ถ้วนราวกับกระจกที่สะท้อนกลับมา มันราวกับเรื่องเพ้อฝัน ทุกอย่างที่เขาทำมานั้นราวกับถูกกำหนดเอาไว้แต่แรกแล้ว

สุดท้ายความทรงจำของจางหยูก็ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งเขาเข้าใกล้ความทรงจำเท่าไหร่ ความทรงจำก็เหมือนจะพร่ามัวไปแต่ความทรงจำในชีวิตที่แล้วกลับชัดเจนขึ้น

อู่ซินซฺน, อู่โม่, อู่เฉิน, ไป่หลิง, มังกรแดง, ฉิงยี่, เซียวเหยียน, โอวเฉินเฟิงและคนอื่นๆ ความทรงจำตั้งแต่อยู่ในเมืองทะเลทรายชัดเจนขึ้นมา ราวกับว่าทุกรายละเอียดและทุกช่วงเวลา ราวกับละครที่สะท้อนออกมาเป็นฉากๆในหัวของเขา

แต่ความทรงจำที่ชัดเจนที่สุดไม่ใช่ความทรงจำในเมืองทะเลทรายแต่เป็นความทรงจำในชีวิตที่แล้ว มันคือความทรงจำในชีวิตแรกของเขา

ความทรงจำที่ฝังอยู่ในใจมาหลายปี แม้ว่าเขาจะพบประเทศจีนที่นี่แต่เขาก็ไม่อาจจะย้อนกลับไปในอดีตได้ เขาไม่อาจจะกลับไปยังบ้านเกิดของเขาได้ มันได้กลายเป็นความรู้สึกผิดในใจเขาไปตลอดกาล มันทำให้เขารู้สึกได้ว่าเป็นคนนอกที่โดนส่งมายังโลกนี้

บางทีในใจเขานั้นเขาอาจจะถวิลหาในการกลับไปยังดาวเคราะห์สีฟ้าที่ถูกเรียกว่าโลก นี่คือจุดหมายของเขา

“ หลิงเอ๋อ” อยู่ๆจางหยูก็พูดขึ้นมา

จากนั้นก็มีร่างหนึ่งแยกตัวออกมาจากร่างจางหยู มันคือระบบ นี่คือวิถีสวรรค์

“ เจ้าของร่าง” หลิงเอ๋อสายตาสั่นไหว “ นายท่าน สุดท้ายท่านก็จำข้าได้”

นางบินรอบๆแล้วบอกกับซุนเหมิง “ พี่ไป่หลิง เราพบกันอีกแล้ว”

จากนั้นจางหยูก็หัวเราะออกมา รอยยิ้มของเขาสดใส มันทำให้ซุนเหมิงรู้สึกได้ถึงความหวั่นไหวในใจเขา

ตั้งแต่ที่จางหยูได้ดูแลโลกขั้น 6 มันก็ยากที่จะเผยรอยยิ้มนี้ออกมา

“ อาจารย์” ซุนเหมิงเห็นการเปลี่ยนแปลงของจางหยู มันไม่ใช่การเปลี่ยนแปลงในความแข็งแกร่งรึรูปลักษณ์แต่เป็นจิตวิญญาณ

จางหยูพูดขึ้นมาช้าๆ “ เจ้าถามข้าว่าหากข้าโดดเดี่ยวรึไม่…ข้าเพิ่งรู้ว่าข้านั้นโดดเดี่ยวจริงๆ ไม่สิ ข้าควรจะบอกว่าข้าอ้างว้าง แม้ว่าข้าจะมีพ่อแม่, สหายและคนมากมายอยู่ด้วยแต่โลกในใจข้าก็ไม่อาจจะเอาอะไรมาแทนได้ บางทีตอนที่ข้าพบว่าโลกนั้นโดนทำลายไปแล้ว ใจข้าก็ตายไปด้วย”

“ โลกรึ ?”

จางหยูพยักหน้า “ ใช่ บ้านเกิดที่งดงามที่สุดในใจข้า ทั้งทะเลบรรพกาลและทะเลโกลาหลนั้นไม่ได้งดงามถึง 1 ในหมื่นของมันเลย”

หลังจากที่พูดจบจางหยูก็เงียบไปอีกครั้ง

“ น่าเสียดาย” สักพักจางหยูก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเศร้าที่ไม่อาจจะอธิบายได้ “ โลกได้หายไปแล้ว ระบบสุริยะก็ได้พินาศไปด้วย ข้า…ข้าไม่มีทางที่จะกลับไปยังบ้านเกิดได้อีก”

จางหยูอยู่มาแล้วกว่า 4 ชีวิต ชีวิตแรกเกิดที่ดาวโลกสีฟ้า ชีวิตที่สองได้เข้ามายังโลกสวรรค์, ชีวิตที่สามกำเนิดขึ้นมาในโลกป่าและชีวิตที่สี่สุดท้ายก็ก้าวมาถึงจุดนี้ได้

แต่ความทรงจำเกี่ยวกับดาวโลกไม่อาจจะถูกลบเลือนออกไปได้ ยิ่งมันถูกบดบังเท่าไหร่ มันยิ่งจดจำได้ดีเท่านั้น

บางทีในใจจางหยูแล้วไม่ว่าเขาจะสำเร็จแค่ไหนแต่เขาก็ยังเป็นเด็กน้อยจากดาวโลกอยู่ดี

เขามองไปที่ซุนเหมิง “ ข้ายอมรับว่าข้ารู้สึกดีกับเจ้า ข้ารู้สึกเป็นเกียรติที่เจ้าชอบข้าแต่ข้าต้องขอโทษด้วย ข้ากลัวว่าข้าคงไม่อาจจะรับความรู้สึกใดๆในใจเพิ่มได้อีก…”

“ ช้าก่อน” ซุนเหมิงพูดขึ้นมา “ งั้นหาก…ข้ามีทางที่จะนำดาวโลกกลับมาล่ะ ?”

จางหยูคิ้วขมวด “ เจ้ากับข้าต่างก็เป็นจ้าวทะเลโกลาหลกัน เจ้าน่าจะรู้ว่าแม้ว่าจ้าวทะเลโกลาหลจะเลียนแบบดาวโลกขึ้นมาได้แต่ก็แค่ของเลียนแบบ มันไม่ใช่โลกจริงๆ…หากเจ้าย้อนเวลาและทำให้โลกกลับมาได้ กฎของทะเลโกลาหลจะพังลงไปในทันทีวินาทีต่อมาก็จะพินาศ”

เลียนแบบดาวโลกรึ ?

จางหยูไม่ได้คิดเรื่องนี้แต่เขาก็มีความสามารถที่จะทำมันได้จริงๆแต่เขาไม่ทำ

เพราะมันก็แค่ของเลียนแบบ มันไม่อาจจะแทนที่ดาวโลกในใจจางหยูได้เลย

จางหยูได้สร้างโลกขึ้นมามากมาย หลายอันนั้นคล้ายกับดาวโลก แม้ว่าจะคล้ายกันจนแทบมองความต่างไม่ออกแต่มันก็ไม่อาจจะแทนที่ความทรงจำในใจเขาได้

“หากข้าทำให้ดาวโลกกลับมาได้จริงๆ…อาจารย์จะยอมอยู่คู่กับข้าไปรึไม่ ?” ซุนเหมิงพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม

จางหยูสงสัยขึ้นมาแล้วพูดขึ้น “ ข้าไม่รู้…ข้าบอกได้แค่ว่าหากเจ้าทำเช่นนั้น ข้าอาจจะคิดเรื่องความรู้สึก…” เขาไม่ได้มีอารมณ์จะมาคิดถึงเรื่องความรู้สึก

ซุนเหมิงยิ้มกว้างออกมา “ อาจารย์ งั้นจดจำที่ท่านพูดเอาไว้”