ตอนที่ 354 การรับสมัคร (1)

ตอนที่ 354 การรับสมัคร (1) ตั้งแต่ที่สร้างเมืองใหม่ขึ้นมา ผู้คนที่อาศัยอยู่ที่ตีนเขา ก็ต้องย้ายไป พักที่หมู่บ้านรอบ ๆ เป็นการชั่วคราว บางคนที่ซื้อตั๋วแล้วได้เข้าไป ในป่ าหวงหยวนเพื่อเสี่ยงโชค แต่คนส่วนมากก็ยังจับตาดู สถานการณ์ของเมืองทะเลทรายอยู่ การลงทะเบียนเข้าเมืองนี้ ได้รับความสนใจจากผู้บ่มเพาะนับไม่ถ้วน พวกเขาอยากจะอยู่ในเมืองทะเลทรายแห่งนี้ส่วนเหตุผลที่ว่าทำไม การลงทะเบียนถึงได้น่าสนใจ ก็เพราะจางหยูเคยพูดถึงการรับสมัคร ศิษย์ไปแล้ว เงื่อนไขแรกคือพวกเขาต้องลงทะเบียนขึ้นกับเมืองนี้ ดังนั้นการได้ลงทะเบียนกับเมืองทะเลทรายนั้น พวกเขาก็มีหวังที่จะ ให้คนของตัวเองเข้าร่วมสำนักคังเฉียงได้ นอกจากนี้ก็ยังมีเหตุผล มากมาย ที่ทำให้คนอยากมาอยู่ที่เมืองทะเลทรายอย่างเช่นการเปิด สอนสาธารณะและทะเลหลิงซี่ ทุกวันนี้ ที่โต๊ะของฉันเหลียนจะมีเอกสารหลายหมื่นฉบับ แม้ว่าจะมี หลัวซงและคนอื่น ๆ คอยช่วย แต่มันก็ทำให้เขาเหนื่อยอยู่ดี ความต้องการของผู้คนที่อยากลงทะเบียนเพื่อมาอยู่ในเมืองนี้คงมอง ภาพกันออก! เมื่อติดประกาศแล้ว ทั้งเขตตงโจวก็เกิดความวุ่นวายครั้งใหญ่ราวกับ เกิดแผ่นดินไหวขึ้น ประกาศฉบับแรกเผยแพร่ไปอย่างรวดเร็ว ผู้บ่มเพาะของเขตตงโจว, จ้านเจียง, เหอตง, เหอซีและเมืองใหญ่อื่น ๆ ที่ผ่านเกณฑ์ข้อกำหนด นี้ต่างก็พากันตื่นเต้น พวกเขารีบมายังเมืองทะเลทราย เพื่อขอ ลงทะเบียนเข้าอยู่ ส่วนพวกที่ไม่ผ่านเกณฑ์ก็ได้แต่สลด โจวถิงที่อยู่ในบ้านเล็ก ๆ ที่เมืองทะเลทราย อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา อย่างขมขื่นเมื่อได้ยินข่าวนี้ เขาคิดภาพออกว่าในอนาคตอันใกล้นี้ พวกผู้บ่มเพาะที่แข็งแกร่งของ อาณาจักรโจวในที่ต่าง ๆ จะมารวมตัวกันที่เมืองทะเลทราย และกลาย เป็นคนของเมืองนี้ นี่ส่งผลต่ออาณาจักรโจวเป็นอย่างมาก และอาจจะ ทำให้เกิดความวุ่นวายขึ้นมา ความแข็งแกร่งของอาณาจักรโจวเองก็ จะลดลงไปด้วย “เจ้าเมืองคิดหาทางได้ฉลาดจริง ๆ ! โจวถิงรู้สึกซับซ้อน “ผลก็คือ เมืองทะเลทรายแห่งนี้จะพัฒนาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แต่อาณาจักรโจว นั้น จะได้รับผลกระทบและอาจจะพบกับความวุ่นวาย” เขาอยากถามฉินเหลียนแต่เขาจะมีความกล้าพอรึ? ฉินเหลียนตอนนี้เป็นผู้ดูแลเขตตงโจว และมีสำนักคังเฉียงหนุนหลัง เขา เจ้าสำนักมองเห็นค่าของเขา แม้ว่าโจวถิงจะกล้ามากกว่านี้ แต่ เขาก็กลัวที่จะไปเข้าพบฉินแหลียน “ในระยะสั้นอาณาจักรโจวจะได้รับผลกระทบ แต่ในระยะยาวนี่ใช่ ว่าจะเป็นเรื่องแย่ต่ออาณาจักรโจว” โจวถิงทำการวิเคราะห์ “ต่อให้ผู้ บ่มเพาะย้ายที่อยู่ และออกจากอาณาจักรโจวไป แต่ไม่ว่าอย่างไร เพื่อนและญาติของพวกเขาก็ยังคงอยู่ในอาณาจักรโจว พวกเขาควรจะรู้สึกว่าเป็นคนของอาณาจักรโจว หากอาณาจักรโจวพบเจอกับวิกฤต บางทีพวกเขาอาจจะเข้ามาช่วย…”อาณาจักรโจวก่อตั้งมากว่า 500 ปีแล้ว ผู้คนที่เกิดมาในช่วงนี้ แน่นอนว่าต้องรู้สึกว่าเป็นคนของอาณาจักรโจว โจวถิงมั่นใจแบบนั้น ยังไงซะอาณาจักรโจวก็มีประเทศมากมายรายล้อม การดูแลที่ดีคงไม่ทำให้พวกนี้ลืมบ้านเกิดแม้ว่าคนพวกนี้จะออกจากอาณาจักรโจวไป แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะละทิ้งอาณาจักรโจว“คนพวกนี้หลังจากที่เข้ามายังเมืองทะเลทราย พวกเขาก็จะแข็งแกร่งขึ้น..” โจวถิงไม่ได้สงสัยในเรื่องนี้ “ตราบใดที่ทุกอย่างยังคงสงบเช่นนี้อยู่ มันก็ส่งผลดีมากกว่าผลเสียต่ออาณาจักร”หลังจากที่คิดเรื่องนี้สักพัก โจวถิงก็ไม่กังวลอีกต่อไป เขาเชื่อว่าอาณาจักรโจวมีความสามารถมากพอที่จะรับมือกับเรื่องนี้โจวถิงหลับตาลงแล้วทำการบ่มเพาะต่อ พร้อมกับทำความเข้าใจความลึกลับของกฎ…มันคุ้มค่าที่จะบอกว่า ตั้งแต่ที่ผังหลงเข้าร่วมสำนักคังเฉียง จางหยูก็มาหาโจวถิงครั้งหนึ่ง และบอกโจวถิงอย่างชัดเจนว่า หากเขาต้องการบ่มเพาะทักษะบังสวรรค์นั้นจำเป็นต้องทำลายการบ่มเพาะของตัวเองในตอนนี้ก่อนแล้วค่อยบ่มเพาะระบบพลังอีกอัน ไม่งั้นแล้วระบบพลังที่ต่างกันจะขัดแย้งกัน และทำให้ร่างกายพังโจวถิงไม่คิดจะทำลายการบ่มเพาะของตัวเอง นี่มันก็ผ่านมานานแล้วแต่เขาก็ไม่อาจจะรับรู้ถึงกงล้อชีวิตได้ สุดท้ายความคิดในการบ่มเพาะทักษะบังสวรรค์ก็หายไปเมื่อคนที่เหลือได้ยินเรื่องนี้ ยิ่งระดับการบ่มเพาะสูงเท่าไหร่ พวกเขาก็ยิ่งไม่สนใจทักษะบังสวรรค์เท่านั้น มีแค่พวกระดับการบ่มเพาะต่ำ ๆและพรสวรรค์ย่ำแย่เท่านั้น ที่ยังดื้อด้านรับรู้กงล้อชีวิตของตนต่อที่หมู่บ้านชางหยู หนึ่งในหลายหมู่บ้านรอบ ๆ ภูเขาในบ้านหลังหนึ่งทางตะวันตกของหมู่บ้าน ชายวัยกลางคนรูปร่างกำยำกำลังนั่งรวบรวมปราณรอบ ๆ ผ่านลมหายใจและตามรูขุมขนให้เข้าไปในร่างกาย อยู่ ๆ ก็มีเสียงเท้าดูเร่งรีบดังขึ้นมาจากไกล ๆชายที่หน้าตาคล้ายกันเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว“น้องสอง!” ยังไม่ทันได้เข้าบ้านชายคนนั้นก็ตะโกนออกมาชายร่างกำยำตื่นขึ้นมาจากการบ่มเพาะ และมองไปยังอีกฝ่ายก่อนจะลุกขึ้นยืน แล้วถามขึ้นมา “ท่านพี่ การลงทะเบียนของพวกเราถูกปฏิเสธรึ?”ชายอีกคนยิ้มออกมาอย่างขมขื่น “ถูกปฏิเสธ…”“งั้นรึ ?” ชายร่างกำยำถอนหายใจออกมา “อันที่จริงข้าก็คิดไว้อยู่แล้วเราไม่มีเงิน, อำนาจและไม่ได้รู้จักเจ้าเมือง เราไม่มีคนคอยช่วย หากต้องการจะอยู่ที่เมืองทะเลทราย มันก็เป็นเรื่องยากไม่ใช่รึไง ? “