ตอนที่ 369 ความแข็งแกร่งที่แท้จริง

ตอนที่ 369 ความแข็งแกร่งที่แท้จริง บทสนทนาระหว่างเย่ลั้วกับฟางจู๋ไม่ได้ถูกปกปิ ดเอาไว้ ดังนั้นคนที่ อยู่ไม่ไกลออกไปนักจึงได้ยินมันอย่างชัดเจน เมื่อรู้ว่าเย่ลั้วยังไม่ได้ใช้เคล็ดวิชาต่อสู้ออกมา หลายคนต่างก็พากัน มองไปที่เย่ลั้วด้วยความตะลึง “เขายังไม่ได้ใช้เคล็ดวิชาต่อสู้ออกมา เลยรึ ? การโจมตีพวกนี้ยังไม่ใช่พลังที่แท้จริงของเขารึ ? ทุกคนต่างก็รู้สึกทึ่ง เย่ลั้วผู้นี้น่ากลัวเกินไปแล้ว ! “เมื่อเจอกับการโจมตีเต็มกำลังของฟางจู๋ ที่อยู่ขอบเขตว่อชวนขั้น กลาง แต่เขากลับยังไม่ใช้เคล็ดวิชาต่อสู้ออกมา เย่ลั้วผู้นี้อยู่ขอบเขตฉี ซวนขั้นที่ 9 จริง ๆ รึ ?” หลายคนอดไม่ได้ที่จะแปลกใจ “แม้แต่พวกขอบเขตว่อซวนขั้นสูงก็ยังไม่กล้าทำแบบนี้” ต้องรู้ก่อนว่า ฟางจู๋ไม่ใช่ขอบเขตว่อซวนขั้นกลางทั่วไป เขาถึงกับ เป็นอันตรายสำหรับพวกขอบเขตว่อซวนขั้นสูงบางคน มันยากที่จะ คิดออกว่าเย่ลั้วแข็งแกร่งแค่ไหน พวกขอบเขตว่อซวนหลายคน รวมไปถึงพวกขอบเขตฉีซวนทุกคน ต่างก็มองไปที่เย่ลั้วด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน “ระวังไว้ด้วย ข้าจะใช้เคล็ดวิชาต่อสู้แล้ว” เย่ลั้วมองไปที่ฟางจู๋และ เตือนออกมา “หากท่านทนไม่ได้ก็ให้หลบไป อย่าฝืนรับมันเอาไว้” ยอมรับความพ่ายแพ้งั้นรึ? แม้ฟางจู๋จะรู้ว่าเย่ลั้วนั้นแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก แต่เขาก็ไม่คิดว่าเย่ลั้ว จะบอกให้เขายอมแพ้ “สงสารข้า? หรือว่าดูถูกข้า ?” ฟางจู๋เลิกคิ้ว สีหน้าของเขาหม่นลง ชัดแล้วว่าเขาไม่เข้าใจความคิดของเย่ลั้ว “ฮึ่ม ถึงข้าจะตาย แต่ข้าก็ไม่มีทางยอมรับความพ่ายแพ้!” การยอมแพ้ ให้กับผู้ที่อยู่ขอบเขตนี้ชวนขั้นที่ 9 เขาจะเอาหน้าไปไว้ไหน? เมื่อเห็นท่าทีของฟางจู๋ เย่ลั้วก็ไม่ได้โกรธ เขาตักเตือนอีกฝ่าย เพื่อให้ อีกฝ่ายตัดสินใจเอาเอง เย่ลั้วไม่สนใจฟางจู๋อีกต่อไป เขาแสดงสีหน้าจริงจังออกมาและ ปราณในตัวก็โคจรไปตามเส้นชีพจร “ฮู่” เย่ลั้วถอนหายใจออกมา เขาพร้อมที่จะโจมตีแล้ว ต่อมาฝ่ามือของเขาก็กางออกราวกับใบมีด แค่ดูก็รู้สึกว่ามันพิเศษ เคล็ดวิชาต่อสู้ระดับธรรมดาขั้นกลาง — ฟัน ! การเคลื่อนไหวที่เรียบง่าย ดูธรรมดาแต่กลับไม่ธรรมดา สายตานับ ไม่ถ้วนของคนโดยรอบ ต่างก็จับจ้องไปที่เย่ลั้ว เมื่อเห็นเคล็ดวิชาที่ เย่ลั้วแสดงออกมา พวกเขาต่างก็พากันผิดหวัง “นี่คือเคล็ดวิชาต่อสู้ของนายน้อยเย่รึ?” “นี่ใช่เคล็ดวิชาต่อสู้หรือ? มันไม่ดูธรรมดาไปหน่อยรึไง?” “เคล็ดวิชาระดับธรรมดาขั้นต่ำ ยังดูดีกว่านี้เลย” “นายน้อยเย่หลอกเรา?”ทุกคนต่างก็พากันคิ้วขมวด และแสดงสีหน้าผิดหวังออกมาหลัวซงที่อยู่ข้าง ๆ ฉินเหลียน ก็อดไม่ได้ที่จะสงสัยขึ้นมา “นายท่านนายน้อยเย่ หยิ่งทะนงเกินไปหน่อยหรือไม่?”“ไม่ เขาไม่ได้หยิ่งทระนง ฉินเหลียนมองไปที่เย่ลั้ว “ดูดี ๆ !”ผ่านมาหลายเดือนแล้ว ในที่สุดก็ได้เห็นคนใช้เคล็ดวิชานี้ออกมาอีกครั้ง ฉินเหลียนอดไม่ได้ที่จะตัวสั่น มีน้อยคนนักที่เคยเห็นพลังของเคล็ดวิชาฟัน และฉินเหลียนก็เป็นหนึ่งในนั้น เขารู้ดีกว่าใครว่าเคล็ดวิชาที่ดูธรรมดานี้ มีพลังที่น่ากลัวแค่ไหนฟางจู๋คิดว่าเย่ลั้วปั่นหัวเขา แต่ตอนที่เขากำลังจะพูดขึ้นมานั้น อยู่ ๆเขาก็รู้สึกได้ถึงอันตราย ปราณในตัวเขาโคจรด้วยความเร็วสูงร่างกายของเขาแยกร่าง และถอยกลับไปหลายเมตรปัง ปัง ปัง ปัง ปังตอนนั้นเกิดพายุอันน่ากลัวขึ้น ใบไม้และเศษพื้นดินกระจายไปทั่วทุกทิศทาง เสียงสายฟ้าดังก้องไปทั่ว พายุนั้นเข้าปกคลุมในจุดที่ฟางจู๋เคยอยู่ เศษหินนับไม่ถ้วนปลิวว่อนอยู่ในพายุ ไม่ว่าอะไรก็ตามที่ถูกดูดเข้าไปด้านในจะถูกบดขยี้ในพริบตา และเปลี่ยนเป็นเศษผงบดบังภายในพายุเอาไว้“ฮู่มมม!” ที่ใกล้ ๆ กับพายุ ฟางจู๋รู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดที่มาจากพายุผิวของเขาฉีกขาดมีเลือดไหลออกมา สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป เขาไม่ลังเลและรีบต่อยออกไปเพื่อต้านทานแรงดึงดูดของพายุเมื่อใช้พลังทั้งหมดไปกับหมัดนี้ ฟางจู๋ก็รู้สึกว่าแรงดูดของพายุนี้อ่อนลงเล็กน้อย แต่เขาก็ยังวางใจไม่ได้ พายุที่น่ากลัวนี้ฟื้นฟูแรงมันได้ขึ้นมาได้ในพริบตา ราวกับว่าไม่เคยเกิดการเปลี่ยนแปลงใด ๆ มาก่อนเมื่อรู้สึกได้ถึงพลังอันน่ากลัวของพายุ ฟางจู๋ก็เข้าใจทันทีว่าเมื่อถูกดูดเข้าไป เขาจะตายทันที !“ฮ่ะ !”ฟางจู๋คลั่ง เขาใช้เคล็ดวิชาต่อสู้ออกมาอย่างต่อเนื่อง เขาต่อยออกไปเพื่อลดพลังดูดของพายุ ใบหน้าของเขาซีดลงไปเรื่อย ๆ พร้อมกับบาดแผลที่เพิ่มขึ้นมา ในตัวเขาหลงเหลือปราณอยู่ไม่มาก หากถูกใช้ไปด้วยความเร็วระดับนี้ เขาคงทนได้ไม่กี่อึดใจเขากัดฟันทนความเจ็บปวดของร่างกาย และต่อยออกไปเพื่อต้านพลังจากพายุปัง ปัง ปัง ปังการปะทะกันระหว่างพายุกับหมัดเหล็ก ทำให้เกิดเสียงดังก้องไปทั่วตู้ม ตู้ม ตู้ม!ภายใต้การระเบิดพลังอันน่ากลัวนี้ คฤหาสน์ที่แต่เดิมก็พังอยู่แล้วกลับพังจนไม่เหลือซาก ตีกมากมายภายในเขตนั้นพังลง หิน ไม้และกำแพงนับไม่ถ้วน ต่างก็ถูกพายุนั้นกลืนกินเข้าไปจนกลายเป็นฝุ่นผง