ตอนที่ 10 โชคดอกท้อ[1]ของอันหลิน

ระบบหรรษา กับข้าผู้บำเพ็ญเซียนปลอม ตอนที่ 10 โชคดอกท้อ[1]ของอันหลิน ตอนที่ 10 โชคดอกท้อ[1]ของอันหลิน

อันหลินเดินผ่านประตูของห้องเรียน มองหาที่นั่งด้านหลังแล้วนั่งลง

เขารู้สึกว่าความสนใจของเพื่อนร่วมห้องที่มีต่อเขา คล้ายว่าจะเพิ่มขึ้นไม่น้อยเลย

หลังเพื่อนร่วมห้องบางส่วนเห็นเขาปรากฏตัว ก็พากันกระซิบกระซาบวิจารณ์เขาขึ้นมา

แม้อันหลินจะไม่รู้ว่าพวกเขากำลังพูดอะไร แต่คงจะไม่ได้กำลังชมเขาแน่นอน

แต่ละเรื่องที่เกิดขึ้นในระยะนี้ ตกถึงตัวเขาไม่หยุดไม่หย่อน อย่าว่าแต่เพื่อนร่วมห้องที่วิจารณ์กันเซ็งแซ่เลย แม้แต่ตัวอันหลินเองก็อดไม่ได้อยากค่อนแคะอยู่เหมือนกัน

คาบเรียนสำคัญของวันนี้คือวิชาแดนมนุษย์ เพื่อให้เข้ากับบรรยากาศ เหล่าลูกศิษย์ในห้องต่างก็สวมเครื่องแต่งกายต่างๆ นานาที่นิยมบนโลกมนุษย์

ทั้งกางเกงยีน เสื้อกล้าม เดรส… ที่เหนือกว่านั้น มีคนถึงขั้นใส่สูท กี่เพ้าด้วยซ้ำ เป็นแฟชั่นโชว์รวมเครื่องแต่งกายชัดๆ เป็นภาพที่พิลึกที่สุด

ขอพูดอีกหนึ่งประโยค บุคคลที่สวมชุดสูทคนนั้น ก็คือท่านหัวหน้าห้องของพวกเขา เซวียนหยวนเฉิงนั่นเอง

เขาสวมชุดสูทรองเท้าหนัง ผูกเนคไทสีน้ำเงิน แถมยังใส่แว่นกันแดดเสียด้วย

การแต่งตัวของเขาหล่อเหลาเอาการ คล้ายคลึงกับสายลับใน 007 ดูแล้วไม่มีอะไรต่างกันมากนัก

แต่ว่า คุณจินตนาการท่าทางที่สวมชุดนี้ จากนั้นนั่งตัวตรงแหน่วอยู่ข้างหน้า สองมือวางบนโต๊ะ กำลังตั้งใจเรียนของเขาออกหรือเปล่า

อันหลินอดกลั้น พยายามไม่ให้ตัวเองหลุดขำออกมา

ผ่านไปไม่นาน อาจารย์ของพวกเขาเซียนพสุธาเยว่อิ่งก็เดินเข้ามาในห้อง

นางสวมเชิ้ตลายสก็อตสีเหลืองอ่อน คู่กับแว่นตากรอบสีแดง ดูแล้วให้อารมณ์สวยแบบปัญญาชน

ไม่เพียงเท่านี้ รูปร่างของนางสูงระหง อรชรอ้อนแอ้น ผมยาวถึงบั้นเอวหยักศกเล็กน้อย เรียวขาได้สัดส่วนคลุมด้วยถุงน่องสีดำ ดูทันสมัยและเซ็กซี่

นางที่มั่นใจเต็มเปี่ยมในตอนแรก เมื่อเดินเข้าห้อง เห็นเซวียนหยวนเฉิง 007 นั่งอยู่แถวหน้าสุดอย่างเคร่งขรึม ก็หลุดขำพรืดออกมาอย่างทนไม่ได้ทันที

ลูกศิษย์มองเซียนพสุธาเยว่อิ่งด้วยความแปลกใจ ไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ นางถึงขำ

เซียนพสุธาเยว่อิ่งเบนสายตาอย่างกระอักกระอ่วน จากนั้นก็เริ่มสอนราวกับไม่เคยมีเรื่องอะไรเกิดมาก่อน

จุดประสงค์ที่สำนักความร่วมมือบำเพ็ญเซียนเปิดสอนวิชาแดนมนุษย์ เพราะต่อไปหากลูกศิษย์ดำรงตำแหน่งในสรวงสวรรค์ เพื่อให้สะดวกต่อการทำภารกิจมากขึ้นยาม ‘ลงไปแดนมนุษย์’ ง่ายต่อการกลมกลืนกับโลกใบนั้นยิ่งขึ้น

เนื้อหาที่ต้องเรียนในคาบแดนมนุษย์ หลักๆ คือวัฒนธรรมประเพณีของแต่ละประเทศ การกระจายของอำนาจ ภูมิศาสตร์กายภาพของโลกใบนั้น รวมถึงภาษามนุษย์อย่างภาษาอังกฤษกับภาษาจีนที่เป็นสองวิชาบังคับ

เมื่อเทียบกับความรู้สึกที่เหมือนฟังคัมภีร์สวรรค์ของวิชาอื่นแล้ว คราวนี้อันหลินมีปมเขื่องด้านความรู้ที่เหนือกว่าผู้คนสักที

สิ่งที่ทำให้เขาเสียดายคือ ผลลัพธ์ที่วิชานี้นำมาให้ กลับเป็นเช่นเดียวกับวิชาอื่น

เนื้อหาที่เซียนพสุธาเยว่อิ่งสอนล้วนเป็นพื้นฐานของพื้นฐานอีกที เช่นความรู้ทั่วไปอย่างโลกมีทั้งหมดเจ็ดทวีป จีนอยู่ในแผ่นดินทวีปเอเชีย

อันหลินไม่รู้เลยสักนิดว่าวิชานี้มีความหมายอะไรกับเขา เขาเลยสัปหงกอีกครั้ง…

แค่เรียนวิชาแดนมนุษย์ก็ใช้เวลาหนึ่งวันเต็ม อันหลินไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาผ่านมันมาได้อย่างไร

สุดท้าย คาบเรียนนี้ก็สิ้นสุดลงด้วยประโยคหนึ่งของเซียนพสุธาเยว่อิ่ง “อันหลินเป็นตัวแทนประจำวิชานี้ ฉะนั้นหลังเลิกเรียนลูกศิษย์มีปัญหาอะไร ไปสอบถามเขาได้”

แม้จะพูดเช่นนี้ แต่อันหลินก็รู้ดีว่า อัจฉริยะพวกนี้มีความเย่อหยิ่งของตัวเอง

เมื่อเทียบกับไม่ละอายหากต้องลดเกียรติถามผู้ที่ด้อยกว่า คิดว่าพวกเขาคงจะชอบยืนด้วยลำแข้งของตนมากกว่า

เป็นดังคาด หลังเลิกเรียนไม่มีใครเป็นฝ่ายมาถามคำถามเขาเลยสักคน

อันหลินทอดถอนหายใจ กำลังจะลุกขึ้นจากไป

“คือว่า สหายอันหลิน ไม่ทราบว่าเจ้าว่างหรือเปล่า”

เสียงอ่อนหวานไพเราะดังขึ้นในโสตประสาทของเขา

อันหลินตามหาต้นเสียงมองไปข้างๆ หัวสมองพลันขาวโพลน มองผู้หญิงที่ปรากฏตัวตรงหน้าอึ้งๆ

ดวงตาของหญิงสาวเป็นสีน้ำเงินดุจห้วงความฝัน แพขนตาลู่ลง กำลังมองอันหลินอย่างเกรงอกเกรงใจ

อันหลินไม่เคยมีโอกาสได้มองนางในระยะประชิดขนาดนี้มาก่อน ตอนนี้รู้สึกว่าหัวใจกำลังจะหยุดเต้นอย่างไรอย่างนั้น

“วะ…ว่าง ไม่ทราบว่าสหายซูเฉี่ยนอวิ๋นมีอะไรหรือ”