ตอนที่ 109 ที่รัก พัสดุกองทัพสัตว์ของ...

ระบบหรรษา กับข้าผู้บำเพ็ญเซียนปลอม ตอนที่ 109 ที่รัก พัสดุกองทัพสัตว์ของคุณมาส่งแล้ว ตอนที่ 109 ที่รัก พัสดุกองทัพสัตว์ของ…

สมาชิกกลุ่มอันหลินจวนจะถึงเมืองติ้งอันแล้ว

พวกเขามองเห็นกำแพงเมืองดำสนิทสูงร่วมสิบจั้งแล้ว มันโอ่อ่าน่าเกรงขามยิ่งนัก

เหนือกำแพงเมือง มีเงาคนนับไม่ถ้วนเคลื่อนไหว เห็นได้ชัดว่ากำลังเตรียมพร้อมต่อสู้

“ใกล้ถึงแล้ว พวกเราเร่งกันอีกหน่อย!”

อันหลินให้กำลังใจสมาชิกที่อยู่ด้านหลัง

ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงตะโกนกร้าวดังมาจากท้องฟ้า

“สหายอันหลิน ข้าจะช่วยเจ้าเอง!”

อันหลินเงยหน้ามอง เห็นลู่จ้านและนักเรียนสิบกว่าคนกำลังยืนอยู่บนฝาหม้อ

ไม่สิ เป็นศาสตราวุธขนาดใหญ่ที่มีรูปร่างคล้ายฝาหม้อต่างหาก

เมื่อได้ยินประโยคนั้น อันหลินก็พลันรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา ตะโกนเสียงดังว่า “อย่า! เจ้าลิงเป็นพวกเดียวกัน หยุด…”

“วานรปีศาจอัปลักษณ์ จะหนีไปไหน!” ลู่จ้านแผดเสียง สายฟ้าทรงกลมพุ่งออกมาจากมือของเขา

ตูม!

สายฟ้าระเบิด!

เจ้าอัปลักษณ์ที่วิ่งอยู่ด้านหน้าสุด ไม่ทันระวังถูกโจมตีที่แผ่นหลัง ล้มคะมำลงไป

“นะ…” ริมฝีปากของอันหลินสั่นระริก

ยังพูดไม่ทันจบ เจ้าอัปลักษณ์ก็โดนโจมตีเข้าอย่างจังจนล้มลงไปแล้ว

ลู่จ้านเพิ่งรู้สึกตัวจากคำพูดของอันหลิน เขาชะงักงัน

วานรอัปลักษณ์เป็นพวกเดียวกันหรือ

ก็จริง อันหลินพิลึกมาตั้งแต่ไหนแต่ไร เก็บวานรอัปลักษณ์ตัวหนึ่งมาก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร…

เขารีบบังคับให้ฝาหม้อเหาะไปหยุดอยู่ข้างๆ ราชาวานร เอ่ยปากขอโทษทันที “ขอโทษนะ มันฉุกละหุก ไม่คิดว่าจะเป็นการเข้าใจผิด ลู่จ้านคนนี้วู่วามเอง”

เจ้าอัปลักษณ์ลุกขึ้น ดวงตาสุกใสดุจโคมไฟคู่นั้นมีน้ำตาคลอหน่วย

ให้ตายสิ เข้าใจผิดอีกแล้ว!

โลกใบนี้เป็นอะไรไป หน้าอัปลักษณ์ก็เป็นความผิดด้วยหรือ!

กองทัพสัตว์ด้านหลังเข้ามาใกล้แล้ว พวกอันหลินกระโดดขึ้นฝาหม้อของลู่จ้านตามคำเชิญชวน

ส่วนทหารทั้งหลายที่ตามหลังพวกเขา กลับเลือกเลี้ยวเป็นมุมฉากเปลี่ยนทิศทางการเคลื่อนไหว หลบหลีกความรุนแรงจากกองทัพสัตว์

อันหลินยืนอยู่บนฝาหม้อ บนศาสตราวุธเหาะเหินมีนักเรียนยืนอยู่ร่วมสิบกว่าชีวิต

แม้จะเหาะได้ไม่เร็ว แต่เหนือกว่าตรงที่จุคนได้เยอะ

บนฝาหม้อเนื้อที่หนึ่งจั้ง เบียดกันสักหน่อย จุคนสิบกว่าคนนั้นไม่ใช่ปัญหา

หากไม่ใช่เพราะการเหาะเหินแบบบรรจุคนต้องจ่ายด้วยหินวิญญาณ แถมยังเป็นจำนวนมหาศาลด้วยละก็ ตอนที่วิ่งมาราธอนเมื่อหลายวันก่อน ลู่จ้านคงจะเอาฝาหม้อออกมารับสหายหลายๆ คนไปด้วยกันแล้ว

บนฝาหม้อ เฉินจื่อซียืนอยู่ด้านหลังสุด

ในมือของนางถือดอกไม้สีม่วง ละอองเกสรโปรยปรายตามแรงลม ลอยไปหากองทัพสัตว์ที่ไล่ตามอย่างไม่ลดละ

ลู่จ้านอธิบายกับอันหลินว่า “ดอกไม้มีชื่อว่าดอกรักอนธการ เป็นดอกวิเศษขั้นสาม ละอองเกสรของมันจะสร้างความลุ่มหลงให้กับเหล่าสัตว์ประหลาดอย่างรุนแรง มันสามารถสร้างกองทัพสัตว์ได้อย่างง่ายดาย! ส่วนสำคัญของดอกรักอนธการอยู่ที่ละอองเกสรของมัน เพื่อให้บรรลุเป้าหมายของห้องเรา สหายเฉินจื่อซีทุ่มเทสุดตัวเชียวล่ะ”

เฉินจื่อซีได้ฟังก็ยิ้มน้อยๆ ไม่พูดอะไร กวนละอองเกสรของดอกรักอนธการต่อ

“แต่ข้าเป็นคนเสนอความคิดให้สร้างกองทัพสัตว์นะ!” ลู่จ้านพูดอย่างกระหยิ่มใจ

อันหลินได้ยินปากก็ขมุบขมิบ พูดเสริมว่า “สหายลู่สุดยอดไปเลย!”

ได้รับคำชมจากอันหลินบุคคลระดับตำนานของสำนัก ลู่จ้านอารมณ์ดี จากนั้นก็เริ่มคุยโวถึงที่มาของแรงบันดาลใจของเขา รวมถึงวีรกรรมที่ลากสวีเสี่ยวหลานกับเซวียนหยวนเฉิงเข้าร่วมกลุ่มด้วย…

อันหลินมองกองทัพสัตว์มืดฟ้ามัวดินที่อยู่ด้านหลัง เกรงว่าจำนวนคงจะเกินสองพันตัวแล้ว…

ทั้งพลังอันท่วมท้นท้องฟ้า ฝุ่นตลบอบอวลที่เกิดจากการที่กองทัพสัตว์เคลื่อนไหว ขับความน่ากลัวของกองทัพสัตว์ในครั้งนี้ให้เด่นชัดยิ่งขึ้น

เขาอยากพูดเหลือเกินว่า “กองทัพสัตว์ขนาดนี้ ห้องเราจะต้านได้จริงหรือ…”

บนกำแพงเมืองติ้งอัน เซียนกระบี่หลิงเซียวกับเจิ้งเชียนชิวกำลังทอดมองกองทัพสัตว์ที่เคลื่อนตัวอยู่เบื้องหน้า ทอดถอนหายใจอย่างจนใจ

“ไม่คิดเลยว่าลูกศิษย์ของข้าจะทำเรื่องที่เหลวไหลเช่นนี้ ลำบากท่านเจ้าเมืองเสียแล้ว” เซียนกระบี่หลิงเซียวพูดอย่างรู้สึกผิด

เจิ้งเชียนชิวส่ายหน้า “มันก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายหรอก อย่างไรเสียเมืองติ้งอันก็ประสบกับกองทัพสัตว์บ่อยๆ อยู่แล้ว ครั้งนี้ก็แค่มาก่อนล่วงหน้าเท่านั้น”