ตอนที่ 118 แขกไม่ได้รับเชิญ

ระบบหรรษา กับข้าผู้บำเพ็ญเซียนปลอม ตอนที่ 118 แขกไม่ได้รับเชิญ ตอนที่ 118 แขกไม่ได้รับเชิญ

บนภูเขาเมฆาทางตะวันตกเฉียงใต้ของเขตหมื่นป่า

ที่เรียกมันว่าภูเขาเมฆา เป็นเพราะยอดเขามีเมฆหมอกปกคลุมตลอดทั้งปี ไม่เคยเห็นรูปโฉมที่แท้จริงของมัน

รอบๆ ภูเขาเมฆาเป็นเทือกเขาที่ราบสูง ที่นี่มีลมพัดกรรโชกตลอดทั้งปี จึงถูกขนานนามว่าที่ราบสูงแห่งวายุ

อิฐสีดำก้อนใหญ่ลอยลงมาจากฟ้า หยุดลงตรงที่ราบสูงแห่งนี้

“นี่หรือที่ราบสูงแห่งวายุ ทิวทัศน์ไม่เลวเลย!”

อันหลินมองทัศนียภาพโล่งกว้าง ก่อนจะเอ่ยปากชมอย่างอดไม่ได้

หญ้าเขียว ลมกระโชกแรง เมฆหมอกโอบล้มภูเขา และอากาศอันสดชื่น เป็นความประทับใจแรกที่มีต่อที่ราบสูงแห่งนี้

“ได้ยินว่าสัตว์ประหลาดที่นี่ดุร้ายมาก ทุกคนอย่าได้ประมาท” เจ้าอัปลักษณ์เตือน

ทุกคนเดินตรงไปข้างหน้า ระหว่างนั้นก็พบเจอสัตว์มากมาย แต่ล้วนเป็นจำพวกแอนทิโลป[1]ที่เชื่องและว่าง่าย รวมถึงพวกจามรี ไม่พบสิ่งมีชีวิตจำพวกสัตว์ประหลาดแต่อย่างใด

อันหลินมองขุนเขาที่สูงตระหง่านตรงหน้าด้วยความตะลึง “พวกเราลองไปดูที่ภูเขาข้างหน้านี้กันเถอะ!”

เจ้าอัปลักษณ์มองภูเขาลูกนั้นแล้วอธิบายว่า “ภูเขาลูกนั้นชื่อ เขาเมฆา เป็นภูเขาสูงเลื่องชื่อของเขตหมื่นป่า ได้ยินว่าสูงทะลุชั้นฟ้า สูงถึงหมื่นจั้ง”

เมื่อได้ยินความสูงของมัน นัยน์ตาของอันหลินก็เปล่งประกาย เพราะเขาสามารถฝึกวรยุทธ์ได้อีกอย่างแล้ว

‘ปราณวายุขั้นหนึ่ง บรรลุเงื่อนไข กระโดดหน้าผาสูงหมื่นจั้งหนึ่งครั้ง’

ตอนนี้เขาอยู่ในระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณแล้ว ซ้ำยังรู้วิชาขี่กระบี่ สำหรับความท้าทายของภารกิจนี้แล้ว ความมั่นใจของเขาเต็มเปี่ยมขึ้นโดยพลัน

พวกอันหลินตรงดิ่งไปทางภูเขาเมฆา ระหว่างทางเจอแมวโลหิตสองเศียรตัวหนึ่ง ฝีมือฉกาจกว่าสัตว์ประหลาดทั่วไปเยอะเลย ทัดเทียมนักพรตกายแห่งมรรคขั้นสิบ

แต่สุดท้ายมันก็ถูกกระบองเงินของเจ้าอัปลักษณ์ฟาดตาย

เมื่อเดินมาถึงตีนเขา พวกเขาก็เห็นทะเลสาบขนาดใหญ่ มันชื่อว่าทะเลสาบเมฆขาว

ภายใต้ลมพัดกระโชก ผิวน้ำเกิดกระแสน้ำสีขาวเป็นระลอกๆ ตระการตาเป็นอย่างมาก

“พี่อัปลักษณ์ เดินมาไกลขนาดนี้แล้วยังไม่เจอวัวสายรุ้งอีก ข้อมูลของเจ้าเชื่อถือได้จริงไหม” เหมียวเถียนโอดครวญอย่างไม่พอใจ

ราชาวานรเนตรทองเกาหัว ใบหน้าฉายความกระดากอาย “เรื่องนี้ราชาวัวเคยพูดกับข้า มันคงไม่ได้หลอกแม้กระทั่งเรื่องแบบนี้หรอกกระมัง”

“ข้าจะขี่ก้อนอิฐขึ้นยอดเขา จากนั้นกระโดดลงมา มีใครจะมาเล่นกับข้าไหม”

อันหลินชี้ไปที่เขาเมฆาซึ่งมีเมฆหมอกปกคลุมแล้วโพล่งขึ้นมา

พวกลั่วจื่อผิงได้ยินก็หน้าถอดสี ส่ายหน้าเป็นพัลวันราวกับเป็นกลองป๋องแป๋ง

เจ้าอัปลักษณ์ก็รู้จักการกระทำอันแปลกพิลึกของอันหลินดี มักจะแฝงความหมายลึกซึ้งอยู่เสมอ เมื่อเห็นว่าสมาชิกไม่อยากไป จึงเอ่ยปากขออยู่ปกป้องพวกเขา

เมื่อเห็นดังนั้น อันหลินจึงส่งยันต์ตอบสนองให้เจ้าอัปลักษณ์ “พวกเจ้าไปเที่ยวเล่นละแวกที่ราบสูงแห่งวายุก่อนเถอะ ยันต์นี่ตอบสนองแค่รัศมีสิบลี้เท่านั้น เดี๋ยวข้าจะไปหาพวกเจ้า”

พอทุกคนรับปากแล้ว เขาก็ขี่ก้อนอิฐเหาะไปยังภูเขาเมฆา

หลังเข้าสู่ชั้นเมฆ ก็เหาะขึ้นไปตามความสูงของภูเขา

เขาเมฆาเปี่ยมด้วยพลังปราณ ยิ่งเหาะสูงมากเท่าใด พืชพรรณนานาชนิดก็ยิ่งเจริญงอกงาม มีดอกไม้ประหลาดเบ่งบานตามซอกเขา

ภูตวานรโผล่มาตามต้นไม้อยู่บ่อยๆ และเห็นนกกระเรียนมงกุฏแดงที่โบยบินรอบภูเขาเป็นครั้งคราว

‘คุณพระ เขาเมฆาคงไม่ใช่ฐานที่มั่นของสำนักใหญ่อะไรหรอกนะ’ อันหลินคิดในใจ

เพราะทัศนียภาพแบบนี้หาได้ยากเหลือเกิน คนที่ไม่รู้ ต้องคิดว่าเผลอเข้ามาในดินแดนเซียนสักแห่งเป็นแน่

ภูเขาชะโงกเงื้อม แม้จะมีของวิเศษไม่น้อย แต่โชคดีที่ไม่มีสัตว์ประหลาดที่มีพลังแก่กล้า

สภาพการณ์นี้ทำให้เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก หากว่าเจอสัตว์ภูตสักสองสามตัวละก็ เกรงว่าการเหาะเหินครั้งนี้คงไม่สนุกแน่

อันหลินเหาะเหินพลางคำนวณความสูง ขณะที่บินขึ้นมาสูงเก้าพันจั้งแล้ว ก็เห็นยอดเขาอยู่ไกลๆ แล้ว

ยอดเขาสูงเป็นสีชมพู แลดูคล้ายดอกท้อนิดหน่อย

ปึก!

จู่ๆ ก็มีเสียงชนดังสนั่นหวั่นไหว

ราวกับว่าศีรษะของอันหลินชนกับกำแพงไร้รูปร่าง ตาลายขึ้นมาโดยพลัน

ก้อนอิฐสีดำเกือบจะเสียการทรงตัวตกลงจากยอดเขาสูง

“โอ๊ย! อะไรกันเนี่ย!”

เขาร้องลั่นอย่างหวาดผวา เงยหน้าขึ้นมองเหนือศีรษะ

แต่ว่า สิ่งที่เห็นกลับเป็นทิวทัศน์อันงดงามของยอดเขา ไม่พบอะไรระหว่างทาง