ตอนที่ 195 ตัวถ่วงกลุ่มในตำนาน

หลิวเชียนฮ่วนควงคทาขนนก ก้าวเข้าไปในประตูสีน้ำเงินอย่างอาจหาญ

อันหลินมองร่างของหลิวเชียนฮ่วนด้วยความคาดหวัง นางอยู่ในระดับกึ่งแปลงจิตแล้ว หากเดินได้หกสิบกว่าก้าว เช่นนั้นเขาแค่เดินได้เยอะกว่าหงโต้วเพียงเล็กน้อย จะสามารถคว้าที่หนึ่งของการประลองได้

หลิวเชียนฮ่วนเข้าสู่หนทางแห่งความลุ่มหลง นางตะลึงกับทัศนียภาพอันงดงามของที่นี่ทันที “คุณพระ ดวงดาวเหล่านี้เป็นของจริงหรือ!”

ขณะที่พูด นางปล่อยลำแสงสุดท้ายใส่ท้องฟ้าไปทีหนึ่ง

พลังงานสีขาวพุ่งตรงไปหาท้องนภาที่เต็มไปด้วยดวงดาว ประดุจกระบี่คมที่ฉีกทึ้งรัตติกาล

ตูม! พลังงานระเบิด เกิดริ้วคลื่นไร้รูปร่างชั้นหนึ่งที่ทะเลดวงดาวบนท้องฟ้า แผ่กระจายปานลูกคลื่น

มุมปากของรองผู้อำนวยการอวี้หัวกระตุก ส่งกระแสจิตทันใดว่า “นักเรียนหลิวช่วยจริงจังกับการทดสอบด้วย อย่าทำลายของสาธารณะ!”

หลิวเชียนฮ่วนสะดุ้งตกใจกับเสียงที่โผล่มากะทันหัน จากนั้นก็แลบลิ้นออกมาอย่างขี้เล่น เริ่มก้าวไปข้างหน้า

ยิ่งเดินบนทางเดินหินมากเท่าใด อุปสรรคก็ยิ่งมาก หนทางข้างหน้าตัวแทนจากแต่ละกลุ่มล้วนเดินด้วยสายตาที่เรียบเฉย ผู้ชมในจัตุรัสคิดว่าไม่มีอะไรน่าดู ต่างก็พูดคุยสัพเพเหระกันขึ้นมา

“นี่ พวกเจ้ารีบดูหน้าจอสิ เหมือนศิษย์พี่หลิวจะลำบากขึ้นเรื่อยๆ แล้วนะ”

“นี่มันเหลวไหลไม่ใช่หรือ ยิ่งเดินจะยิ่งสบายหรือไง”

“ประเด็นคือตอนนี้นางเพิ่งเดินได้สิบกว่าก้าว คล้ายว่าจะเดินไม่ไหวแล้ว!”

“ไม่หรอกกระมัง…”

นักเรียนบางส่วนที่ไม่ได้สนใจหน้าจอผลึกหินพากันเบนสายตามองท้องนภาเหนือสังเวียนประลอง

บนเส้นทางแห่งความลุ่มหลง หลิวเชียนฮ่วนชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ ใบหน้าดูทุรนทุราย

“อ๊าก…เกมนี้ก็สนุกมาก เกมนั้นข้าก็จะเล่น ห้ามลบนะ ฮือๆ ๆ…”

ร่างอรชรของหลิวเชียนฮ่วนเดินโซเซไปข้างหน้า

“อะไรกัน…ไม่ได้ริบมือถือหรือ”

ดวงตาสีม่วงที่งดงามดั่งดวงดาราของนางสูญเสียสีสันทั้งหมดโดยพลัน สิ่งที่เข้าสู่คลองจักษุเป็นความเวิ้งว้างอันไกลสุดลูกหูลูกตา ไม่มีอะไรเลย ไม่มีอะไรให้เล่น

นางงงไปหมดแล้ว จากนั้นน้ำตาก็ทะลัก ยืนเหม่ออยู่ที่เดิม

…

ห้านาทีต่อมา

หลิวเชียนฮ่วนกลับมาแล้ว ทุกอย่างเงียบสงัด

“ฮือ…อันหลิน แดนพิศวงแห่งนี้โหดร้ายเหลือเกิน! ข้างในไม่มีอะไรเลย อ้างว้างนัก ไม่สนุกเลย ปลอบข้าที…” นางใช้มือเรียวยาวของนางเช็ดน้ำตาพลางระบายความทุกข์กับอันหลิน

อันหลินยืนงงอยู่กับที่ พูดอะไรไม่ออกเลยสักคำ

“หลิวเชียนฮ่วน สิบหกก้าว หนึ่งจุดหกคะแนน!” รองผู้อำนวยการอวี้หัวอดกลั้นต่ออารมณ์โทสะ ประกาศคะแนนของหลิวเชียนฮ่วนออกมา น่าขายหน้าจริงๆ!

เหล่าเบื้องบนของสำนักก็เบือนหน้าหนี ทนมองไม่ได้

นักเรียนหลายหมื่นชีวิตในจัตุรัสต่างก็ทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ

สิบหกก้าวหรือ น่ากลัวเกินไปแล้ว!

ส่วนหวังเสวียนจ้านรู้สึกหายใจติดขัด ใบหน้าแดงก่ำ มีความรู้สึกเหมือนว่าทุกสิ่งที่สร้างขึ้นมาอย่างยากเย็นถูกสุนัขคาบไปกินแล้ว

“พวกเจ้าคิดว่าข้าเป็นตัวถ่วงกลุ่มใช่ไหม” หลิวเชียนฮ่วนมองสองคนตรงหน้า พูดเสียงสะอึกสะอื้น

ตัวถ่วงของกลุ่มหรือ

อันหลินได้สติ เขากังวลมาตลอดว่าตนจะเป็นตัวถ่วงของกลุ่มสรวงสวรรค์ เป็นคนที่ทำเรื่องอับอายขายหน้าบนเวที

เมื่อดูจากตอนนี้แล้ว หลิวเชียนฮ่วนแย่งตำแหน่งของเขาไปแล้วนี่นา!

นางเป็นที่โหล่ของการประลองวรยุทธ์ ตอนนี้แม้แต่การประลองจิตใจนางก็รั้งท้ายเช่นกัน…

หลิวเชียนฮ่วนร่ำไห้เหมือนสาลี่ต้องหยาดน้ำฝน เช็ดน้ำตาไม่หยุด

หากจะบอกว่านางไม่รู้สึกผิดนั้นเป็นไปไม่ได้ นางก็อยากจะสร้างชื่อให้กับสาวน้อยนักเวทต่อหน้าผู้ชมหลายหมื่นชีวิต ต่อหน้าอิทธิพลทั้งสี่เหมือนกัน

แต่จนใจเมื่อพยายามแล้ว กลับเป็นผลลัพธ์ที่น่าอนาถใจเช่นนี้

“ศิษย์พี่หลิว ทำใจดีๆ ไว้ เราจะชนะได้แน่!”

อันหลินไม่ได้พูดคำว่า ‘ใช่แล้ว เจ้านี่แหละตัวถ่วงกลุ่ม’ ที่คิดในใจออกมา แต่พูดปลอบประโลมเสียงอ่อนโยนแทน

หลิวเชียนฮ่วนชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดที่คุ้นเคย

นางเงยหน้าขึ้น พบว่าอันหลินกำลังมองตนอย่างให้กำลังใจ ไม่ขุ่นเคืองแม้แต่นิด จึงอดซาบซึ้งใจไม่ได้ “อันหลิน…เจ้าไม่โทษข้าหรือ”

อันหลินยื่นนิ้วออกไปแล้วดีดหน้าผากขาวผ่องของหญิงสาว

“โอ๊ย! เจ้าทำอะไรน่ะ” หลิวเชียนฮ่วนกุมหน้าผาก ใบหน้าเพริศพริ้งแดงเรื่อ มองอันหลินพลางบ่นเสียงขุ่น

“เดือดร้อนเพื่อน ยังหวังว่าเพื่อนจะไม่โทษตัวเองอีก เจ้าไร้เดียงสาเกินไปแล้วกระมัง” อันหลินขำเบาๆ แล้วพูดต่อว่า “แต่ไม่เป็นไร ข้าจะพาเจ้าพลิกเกมเอง!”

พูดจบเขาก็ตรงไปยังประตูสีน้ำเงิน

หลิวเชียนฮ่วนเม้มปากอ่อนนุ่มเล็กน้อย จ้องแผ่นหลังที่ก้าวเข้าไปในประตูมิติอย่างเหม่อลอย

หวังเสวียนจ้านก็เงยหน้ามองอันหลิน จุดประกายความหวังขึ้นอีกครั้งเช่นกัน

เขารู้ว่าอันหลินเป็นคนที่สร้างปาฏิหาริย์ได้ หากว่าระเบิดพลัง ไม่แน่อาจจะเปลี่ยนแปลงจุดจบได้ หากเป็นเช่นนี้ ความพยายามของเขาจึงจะไม่ถือว่าสูญเปล่า

นักเรียนในจัตุรัสก็รู้เรื่องนี้ดี ล้วนจับจ้องอันหลินด้วยความคาดหวัง