ตอนที่ 216 มากี่คนก็สังหารในเสี้ยววินาที

เด็กหญิงชุดขาวแสยะยิ้ม วางขาหมูในมือลงบนตะแกรงย่าง มือเล็กๆ ขาวปลอดขยับมงกุฎเหนือศีรษะ จ้องหลิวเชียนฮ่วนแล้วพูดว่า “อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าคิดอะไรอยู่ เจ้าต้องอยากหลอกชิงมงกุฎของข้าไป จากนั้นเป็นราชินีเองใช่ไหม”

“หา?”

หลิวเชียนฮ่วนชะงัก ถูกคำพูดนี้ทำเอาสับสนงุนงง

อันหลินกับหลิวเชียนฮ่วนไม่ได้ดีไปกว่าหลิวเชียนฮ่วนเท่าใดนัก พวกเขาต่างก็คิดว่าความคิดของตนถูกอ่านจนทะลุปรุโปร่งแล้ว ไม่คิดว่านี่จะเป็นเพียงความคิดของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง แม้แต่ท่านทูตก็เกือบจะแย่แล้ว

โชคดีที่พวกเขาทั้งสามไม่ได้แสดงเจตนาร้าย ท่าทางเรื่องนี้ยังพอจะเจรจากันได้

“ไม่มีทางเด็ดขาด เพียงแค่อยากชมมงกุฎของท่านสักหน่อยเท่านั้นจริงๆ หากไม่เชื่อข้า ข้าใช้สุดยอดของเล่นของข้าเป็นหลักประกันได้” หลิวเชียนฮ่วนพูดอย่างจริงใจอีกครั้ง

เป็นอย่างที่คิด นางหยิบมือถือออกมาท่ามกลางสีหน้าสงสัยของเด็กหญิง และเริ่มแนะนำวิธีการเล่นและคุณสมบัติของมัน

ของเล่นชิ้นนี้มีแรงดึงดูดเด็กหญิงอย่างมหันต์ เด็กหญิงเกิดความสนใจขึ้นมาไม่น้อย นางเดินไปยืนข้างหลิวเชียนฮ่วน ดวงตาสุกใสจดจ้องเนื้อหาหลากหลายสีสันบนหน้าจอมือถือ มุมปากหยักยกขึ้น

“เอ๊ะ น่าสนใจ…” เด็กหญิงยิ้มหวาน ดวงตาหยีเป็นรูปจันทร์เสี้ยว

สายลมโชยผ่าน ทุกอย่างช่างสวยงามเสียนี่กระไร

เพียงแต่ว่า…ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด

กำปั้นขาวหยวกกระแทกลงกลางอกของหวังเสวียนจ้านแล้ว

รวดเร็วยิ่งนัก ไวจนหลิวเชียนฮ่วนเบิกตากว้าง อันหลินถึงขั้นไม่ทันแสดงปฏิกิริยาอะไรเลยด้วยซ้ำ

มีเพียงหวังเสวียนจ้านที่ชูมือขึ้นเล็กน้อยเพื่อกำบัง

แต่สายไปเสียแล้ว ระยะห่างระหว่างทั้งสองใกล้กันเกินไป

หวังเสวียนจ้านไม่ได้ปลุกสายเลือดมังกรอย่างสิ้นเชิงเพื่ออำพรางเจตนาร้าย พลังไม่ได้อยู่ในสภาพสมบูรณ์พร้อม แต่หมัดขาวผ่องกลับเป็นเหมือนอสรพิษที่ซุ่มซ่อนในมุมมืดแล้วโผล่มากะทันหัน หนึ่งการโจมตีถึงแก่ชีวิต

ครืน!

กำปั้นเงียบสงัดไร้เสียง แต่ยามกระแทกลงไปกลับทำให้แผ่นดินสั่นสะเทือน

คลื่นกระแทกที่น่ากลัวแผ่กระจายออกไปเป็นวงกลม ทำให้หลิวเชียนฮ่วนกับอันหลินกระเด็นออกไป

หน้าอกของหวังเสวียนจ้านยุบลงไป กระดูกแตกละเอียด ลอยละลิ่วขึ้นสูงปานลูกระเบิด

เศษอวัยวะเคล้าเลือดถูกหวังเสวียนจ้านถ่มออกมา

เด็กหญิงครางในลำคอเบาๆ ฝ่าเท้ากระทืบอย่างแรง แรงสะท้อนกลับทำให้ผิวดินเกิดหลุมลึกหลายจั้ง ร่างสันทัดพุ่งหวีดหวิวขึ้นฟ้า เกิดเสียงระเบิดดังสนั่น

“ศิษย์พี่หวัง!”

ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วเหลือเกิน กะทันหันเกินไป เมื่ออันหลินกับหลิวเชียนฮ่วนได้สติ เด็กหญิงก็ไล่กวดหวังเสวียนจ้านที่บาดเจ็บสาหัสลอยล่องอยู่กลางอากาศแล้ว

ท้องนภามืดสนิทระเบิดกระแสไฟที่เจิดจ้าอย่างยิ่ง บาเรียสายฟ้าที่เก่าคร่ำคร่าถูกปล่อยออกมา เสียงมังกรคำรามแผ่ไปทั่วทุกหนแห่งพร้อมกับอานุภาพมหาศาล

เนื้อตัวของหวังเสวียนจ้านเต็มไปด้วยเกล็ดมังกร หอกยาวเป็นดั่งมังกรโทสะ ชั่ววินาทีที่สายฟ้ากระจายตัว หอกก็พุ่งไปหาเด็กหญิงตรงหน้าอย่างแรงไม่ลดละ

เด็กผู้หญิงยังคงปล่อยหมัดที่ธรรมดาไม่วิเศษเช่นเดิม แต่หมัดนี้นี่แหละที่ทะลุบาเรียสายฟ้า ปะทะกับคมหอก

อันหลินเงยหน้าขึ้นมอง พบว่าพื้นที่โดยรอบที่ทั้งสองปะทะกันเริ่มบิดเบี้ยว

หลังจากนั้นก็เป็นการปะทะกันระหว่างพลังงานอันเหนือคำบรรยาย กลายเป็นริ้วคลื่นสีขาวกระจายตัว

ฟ้าดินดังกึกก้องกัมปนาท ขุนเขาและธาราสั่นสะเทือน!

เลือดถูกถ่มออกมาอีกครั้ง หวังเสวียนจ้านที่ระเบิดพลังต่อสู้สุดชีวิตกระเด็นออกไปอีก

…

“เอ๊ะ มีการต่อสู้อยู่ทางนั้น”

“สายฟ้านี่…เหมือนจะเป็นหวังเสวียนจ้านจากสรวงสวรรค์!”

“คงจะไม่ได้แย่งจอกศักดิ์สิทธิ์ทองกันอยู่นะ อย่าให้พวกเขาได้ไปก่อนเลย!”

ตัวแทนของสวนเอเดนทั้งสามที่กำลังกางปีกสีขาวเหินเวหา กลายเป็นลำแสงสีขาวพุ่งตัวออกไปทันทีที่เห็นการต่อสู้ จอกศักดิ์สิทธิ์ทองต้องเป็นของพวกเขาเท่านั้น!

เด็กหญิงย่ำอากาศกระโจนใส่หวังเสวียนจ้านอีกครั้ง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มลำพองตน “หมัดสุดท้าย”