ตอนที่ 280 วีรบุรุษช่วยหญิงไม่มีอยู่จริง

“รีบมาช่วยหน่อยเถอะ ต้นไม้นี่หยั่งรากลึกเหลือเกิน!”

อันหลินใช้แรงทั้งหมดที่มีแล้ว แต่ก็ยังถอนไม่ออก จึงขอความช่วยเหลือทันที

เจ้าอัปลักษณ์กับต้าไป๋ได้ยินก็วิ่งเข้ามาคว้าต้นเลือดเพลิงด้วย

“หนึ่ง สอง สาม…ถอน!”

อันหลินตะโกนลั่น หนึ่งสุนัขและหนึ่งวานรออกแรงพร้อมกัน

ครืน… แม้แต่พื้นก็เริ่มสั่นสะเทือน แผ่นดินสีชาดปูดโปนขึ้นมาเป็นหลายทาง

จากนั้น ดินโคลนก็ปลิวกระจาย รากสีแดงลอยขึ้นจากพื้น

พวกอันหลินตะลึงงัน รากของต้นไม้ต้นนี้แผ่คลุมพื้นดินในรัศมีร่วมร้อยจั้ง ถึงว่าถอนยากขนาดนี้

เวลากระชั้นชิด อันหลินไม่มีเวลาตรวจสอบสินค้า เก็บต้นเลือดเพลิงใส่แหวนมิติอย่างรีบร้อนแล้วเริ่มล่าถอย

ขณะนั้นเอง เสียงของผู้หญิงก็ดังมาจากม่านแสงสีน้ำเงินอีกครั้ง “ขอร้องเจ้าช่วยพวกเราออกไปด้วยเถอะ ที่นี่มีแผนที่ขุมทรัพย์ของสนามรบโบราณแห่งนี้ ขอแค่เจ้าช่วยข้าออกไป สมบัติก็จะเป็นของเจ้า!”

ฝีเท้าของอันหลินชะงัก หันมองม่านแสงสีน้ำเงิน เห็นใบหน้าเศร้าสร้อยของหญิงสาวคนนั้น ใบหน้าขาวผุดผ่องเปื้อนคราบน้ำตา ในมือมีม้วนหนังแกะเก่าแก่

ไม่รู้เพราะเหตุใด เขาใจอ่อนแล้ว

“ก็ได้ ข้าจะเสี่ยงอันตรายช่วยเจ้าแล้วกัน!”

“ต๋าอี ต๋าเอ้อร์ ปล่อยสนามแรงโน้มถ่วงใส่ศัตรู! หญิงสาวทั้งสามเป็นพันธมิตร!”

ครืน! ม่านสีม่วงเริ่มแผ่ขยาย ปล่อยแรงกดดันที่น่ากลัวอย่างยิ่งออกมา กดทับภูตผีรอบข้างกับผิวดิน

“รีบหนีเร็ว!” อันหลินตะโกนบอกหญิงสาวสามคนภายในม่านแสง

หยินอวี่ตอบสนองฉับไว ยกเลิกม่านแสง พาหญิงรับใช้สองคนพุ่งไปหาอันหลิน

สนามแรงโน้มถ่วงที่ทรงพลังกินเวลาแค่ช่วงสั้นๆ ตอนที่หยินอวี่วิ่งไปหยุดตรงหน้าอันหลิน สนามแรงโน้มถ่วงก็เริ่มจางหาย

ตอนนี้เป้าหมายของภูตผีมืดฟ้ามัวดินกลายเป็นทิศทางเดียว แรงกดดันของพวกอันหลินเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวในพริบตา

ภูตผีนับไม่ถ้วนถาโถมมาทางอันหลินปานลูกคลื่น

พวกมันมีกรงเล็บดำที่แหลมคม แยกเขี้ยวคมกริบ แผดเสียงโหยหวนวิเวกวังเวง ท่าทางดุร้าย ปราดเปรียวว่องไว เร็วกว่าหญิงสาวสามคนอยู่หลายขุม

หยินอวี่อยู่ในระดับแปลงจิตขั้นปลาย ก็พอมีความสามารถอยู่บ้าง แต่การใช้พลังสายฟ้าผลาญพลังปราณของนางไปมหาศาล จึงเป็นคนที่วิ่งช้าที่สุดและเป็นตัวถ่วงที่สุด

ทุกคนวิ่งออกจากแผ่นดินสีชาดได้อย่างหวุดหวิด ภูตผีเหล่านั้นลอยล่องตามแนวชายแดนแผ่นดินสีชาด ไม่ตามออกมา ราวกับว่าพื้นดินที่มีสีต่างกันเป็นเส้นแบ่งเขตของสองแดนดิน

“ฟู่ๆ ๆ…น่ากลัวมากจริงๆ…ตวัดกระบี่ไม่หยุดจนเมื่อยมือแล้ว…” อันหลินบิดแขนเล็กน้อย เหงื่อไหลไคลย้อย

เพราะกันดั้มสองตัวอยู่ในโหมดต่อสู้อย่างทรงพลัง พลังงานแทบจะเหือดแห้ง จึงกลับเข้าไปเติมพลังในแหวนมิติ

“ขอบคุณเจ้าที่ช่วยพวกเราไว้” หยินอวี่นำสาวใช้สองคนเดินมาหาอันหลิน เอ่ยขอบคุณแล้วโค้งตัว

นางผ่านการออกกำลังกายที่หนักหน่วง เส้นผมดำขลับหลายเส้นลู่ไปตามใบหน้าที่ขาวผ่องเลือดฝาดเพราะเม็ดเหงื่อ เกิดความเย้ายวนใจไปอีกแบบ

“ไม่ต้องขอบคุณหรอก ข้ายินดี” อันหลินโบกมืออย่างเป็นธรรมชาติและกล้าหาญ จากนั้นก็ยื่นมือออกมา

เห็นฝ่ามือที่แบออกเล็กน้อยของอันหลิน มุมปากของหยินอวี่กระตุก สุดท้ายก็ลบล้างความรู้สึกดีที่มีต่อชายคนตรงหน้าตนเพียงน้อยนิดไป นางส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ ยื่นแผนที่ขุมทรัพย์ให้อันหลิน

อันหลินก็ไม่เกรงใจ ดูบัดนั้นทันที

“อ้อ มีขุมทรัพย์สิบสองแห่งหรือ แม่นยำหรือไม่”

หยินอวี่กลอกตา ฮึดฮัดในลำคอเบาๆ “นี่เป็นภูมิประเทศที่เจ้าพิธีของเผ่าพันธุ์ข้าผนึกสนามบรรพกาล การเคลื่อนไหวและการกระจายตัวของพลังงาน รวมถึงการกระจายตัวของสิ่งมีชีวิต แน่นอนว่าพิกัดของการเกิดสมบัติที่ผ่านการวิวัฒนาการแม่นยำอย่างยิ่ง…”

เหมือนนางจะนึกอะไรขึ้นมาได้ หน้าขึ้นสี พูดต่อว่า “เพียงแต่ว่าบางครั้ง การคาดเดาของอันตรายอาจไม่เพียงพอ อย่างเช่นครั้งนี้ พวกเราเผลอไปสัมผัสค่ายกลของแดนหมื่นผีเข้า…”

อันหลินพยักหน้าแล้วพูดต่อว่า “งั้นตอนนี้พวกเจ้าได้สมบัติบนแผนที่ไปเท่าใดแล้ว”

หยินอวี่ได้ฟังก็เหมือนมีมีดปักที่หัวใจ พูดน้ำตาคลอว่า “มีประคำเม็ดหนึ่งถูกพี่ชื่ออู่เอาไปแล้ว ตอนแรกต้นไม้ต้นนี้เป็นของข้า จากนั้นก็ถูกพวกเจ้าเอาไป…”

อันหลินดีใจยิ่งนัก เหมือนยกภูเขาออกจากอก พูดยิ้มๆ ว่า “งั้นยังมีอีกสิบจุด ไม่เลว…”

หยินอวี่แน่นหน้าอก คิดในใจอย่างเคียดแค้นว่า ‘ให้ตายสิ! ข้าอนาถขนาดนี้แล้ว ชายคนนี้ไม่รู้จักสงสารผู้หญิงเลยหรือ’

“หึ หากพี่ชื่ออูของข้ามาช่วยข้าได้ทัน จะถูกเจ้ารังแกได้อย่างไร…” หยินอวี่บ่นเบาๆ